ฉัน....ยังจำได้ (  แหละ...พวกเธอ...ยังจำได้...ไหม  ) .. ...                                                                           ..ใช่แล้วฉัน  ยังจำได้...เมื่อครั้งวัยเยาว์ของฉัน...         

เหมือน..พึ่งผ่านไปได้...ไม่กี่วัน...เอง   แต่ลองทบทวนจริงๆ     โอ้โห.....เรื่องราว   ช่างมากมาย... ซะเหลือเกิน...เอาเป็นว่า....จะเริ่มเล่าละนะ....ไงก็ช่วยเรียบเรียง......และช่วยต่อเติมให้ด้วย.....ก้อ..แล้วกัน  เพื่อเพิ่มอรรถรส.....ในการอ่าน....ให้ชวนติดตามในตอนต่อไป........                                                                           ตอนเด็กๆ....เล็กๆนั้น  สภาพบ้านเมือง  ไม่ค่อยวุ่นวายขนาดนี้ (  คนเจียงใหม่.... ครับ  )  บ้านผมอยู่ราชวงค์  ซอย  2  (  บ้านเช่า  )   เด็กๆก็ไม่มีอะไรมาก  ที่จะให้ทำ   วันๆวิ่งไปบ้านโน้นที  บ้านนี้ที  ไม่รู้ละวื่งเล่นที่ไหน  ตรงไหน...แล้ว ส่งเสียงดังผู้ใหญ่ตรงนั้น   เค้าไม่ไล่  ไม่บ่น....พวกเราก็จะจมปลักอยู่กันตรงนั้น....ตุ๊บ...ตับ...เฮ้ย...ฮ้าย...กันไปเรื่อยๆ    ทั้งวัน....หัวเราะ...แหละร้องไห้...สลับกันไป   บางที..ก็แบ่งฝ่ายแบ่งพวก...เล่นกัน     แย่งกันกินมั่ง.        ..บางทีคนซื้อมาได้กินนิดเดียว....ท้ายสุดก็ไม่ว่ากัน..ทีใคร...ทีมัน (วะ )                                                 ทุกๆเช้า....(.ไม่มี...อะไรหรอก...ตื่นสายกันหมด )วันเสาร์   อาทิตย์  วันหยุดเรียนประจำสัปดาห์........ฉันและเพื่อนๆ....นัดหมายกันไว้..ว่า....จะไปเล่นน้ำ(  ถ้าเป็นสมัยนี้   ไปเรียนว่ายน้ำ..จ้า )  ทุกคนเริ่มสุมหัวกัน   บ่ายนี้เริ่มเครียดแล้ว...พวกเรานัดกันไว้  ที่เวลาบ่ายโมงครึ่ง   แต่ละคนเริ่มวุ่นกันสุดขีด   ใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวซะแล้ว....เพื่อนๆเราบางคนเริ่มจะบ่น...ว่า...เมื่อไหร่..จะได้ฤกษ์ได้ชัย  ออกไปกันซะที......จะไปได้ไง  ยังไม่ครบองค์ประชุม.....ไปไหน...ไปด้วย   ฉันช่วย  2  บาท  พูดเล่นครับ...สมัยผมได้  50  สตางค์ก็ดีใจหายแล้วครับ   25  สตางค์ก็ยังดี   ไม่มีบ่นซักคำครับ......คือตอนนี้ก๊กเรายังขาดไปสอง   งั้น..จะไม่มันส์.....( เพราะเราเป็นเพื่อน...กันนี่ )     มาแล้วๆ...โวกเวกมาแต่ไกล...แก้ตัว...ได้ท่าไหน  ก็แก้กันไป   เพราะเดี๋ยว  จะได้แก้ผ้า...กันแล้ว  โป๊ก.....ป้าป   ตามมาเป็นกระบวนฐานะมาช้า    ให้กลุ่มสมาชิกกิตติมศักดิ์ต้องรอ  คนละตุ๊บ..คนละตับกันไป...ตามประสา...ไม่ใช่กฎกติกาการลงโทษ...อะไรหรอก  ถือเป็นเล่น...ซะมากกว่า   ไม่ได้เจ็บกระดองใจ....หรือผูกใจเจ็บ...หรือฝังแค้นจะเอาคืนภายหลัง......กับสนุกสบายใจกันมากกว่า...ในการแสดงออกแบบนี้ ‘’................เมื่อ....มากันครบทีมแบบนี้...มีหรือไม่ดีใจ.....เสียงเฮ.....ขนานใหญ่....ก็แหกออกมา....จนโดนเอ็ด  ซะใหญ่เลย......’’อะไร...กัน(วะ) เด็กพวกนี้ ‘’.....         การเดินทางได้เริ่มขึ้นแล้ว......พวกเราเดินลัดเลาะซอย....ไปเรื่อยๆตามเส้นทาง   สู่เป้าหมาย ....อากาศร้อน  แต่พวกเราทนได้   ไง ไง....ก็ไม่ร้อนตับแลบเหมือนสมัยนี้.......ใครไม่เชื่อ...ลองย้อนอดียไปเองก็แล้วกัน....                                                             .ถึงแล้ว......ท่าน้ำเจดีย์ขาว....หน้าร้อนน้ำไม่ลึกนัก.....ในกลุ่มเรา   ยังไม่ถึงท่าดี  ปรากฏว่ากางเกง....ไม่มีซะแล้ว   ตูม....ตูม.....ไม่ใช่  เสียงระเบิดครับท่านผู้อ่าน   เสียงพวกผมและเพื่อนๆ  กระโดดลงน้ำ  ตะหากครับ...ตูม...ตามกันมาเป็นละลอกๆ     ปลดปล่อย  กันเต็มที่   น้ำแตกกระเซ็น  เป็นวงใหญ่    บ้างก็ว่ายไปยังฝั่งกระโน้น   แล้ว......คือด้านตรงข้ามอีกฝั่ง   น้ำจะลดลงมาก....เรียกเป็นหาดทรายได้เลย     พวกเราชอบออกแรงขุดให้เป็นหลุม....เพื่อไว้พรางคนเดินเล่น   เผื่อเค้า   จะตกลงเมื่อมาเหยีบ.....หลุมที่เราขุดไว้....ก็เป็นการสนุกสนาน ไปตามประสาในวัยนั้น....ไม่ได้คิด...วางแผนจะกลั่นแกล้งใครเป็นการเฉพาะ  เจาะจง   หรือเป็นแผนสองชั้น  สามชั้น  เหมือนคนสมัยนี่เค้าทำกันไว้  ........          แดดร่ม  ลมตก  อากาศเริ่มสบายบ่ายแก่ๆแล้ว     ในพวกเราบางคน   คิดได้  ก็ตะโกนเตือนสติกันให้ลั่น......พอๆกันแล้ว    พอๆ   เตรียมตัวกลับกันได้แล้ว  เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไม่ได้มา.....ใช่...พวกเราถูกคาดโทษไว้   ห้ามไถล   ไปไหน  ไกลๆ  นานๆ   บ่ายแก่แล้ว  ตะวันเริ่มคล้อย   พวกเราตาแดงไปตามๆกัน  (ไม่มี  ไร  ครับเล่นน้ำมาก  ตาพวกเราเลยแดง  ก็แค่นั้นเอง )  จำต้องจาก  และสั่งลา  แต่พรุ่งนี้จะมาใหม่   เล่นให้ช่ำใจ..อีกสักวัน   ไปก่อน   พรุ่งนี้เจอกัน........