ความผิดและโทษฐานปลุกระดมทางการเมือง

ผมเห็นว่าบ้านเมืองของเราทุกวันนี้  ปั่นป่วนเพราะมีสาเหตุหลักมาจากการปลุกระดมทางการเมืองเป็นสำคัญ

ผลสำเร็จของมันคือ บ้านเมืองกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ คนในครอบครัวเดียวกันแตกแยก  บ้านใกล้ๆกันมองหน้ากันไม่ติด  เพราะเอ็งโง่ ข้อฉลาดคนเดียว รู้ความจริงและสถานการณ์ถูกต้องที่สุด

ผมเห็นว่า เราควรต้องมีการเสนอกฎหมายใหม่ๆ สำหรับเอาผิดและลงโทษ พวกปลุกระดมทางการเมือง โดยองค์ประกอบของความผิด คือ

(๑) การใช้เสรีภาพในการพูด และการสื่อด้วยข้อมูลอันเป็นเท็จ นั่นคือรวมถึงการมีเจตนาบิดเบือนให้สำคัญผิดในข้อเท็จจริงหรือสถานการณ์ด้วย

(๒) เป็นพฤติการณ์ของบุคคลสำคัญๆทางการเมือง แกนนำทางสังคม หรือสื่อมวลชน เช่น ส.อบต.สท. ส.ส. สว. เป็นต้น เพราะมีอำนาจในการโน้มน้าว ล่อลวง ชวนเชื่อมวลชนได้มากกว่าบุคคลทั่วไป

ตามมาดูมาตราต่างๆที่เกี่ยวข้องของกฎหมายแม่บทกันก่อน นั่นคือรัฐธรรมนูญไทย พ.ศ. ๒๕๕๐  มีบัญญัติไว้ดังนี้

มาตรา ๔๕  บุคคลย่อมมีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น การพูด การเขียน การพิมพ์ การโฆษณา และการสื่อความหมายโดยวิธีอื่น

การจำกัดเสรีภาพตามวรรคหนึ่งจะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย เฉพาะเพื่อรักษาความมั่นคงของรัฐ เพื่อคุ้มครองสิทธิ เสรีภาพ เกียรติยศ ชื่อเสียง สิทธิในครอบครัวหรือความเป็นอยู่ส่วนตัวของบุคคลอื่น เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน หรือเพื่อป้องกันหรือระงับความเสื่อมทรามทางจิตใจหรือสุขภาพของประชาชน

การสั่งปิดกิจการหนังสือพิมพ์หรือสื่อมวลชนอื่นเพื่อลิดรอนเสรีภาพตามมาตรานี้ จะกระทำมิได้

การห้ามหนังสือพิมพ์หรือสื่อมวลชนอื่นเสนอข่าวสารหรือแสดงความคิดเห็นทั้งหมดหรือบางส่วน หรือการแทรกแซงด้วยวิธีการใดๆ เพื่อลิดรอนเสรีภาพตามมาตรานี้ จะกระทำมิได้ เว้นแต่โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายซึ่งได้ตราขึ้นตามวรรคสอง

มาตรา ๕๐  บุคคลย่อมมีเสรีภาพในทางวิชาการ

การศึกษาอบรม การเรียนการสอน การวิจัย และการเผยแพร่งานวิจัยตามหลักวิชาการย่อมได้รับความคุ้มครอง ทั้งนี้ เท่าที่ไม่ขัดต่อหน้าที่ของพลเมืองหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

มาตรา ๗๐  บุคคลมีหน้าที่พิทักษ์รักษาไว้ซึ่งชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขตามรัฐธรรมนูญนี้

มาตรา ๗๑  บุคคลมีหน้าที่ป้องกันประเทศ รักษาผลประโยชน์ของชาติ และปฏิบัติตามกฎหมาย

สรุปคือว่า  การใช้เสรีภาพในการพูด  เขียน หรือสื่อในทางใดๆ  ที่กระทบต่อความมั่นคงของรัฐ  ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน  นั้นกระทำมิได้

และโดยหน้าที่แล้ว บุคคลมีหน้าที่พิทักษ์รักษาชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์  ดังนั้นการปลุกระดมทางการเมืองเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง แต่บ่อนทำลายผลประโยชน์ของชาตินั้นถือว่าเป็นการจงใจฝ่าฝืนการปฏิบัติหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ มาตรา ๗๐ ประกอบมาตรา ๗๑

เช่น กรณีเขาพระวิหาร ที่กำลังลุกลามบานปลายไปสู่การยื่นเรื่องแจ้งสหประชาชาติ เพราะมีกองกำลังทหารติดอาวุธประชิดชายแดน การปลุกระดมชายแดนก็เหมือนการชักศึกเข้าบ้าน เพราะเป็นข้ออ้างให้กัมพูชาเดินเกมระหว่างประเทศได้   ทั้งที่ในอดีตข้อพิพาทในพื้นที่ ๔.๖ ตารางกิโลเมตร ก็อยู่ในการการเจรจาของคณะกรรมการปักปันเขตแดนไทย-กัมพูชาเท่านั้น

ปัญหานี้ สืบเนื่องมาจากที่ฝ่ายรัฐบาลเสนอความจริงอย่างหนึ่ง  ฝ่ายต่อต้านก็พูดอีกอย่าง(บ้างก็พูดให้คลุมเครือว่ารัฐบาลยกเขาพระวิหารให้กัมพูชา  ซึ่งมีพื้นที่พิพาทกันอยู่) ประชาชนส่วนใหญ่ย่อมไม่รู้ว่าความจริงในเรื่องนี้ ไม่รู้ว่ารัฐบาลหรือฝ่ายคัดค้านพูดปลุกระดมประชาชน  แต่ความแตกแยก ปั่นป่วน วุ่นวาย และความเสียหายได้เกิดขึ้นสำเร็จแล้ว

(แม้ในเรื่องอื่นๆก็เช่นเดียวกัน คือมีผู้ไม่รู้จำนวนมาก พอไมโครโฟนจ่อปากก็พูดได้พูดเอา เช่น กรณีการให้ความเห็นทางเศรษฐกิจของนักวิชาการ  ต่อไปน่าจะมีการเก็บบันทึกประวัติไว้ด้วยว่า  นักเศรษฐศาสตร์ท่านใดให้ความเห็นผิด  ก็ต้องลดเงินเดือนหรือตำแหน่งทางวิชาการตามจำนวนที่ผิดพลาด แต่หากความเห็นนั้นถูกต้องก็นำไปพิจารณาประกอบเพิ่มตำแหน่งทางวิชาการด้วย ฯลฯ)

อาศัย รัฐธรรมนูญมาตรา ๗๐ และ ๗๑(ยกมาอ้างอีกครั้ง  มาตรา ๗๐  บุคคลมีหน้าที่พิทักษ์รักษาไว้ซึ่งชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ และการปกครองระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขตามรัฐธรรมนูญนี้

มาตรา ๗๑  บุคคลมีหน้าที่ป้องกันประเทศ รักษาผลประโยชน์ของชาติ และปฏิบัติตามกฎหมาย)

เราชาวประชา  สุจริตชนทั้งหลาย  จึงต้องมาช่วยกันศึกษาต่อไปว่าในประมวลกฎหมายอาญาปัจจุบัน  มีบทกำหนดเกี่ยวกับความผิดและโทษบุคคลหรือองค์กรที่ปลุกระดมทางการเมืองอย่างไรบ้าง เพราะหากมีระวางโทษน้อยเกินไปก็สมควรจะได้เสนอบทลงโทษที่สาสมกับฐานความผิดนี้

แต่หากปัจจุบันยังไม่มีฐานความผิดและบทลงโทษที่ชัดเจน  ก็จักได้ช่วยกันผลักดันนำเสนอเป็นกฎหมายต่อไป

เช่น ประมวลกฎหมายอาญา  หมวด 2 ความผิดต่อความมั่นคงของรัฐภายในราชอาณาจักร 

มาตรา ๑๑๖ ผู้ใดกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนด้วยวาจา หนังสือ  หรือวิธีอื่นใดอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ หรือมิใช่เพื่อแสดงความคิดเห็นหรือติชมโดยสุจริต(๑) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายแผ่นดินหรือรัฐบาล  โดยใช้กำลังข่มขืนใจหรือใช้กำลังประทุษร้าย หรือ (๒) เพื่อให้เกิดความปั่นป่วนหรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชน ถึงขนาดที่จะก่อความสงบขึ้นในราชอาณาจักร หรือ(๓) เพื่อให้ประชาชนล่วงละเมิดกฎหมายแผ่นดิน  ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

ก็ควรแก้ใหม่เป็นทำนองว่า..

มาตรา ๑๑๖ ผู้ใดกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนด้วยวาจา หนังสือ  หรือวิธีอื่นใดอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ  หรือมิใช่เพื่อแสดงความคิดเห็นหรือติชมโดยสุจริต  โดยส่อไปในทางการยุยง ปลุกปั่น ปลุกระดมด้วยข้อความอันเป็นเท็จ

(๑) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายแผ่นดินหรือรัฐบาล หรือ

(๒) เพื่อให้เกิดความปั่นป่วนหรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชน ถึงขนาดที่จะก่อความสงบขึ้นในราชอาณาจักร หรือ

(๓) เพื่อให้ประชาชนล่วงละเมิดกฎหมายแผ่นดิน หรือ

(๔) เพื่อช่วงชิงประโยชน์ หรือความได้เปรียบทางการเมือง

ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

ถ้าผู้กระทำความผิดตามมาตรานี้ เป็นหัวหน้าหรือแกนนำมวลชน นักการเมือง บุคคลสำคัญทางการเมือง หรือสื่อมวลชนเป็นผู้กระทำความผิดนั้น ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสิบห้าปี  หรือปรับไม่เกินหนึ่งล้านบาท  หรือทั้งจำทั้งปรับ

หรืออาจบัญญัติใหม่เพิ่มเติม  ประมาณว่า ...

มาตรา ๑๑๖ ทวิ  ผู้ใดเป็นหัวหน้า แกนนำมวลชน หรือนักการเมือง หรือสื่อมวลชนกระทำให้ปรากฏแก่ประชาชนด้วยวาจา หนังสือ  หรือวิธีอื่นใดอันมิใช่เป็นการกระทำภายในความมุ่งหมายแห่งรัฐธรรมนูญ  หรือมิใช่เพื่อแสดงความคิดเห็นหรือติชมโดยสุจริต  โดยส่อไปในทางการยุยง ปลุกปั่น ปลุกระดมด้วยข้อความอันเป็นเท็จ

(๑) เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายแผ่นดินหรือรัฐบาล หรือ

(๒) เพื่อให้เกิดความปั่นป่วนหรือกระด้างกระเดื่องในหมู่ประชาชน ถึงขนาดที่จะก่อความสงบขึ้นในราชอาณาจักร หรือ

(๓) เพื่อให้ประชาชนล่วงละเมิดกฎหมายแผ่นดิน หรือ

(๔) เพื่อช่วงชิงประโยชน์ หรือความได้เปรียบทางการเมือง

ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินเจ็ดปี

อย่างไรก็ตาม  เสรีภาพในการวิจารณ์วิจัยตามรัฐธรรมนูญก็ยังอยู่ คือ มาตรา ๕๐  บุคคลย่อมมีเสรีภาพในทางวิชาการการศึกษาอบรม การเรียนการสอน การวิจัย และการเผยแพร่งานวิจัยตามหลักวิชาการย่อมได้รับความคุ้มครอง ทั้งนี้ เท่าที่ไม่ขัดต่อหน้าที่ของพลเมืองหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

นั่นคือ ต่อไปนี้  การวิจารณ์นโยบายของรัฐบาลต่างๆ เช่น  ๖ มาตรการ ๖ เดือน ก็ต้องวิจารณ์บนพื้นฐานความสุจริต  และควรบังคับว่าต้องเสนอทางออกที่คิดว่าดีกว่าให้สังคมรับรู้ด้วย  เพื่อความเจริญก้าวหน้าของสังคม เพื่อประโยชน์และความสุขของประชาชาติ