เสียเวลามาเกิด ?

มนุษย์บางพวกพยามยามมีเกียรติ  ประดับอาภรณ์ตกแต่งสวยงาม
พยายามวางท่าทางเพื่อให้งดงามสง่า พยามมีและสะสมทรัพย์สมบัติมากมาย  มีบ้านดุจคฤหาสน์และวัง
มีเครื่องกินเครื่องใช้หรูหรา และมีรสนิยมของต่างประเทศราคาแพง
ขณะที่มนุษย์บางพวก..ล่าเกียรติยศรางวัลด้วยการ “ปลุกระดม”ฝูงชนให้คลุ้มคลั่ง
เพื่อก้าวขึ้นมามีและรักษาอำนาจการเมืองนั้น

แต่วันหนึ่ง
ร่างกายเจ็บป่วย  ร่างกายอันสวยงามกลับโผล่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล น้ำลาย  น้ำเลือด  น้ำมูก น้ำหนองจากบาดแผล ผิวจากแผลกดทับ เสมหะเสลด ระคนกลิ่นหมักหมมของร่างกายที่ไม่ได้อาบน้ำอันเกิดจากการได้รับการเช็ดตัวตลอดเวลาด้วยอัมพาตครึ่งตัว
ร่างกายอันเคยสวยงามหอมกรุ่นกำจายจากน้ำหอมราคาแพง  กลับกลายเป็นเพียงกองขยะอันหมักหมม  เป็นของน่ารังเกียจสำหรับเด็กๆและหลานๆ

ชีวิตที่เคยมั่งคั่งกลับกินอาการได้เพียงทางสายยาง และนอนรอความตาย
ชีวิตที่ล้นอำนาจกลับร้องขอเพียงแค่อากาศหายใจ เพื่อยืดเวลาและอายุ

บ้างในเวลาใกล้ตาย หรือในวันที่ร่างกายแหว่งวิ่น หายใจติดขัด  เลือดนองทั่วกาย แขน ขาหรือหัวขาด  เลือดไหลโตรกเหมือนกับสายน้ำ มันสมองส่งกลิ่นฟุ้งกระจายจากอุบัติเหตุ
ภาพที่น่าสยดสยองขนพองเหล่านี้เป็นความจริงของโลก  แต่เป็นฝันร้ายที่มนุษย์ไม่อยากพบเจอ

หรือในวันที่ภัยกำลังมาถึง  มนุษย์ทั้งหลายเหล่านี้  กลับลนลาน  เข่าทรุด  ร้องไห้  โวยวาย  บ้างก็หวีดร้อง  หัวใจเต้นเร็ว  มือเท้าเย็นเยียบ
น้ำหูน้ำตาไหลนอง  บ้างก็มือพยายามไขว่คว้าหาอากาศ  นัยน์ตาเหลือกถลน ดิ้นทุรนทุรายเพราะหายใจไม่ออกและเจ็บปวด

โอ  ความตายที่พวกเขาทั้งหลายเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่อยากเฉียดใกล้
ความน่าสมเพทของมนุษย์ต่อหน้าความตาย
ทำให้เห็นว่ามนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่นั้น  ช่างเล็กน้อยต่ำต้อย  เป็นได้เพียงเศษธุลีดินที่ไร้ค่า

มุจจุราช..ผู้ยิ่งใหญ่
ได้ทำลายเกียรติศักดิ์ศรีที่พวกเขาพยามยามมีและสร้างให้สูญหายไปในพริบตา

ฤาที่พยายาม “มีและสร้าง”มาทั้งหมดนั้นเป็นสิ่ง “ต่ำต้อย” เป็นเพียง “มายา”
แต่ “ความตาย”ต่างหากเล่าที่เป็น “ความจริง”

โอ  ไม่  ท่านอย่าลองดีด้วยการตีฝีปากหรือ“สำบัดสำนวน”ว่า ความตายคือมายา
เพราะสุดท้ายแล้ว เมื่อมายานั้นมาถึง ท่านก็เพียงแต่ “ปากกล้าขาสั่น”ไปเท่านั้นเอง
.
ภายใต้สถานการณ์อันแน่นอนเดียวกันนี้ อริยบุคคล-มนุษย์ผู้ประเสริฐ-อีกส่วนหนึ่ง
กลับสงบนิ่ง  สีหน้าจิตใจวางเฉยต่อหน้าความตาย ไม่ยินดี  และไม่หวาดกลัว

เขาเหล่านั้นมิได้ข่มความกลัวตายเอาไว้  เพียงเพื่อให้ตัวเองกล้าหาญมากขึ้น

ทั้งพวกเขามิได้ปลุกระดมจิตใจให้ฮึกหาญ  ด้วยเสียงเฮ   เพลงปลุกใจ  กลองศึก  หรือสุราเมรัย
เพียงเพื่อให้เลือดในกายเดือดพล่าน แล้วลวงหันเหความกลัวตายเอาไว้ด้วยการทำให้ตนเองขาดสติแบบคนคลั่ง

ทว่า  พวกอริยบุคคลเหล่านั้นไม่หวาดกลัวความตาย  เพราะมีสติรู้เท่าทันจิต
มีสติกำหนดรู้การปรุงแต่งของจิต-สังขาร  แม้ในวันที่มีดคมกริบมาจ่อรอที่คอหอย

อริยบุคคลเหล่านั้น  จึงอาจหาญและยิ่งใหญ่ทุกขณะ  แม้ต่อหน้าความตายที่มนุษย์ทั้งหลายเกลียดกลัว
แม้เพราะเหตุนี้  มุจจุราชผู้เย่อหยิ่ง ผู้ไม่เคยรับคำร้องขอและคำต่อรองจากใคร
กลับยกย่อง ยอมรับและศิโรราบอริยบุคคล แล้วบรรณาการท่านด้วยชื่ออันงดงามว่า ขีณาสพ
.
ขีณาสพ เกิดแต่อริยมรรคที่ทำให้สัตบุรุษเหล่านั้น งดงามสง่า ทั้งเบื้องต้น ท่ามกลาง และเบื้องปลาย
คุณๆ ก็เลือกทางที่จะเดิน และเป้าหมายที่จะไปถึงได้

จงปล่อยศรัทธาเป็นภาชนะยื่นออกมา  น้อมรับพุทธธรรมด้วยใจอันแยบคายเถิด
.
อนึ่ง   แม้นว่าเราเกิดมามิได้เพื่อโอกาสแห่งการก้าวสู่กระแสพระนิพพานแล้ว  “เราเสียเวลามาเกิด”เพื่อสิ่งใด?

ป.ล.ไม่อยากเขียนกลอน เพราะรู้สึกว่าบทกวีร้อยกรองมีข้อจำกัด ราวกับมี"กลอน"ขวางทางเราไว้มิให้เข้าไป และคนเข้าไปแล้วก็ขวางทางเอาไว้ให้ออกมาดูโลกไม่ได้