ฉันเดินไปยังทุ่งกว้างหวังเพื่อจะได้เจอ…ดวงจันทร์…
…ทำไมวันนี้ถึงไม่เจอดวงจันทร์…
หรือ…เพราะว่า ดวงจันทร์…
รู้ว่าคืนนี้ฉันอยากขอพรจากดวงจันทรา…

ฉันคงคิดไปเอง…
คืนนี้ ดวงจันทร์อาจติดธุระ…เลยมาไม่ได้
แล้วฉัน..จะขอพรจากใครดี..
‘ขอพรจาก…ดวงดาวไงล่ะ’
(เสียงเล็กๆใสๆในใจฉันกระซิบ)
ดวงดาวเหรอ…แต่คืนนี้ไม่มีดาวเลยนะ

…ทำไงดีล่ะ…
‘ขอพรจาก…ก้อนเมฆสิ’
(เสียงนั้นแนะอีกแล้ว)
ก้อนเมฆเหรอ…ฉันไม่เคยได้ยินว่าก้อนเมฆบันดาลพรได้ด้วย…
แต่ฉันก็จะลองดู…
อุ๊ย!!!…นั้นไง มีเมฆใหญ่ท่าทางใจดีลอยผ่านมา..
‘คุณลุงก้อนเมฆจ๋า…ฉันมีอะไรอยากขอลุงก้อนเมฆสักอย่างได้มั๊ยจ๊ะ..’
เอ๋?…ทำไมคุณลุงก้อนเมฆต้องทำหน้าอย่างนั้นด้วยล่ะ…
….
‘เจ้าอยากขออะไรว่ามา ข้ามีเวลาไม่มากหรอกนะ เดี๋ยวข้าจะต้องไปทางใต้อีก’
‘เพื่อน…ฉันอยากได้…เพื่อน’
‘ทำไมเจ้าถึงอยากได้..เพื่อนล่ะ’
‘ก็..ฉันไม่รู้จักคำว่า..เพื่อน..เลยนี่จ๊ะ ฉันอยากรู้ว่ามันเป็นยังไง

หน้าจะเป็นอย่างไร มีชีวิตหรือไม่มีชีวิต หรือมันคล้ายกับคอมพิวเตอร์ล่ะ

 และที่สำคัญนะ เจ้า..เพื่อน..เนี่ยมี จิตใจ รึเปล่า’
‘หึ..เจ้าเด็กน้อย ข้าคงให้ เพื่อน แก่เจ้าไม่ได้หรอก

เจ้าต้องเดินตามหา เพื่อน ด้วยตัวเจ้าเอง…’

‘หาเองเหรอ…แล้วฉันต้องไปหาที่ได้บ้างล่ะถึงจะเจอ เพื่อน น่ะ’
‘ทุกที่ ที่เจ้าต้องการ’
อ้าว..คุณลุงก้อนเมฆไปซะแหละ..แล้วฉันจะไปหาเจ้า เพื่อน เนี่ยที่ไหนล่ะ
เฮ้ออ..ลงใต้ดีกว่า..เผื่อจะได้เจอคุณลุงก้อนเมฆอีกครั้ง

จะถามว่าต้องไปหาเพื่อนที่ไหน..
ฉันเดินไปทางใต้เรื่อยๆ แวะทัก คุณดอกไม้ คุณต้นหญ้า

คุณตาต้นโอ๊ค ตามทางที่ฉันเดินผ่าน

จนกระทั่ง…
‘สวัสดี คุณชื่ออะไรเหรอ คุณเป็นตัวอะไร ทำไมหน้าตาแปลกจัง’
‘สวัสดี ฉันชื่อ แปลกหน้า ใครๆก็ว่าฉันหน้าตาแปลกทั้งแหละ’
‘ฮิ…ชื่อแปลกดี คุณแปลกหน้า คุณรู้จักคำว่า เพื่อน มั๊ย’
‘เพื่อนเหรอ..ไม่รู้จักหรอกไอ้ของอย่างนั้นน่ะ ว่าแต่ว่า มันกินได้มั๊ยล่ะ เจ้าเพื่อนน่ะ’
‘ว้า…คุณแปลกหน้าก็ไม่รู้จักเหรอ งั้นเราไปหาเพื่อนกันเถอะนะ…’

ฉันกับคุณแปลกหน้า…เราทั้งคู่…ต่างเดิน..เดิน..เดิน..แต่…
เราไม่เจออะไรเลย..ไม่เลย
‘คุณแปลกหน้า คุณคิดว่าเราจะเจอเพื่อนมั๊ย’
‘เจอสิ…เราต้องเจอเพื่อนแน่ๆ…’
‘คุณแปลกหน้า ฉันเหงาจัง ฉันอยากเจอเพื่อน…’
เดิน…เดิน…เดิน…เดิน นั่นคอสิ่งที่เราทำ
หา…หา…หา…หา นั่นคือสิ่งที่เราทำ
ไม่เจอ…ไม่เจอ…ไม่พบ…ไม่พบ นั่นคือสิ่งที่เราได้รับ
เหนื่อย………เหนื่อย………
ท้อ…ท้อ…ท้อ…ท้อ
‘คุณแปลกหน้า พรุ่งนี้เรากลับบ้านกันมั๊ย’
‘บ้าน…มันคืออะไรล่ะ ฉันไม่รู้จักหรอก’
‘เออ…จริงๆแล้ว ฉันก็ไม่รู้จักหรอก ไอ้คำว่า บ้านน่ะ

แต่เคยได้ยินคนพูดถึงคำนี้บ่อยๆ เลยอยากลองพูดดูบ้างน่ะ

 งั้นเอางี้มั๊ย เราทั้ง 2 คนไปหาคำว่า บ้าน พร้อมกับคำว่า เพื่อน เลยนะ’

ฉันกับคุณแปลกหน้า ก็เดินหาต่อไป แต่คราวนี้ เราก็มีคำว่า บ้าน เพิ่มขึ้นมาด้วย
เราพยายามถามทุกคนที่เราเจอ ว่ารู้จักคำทั้ง 2 คำนั้นรึเปล่า เพื่อน…บ้าน…
เราเรียนรู้ที่จะอยู่ด้วยกัน เรากิน เรานอน เราคุยกันทุกวัน ว่า พรุ่งนี้เราจะเจอเพื่อนมั๊ย
ในที่สุด เราก็เจอ……..

เจอ…แล้ว….
มีคำว่า เพื่อน มีคำว่า บ้าน ด้วย ติดอยู่บนไม้กระดานเก่าๆ
โอ๊ะ!! มีคุณลุงนั่งอยู่บนม้านั่งใกล้ไม่กระดานนั้นด้วย
‘คุณลุง คุณลุง รู้จักคำว่า เพื่อน กับ คำว่า บ้าน ด้วยเหรอ’
‘รู้จักสิ เจ้าทั้งสองไม่รู้จักล่ะสิ รู้มั๊ย มีคนมากมายที่ไม่รู้จักคำสองคำนี้อย่างแท้จริง
รู้อะไรมั๊ย คำสองคำนี้มีความหมายที่ลึกซึ้งมากนัก’
‘คุณลุง…อธิบายให้ฉันกับคุณแปลกหน้าฟังหน่อยสิจ๊ะ เราอยากรู้ว่ามันเป็นอย่างไร’
‘อธิบาย? ไม่ได้หรอก เจ้าต้องค้นหา และทำความเข้าใจกับคำทั้งสอง ด้วยตัวของเจ้าเอง’
‘แล้วเราต้องไปหาที่ไหนล่ะ …..’
‘ทุกที่ที่ เจ้าต้องการ’

…………END…………..
แล้วคุณล่ะ เจอ เพื่อน กับ บ้าน แล้วหรือยัง?

มากกว่ารัก—พีท The...