พวกเรา 2 คน นั่งพักอยู่ข้างบนสักพัก ถ่ายรูปกันหลายมุมมากๆ เพราะคิดว่าถ้ามาเที่ยวที่นี่กับบริษัททัวร์ คงไม่มีโอกาสขึ้นมาที่นี่อย่างแน่นอน หายเหนื่อย หายอยากกันแล้วก็ค่อยๆ ไต่ลงมากันจนถึงวัดด้านล่างแล้วพวกเราตัดผ่านตรอกเล็กๆ เพื่อไปยังถนนสายหลักของเมือง เพราะไม่อยากเดินซ้ำกับทางเดิม และอีกอย่างคือยังไม่ถึงเวลาที่พวกเรานัดไว้กับเจ๊เจ้าของที่พักเลยยังพอมีเวลาเถลไถล ระหว่างทางนอกจากชาวเมืองคังติ้งแล้วพวกเรายังเห็นชาวตะวันตก อีก 1- 2 กลุ่มเดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองนี้ แสดงว่าที่นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางไปยังดินแดน “แชงกรีล่าแห่งสุดท้าย” จริงๆ แต่ชาวตะวันตกกลุ่มนี้คงจะระมัดระวังตัวเองมากเกินไปหน่อย เพราะพวกเราเดินเข้าไปทักกลับไม่สนใจซะงั้น

เจ๊แกตกใจใหญ่ เพราะว่าพวกเรากลับกันมาเร็วมากเลย ถึงก่อนเวลานัดซะอีกเลยยังไม่ได้เรียกรถให้เลย เจ๊แกกุลีกุจอหาน้ำให้พวกเรากินก่อน ส่วนตัวแกเองวิ่งออกไปหารถมาให้ น้ำหมดไปคนละครึ่งแก้วเจ๊แกพาชายวัยกลางคนตัวเล็กๆ เดินเข้ามาหาพวกเราพร้อมกับแนะนำตัวว่าเป็นคนขับรถพาพวกเราไปที่มู่เก๋อชั่ว โดยคิดค่ารถแบบเหมารวมไป – กลับ 150 หยวน ไม่ใช่ 120 หยวน เจ๊แกเสียงอ่อยๆ บอกว่าไปเถอะนะ เราขี้เกียจต่อราคาเลยตกลงทันที 150 ก็ 150 ไม่เป็นไร

รถตู้ที่เป็นพาหนะพาพวกเรา 2 คนไปนั้นเป็นรถตู้ขนาดเล็กแบบยอดนิยมในประเทศจีนนี่แหละ ขึ้นไปบนรถทำความคุ้นเคยกับคนขับรถสักพัก ก็ถามเฮียคนขับเลยว่า “มู่เก๋อชั่ว” เนี่ยเป็นยังไง อยากรู้มาก (อัดอั้นมานาน) เฮียแกก็ค้นนามบัตรกับโบรชัวร์ มาให้พวกเราดู สวยมาก พร้อมกับอธิบายรายละเอียดต่างๆ ให้พวกเราทำความคุ้นเคยกับที่นี่ก่อน “มู่เก๋อชั่ว” จริงๆ แล้วไม่ใช่ภาษาจีนเป็นภาษาท้องถิ่นที่นี่ (น่าจะเป็นภาษาฑิเบต) ถ้าแปลเป็นภาษาจีนเรียกว่า “เหย่เหรินห่าย” (野人海, yerenhai) มีเนื้อที่ทั้งหมดประมาณ 350 ตารางกิโลเมตร สูงจากระดับน้ำทะเล 3,200 – 3,700 เมตร ภายในประกอบไปด้วย ทะเลสาป ภูเขาหิมะ ทุ่งหญ้า บ่อน้ำร้อน พอเห็นว่าพวกเรากำลังเคลิ้มๆ ก็ถามเรากลับมั่งว่า มาจากไหนกันเหรอ เราเลยมั่วนิ่มไปว่า มาจากทางใต้ เฮียแกหัวเราะเสียงดังบอกว่ามิน่าล่ะ ฟังสำเนียงแล้วแปลกๆ (มุขเดียวกับเจ๊แกเลย)

ครั้งแรกที่ได้ยินเจ๊แกบอกว่าค่าเหมารถ 120 หยวน ว่าแพงแล้วตอนหลังเพิ่มเป็น 150 หยวน ยิ่งแพงขึ้นไปอีก แต่พอออกเดินทางไปได้สักพักก็ต้องเปลี่ยนความคิดเพราะทางไปลำบากมาก  กระเด้งกระดอนไปตลอดทางเลย และไกลมากๆ ประมาณ 70 กิโลเมตรจากคังติ้งก็เลยไม่เป็นไร 150 ก็ 150 หยวนๆ กันไป พอรถออกนอกเมืองไปเราไม่กล้าชวนคนขับรถคุยซักเท่าไหร่ เพราะทางน่าหวาดเสียวมากเลย ขอนั่งดูวิว 2 ข้างทางสลับกับยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปแทน พี่ที่มากับเรานั่งเงียบตลอดทางเลยไม่พูดไม่จา (มารู้ทีหลังว่าปวดหัว ซึ่งเป็นอาคารเบื้องต้นของโรคแพ้ความสูง)