เมื่อเข้ามาถึงลานจอดรถ เฮียคนขับรถแกจอดรถด้านนอกไม่ยอมเข้าไปจอดที่ลานจอดรถ แล้วหันมาบอกกับพวกเราว่า เขาจะรออยู่ที่นี่ขอให้พวกเราเดินเข้าไปเองละกัน

นอกจากนั้นเฮียแกยังเตือนพวกเราอีกว่า ถ้าเดินเข้าไปแล้วมีคนมาเรียกให้ขึ้นม้าเพื่อขี่ขึ้นเขาอย่าไป หยุดคุยด้วยเด็ดขาดนะ ให้เดินไปเรื่อยๆ และถ้าใครถามว่ามาที่นี่ยังไง ก็ให้บอกว่ามีเพื่อนมาส่ง พวกเรา 2 คนฟังเฮียแกสั่งสอนเสร็จก็เดินเข้าไปด้านใน

อาคารร้านค้าขายน้ำ ขนมต่างๆ อยู่เลยจากลานจอดรถข้างหน้าไปนิดเดียวเท่านั้น เราเลยตรงดิ่งเข้าไปซื้อโค้กมา 2 ขวด แล้วก็จริงอย่างที่เฮียคนขับรถบอกไว้เลย เพราะว่าพอก้าวเท้าออกจากชายคาร้านค้าปุ๊บ มีคนเดินตรงเข้ามาหาพวกเราทันทีเลย 2 คน แล้วยังกันคนอื่นๆ ที่จะเข้ามาหาพวกเราให้ออกไปอีก ประมาณว่า 2 คนนี้ข้าจองแล้ว พวกเราปฏิบัติตามคำสั่งสอนของเฮียแกอย่างเคร่งครัด คือไม่ว่าพวกนั้นจะพูดอะไร เรา 2 คนสั่นหัวลูกเดียวไม่พูดซักคำ แต่ต้องยอมรับในความอดทนของ 2 คนนี้จริงๆ พวกเราเดินหนีไปไกลแค่ไหนก็ยังเดินตามมาอย่างไม่ลดละ จนพวกเรากระโดดลงบนทางเดินเลียบทะเลสาป ด้านหลังร้านขายของพวกเขาจึงเลิกเดินตาม

ทางเดินที่พวกเรากระโดดลงมานั้นเป็นทางเดินไม้ที่สภาพยังใหม่มากๆ เหมือนกับว่าเพิ่งจะสร้างเสร็จไม่นานนี้เอง สังเกตจากรอยต่อและขอบไม้ยังคมกริบอยู่เลย และที่สำคัญไม่มีคนเดินไปเดินมาให้เกะกะเวลาถ่ายรูปเลย    

พวกเราเดินไปสักพักถึงได้คิดว่าจะไปทางไหนกันดี พี่ที่ไปด้วยกันเลยชวนเราเดินไปตามทางไม้นี้เรื่อยๆ เดินไปถ่ายรูปไปทำให้ความรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ไปดูธารน้ำแข็ง ห่ายหลัวโกว หายไปหมดเลย

พวกเราเดินไปเรื่อยๆ วิวทิวทัศน์ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ตามความโค้งของทางเดินที่พวกเราเดินกันอยู่ นอกจากทะเลสาปสีเขียวที่โอบล้อมไปด้วยภูเขาสีเขียวแล้ว เมื่อมองสูงจึ้นไปจะเห็นภูเขาหิมะที่บริเวณยอดเป็นสีขาวเรียงเป็นทิวแถวเลยเชียว  ทางเดินไม้นี่สร้างขึ้นเลียบเลาะไปตามริมขอบทะเลสาป เท่าที่ลองมองๆ ดู    คะเนด้วยสายตาน้ำที่นี่ไม่น่าจะลึกนัก เป็นน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขาน้ำแข็ง ดังนั้นน้ำจึงใสมากๆ และคงจะเย็นมากๆ ด้วย เดินจนสุดทางไม้นั้นแล้ว ลองเดินไปอีกทางหนึ่งที่เป็นทางไม้เหมือนกันเพียงแต่ว่า ไม่มีรั้วกั้นขอบทาง มีเพียงแค่ขอบไม้เตี้ยๆ เท่านั้น น่าเดินมาก สร้างเลาะไปตามขอบทะเลสาปเช่นกัน บรรยากาศดีมากๆ     น่าที่จะพาใครสักคนมาเดินจูงมือกันที่นี่สักรอบ 2 รอบ คงจะช่วยกระชับความสัมพันธ์ของสองเราให้แนบแน่นมากยิ่งขึ้น แต่น่าเสียดายคราวนี้มากับพี่เขา 2 คน และตั้งแต่มาถึงที่นี่เดินไปเดินมาแล้วรู้สึกว่าพี่เขาหน้าแก่ขึ้นมากะทันหัน ซึ่งเราคิดว่าคงจะโดนโรคแพ้ความสูงเล่นงานซะแล้ว จากตอนแรกๆ ที่ยังสดชื่นอยู่ ตอนนี้เหี่ยวซะเหลือเกิน แรงก้าวขาก็ค่อยๆ หดหายลงไปเรื่อยๆ  โดนเราทั้งห่างซะตั้งไกล ต้องหยุดคอยเป็นระยะๆ

พวกเราเดินจนเกือบครบรอบทะเลสาป ก็ลองเดินขึ้นเขาไปด้านบนมั่งเพื่อชื่นชมกับทิวทัศน์ของทะเลสาปจากมุมสูงบ้าง(ต้องเอาให้คุ้มเก็บใส่เมมโมรี่กล้องอย่างเดียวไม่พอ ต้องเก็บใส่เซลล์สมองไว้ด้วย) กว่าจะตะกายขึ้นมาถึงข้างบนเล่นเอาเกือบแย่ พึ่งจะรู้ว่าเวลาอากาศเบาบางจะทำให้เราเหนื่อยง่ายขึ้นขนาดไหน  จะได้เตรียมตัว เตรียมใจ รับรู้สภาพร่างกายของตัวเองได้เวลาไปเดินที่ ย่าติง ที่นี่คงจะเปรียบได้กับสนามซ้อม แต่พี่เขาแค่ซ้อมเบาะๆ แค่นี้ ยังเกือบเอาตัวไม่รอด ลงมาถึงข้างล่างต้องถึงขั้นขอนอนพักก่อน (นอนบนพื้นข้างทางนั่นแหละ) เพราะว่าปวดหัวมากๆ

เรา 2 คนเดินตามลำธารลงมาเรื่อยๆ บรรยากาศร่มรื่นมากๆ 2 ข้างทางมีแต่ต้นไม้ใหญ่ สูงๆทั้งนั้น ทำให้เวลาเดินแล้วไม่ร้อนเลย อากาศออกจะเย็นๆ ซะด้วยซ้ำไป พี่เขาอาการเริ่มดีขึ้นแล้ว อาการปวดหัวลดน้อยลง น้ำในลำธารที่นี่ไหลแรงมากเลย เห็นแล้วคงจะมั่นใจได้ว่าสามาถทำให้กงล้อมนตรายักษ์เหล่านั้นหมุนได้แน่ๆ  ส่วนสาเหตุที่ทำให้น้ำที่นี่ไหลแรง น่าจะเป็นเพราะว่าเป็นการไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำเลยทำให้น้ำที่นี่ไหลแรง (จนกระทั่งถึงเมืองคังติ้งเลย) แล้วอีกอย่างคือ ปริมาณของน้ำที่ไหลลงมาจากทะเลสาปด้านบนมีปริมาณมาก ทำให้สามารถไหลต่อเนื่องลงมาได้เรื่อยๆ ตลอดทั้งวัน เฉพาะช่วงฤดูหนาวเท่านั้นที่ปริมาณน้ำอาจจะน้อยลง หรือไม่มีการไหลเลย (เนื่องจากน้ำที่ทะเลสาปด้านบนเป็นน้ำแข็ง)