พวกเราตื่นนอนกันตอนประมาณตี 4 ครึ่ง รู้สึกว่าหลับสบายมากๆ ออกจากห้องพักมาอากาศหนาวมากๆ ไม่ต้องแย่งกันเข้าห้องน้ำเลยเพราะไม่มีใครอาบอยู่แล้ว แค่ล้างหน้าแปรงฟัน เรายังต้องทำใจยืนรวบรวมความกล้าอยู่นาน แปรงฟันเสร็จ พอดีนึกขึ้นมาได้ว่าพวกเราไปนอนที่ย่าติงแค่ 1 คืนเท่านั้น จะแบกเป้ใบใหญ่ไปทำไมเลยลองเดินไปถามคนดูแลที่นี่ว่าฝากกระเป๋าไว้ที่นี่ก่อนได้ไหม เพราะยังไงกลับมาจากย่าติงก็ต้องมานอนที่นี่อยู่แล้ว ซึ่งเขาก็ยินดีรับฝากแล้วยังบอกเราอีกว่าไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยจะดูแลให้ หลังหมดกังวลเรื่องกระเป๋าแล้วเข้ามาเก็บของ โดยแยกของที่ต้องการเอาไปใช้ที่ย่าติงใส่เป้ใบเล็กให้พอสำหรับนอน 1 คืนเท่านั้น ที่เหลือทั้งหมดฝากไว้ที่นี่

พวกเราทั้งหมด 7 คน (เรากับเพื่อน 3 คน เฮียเซินเจิ้นกับคนจีนอีก 3 คน) มากินข้าวเช้ากันในห้องอาหารข้างๆ ห้องครัว อาหารเช้าที่พ่อครัวทำให้ก็ง่ายๆ (ตามที่สั่งเมื่อคืนเลย) ข้าวต้ม    ผักดอง ผัดผัก ไข่เค็ม แล้วก็หมั่นโถว (เหลือตั้งหลายลูก       เราเลยเอาใส่ถุงไปเป็นเสบียงไว้กินระหว่างทาง) รู้สึกว่าแต่ละคนกินกันได้ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ เพราะนอกจากเรากับเพื่อน 2 คนแล้วที่เหลือจะมีอาการปวดหัวมากบ้างน้อยบ้างกันทุกคน (พวกที่ปวดหัวเลยแซวพวกเราว่าอายุยังน้อยเลยไม่ปวดหัว ไว้อายุเท่าพวกเขาก่อนเหอะ แล้วกลับเที่ยวใหม่จะต้องมีอาการแน่นอน) พี่ที่ไปกับเราอาการยังไม่ดีขึ้นเลย กินข้าวต้มไปหน่อยเดียวเอง จะแกะน้ำพริกให้กินก็ไม่เอากลัวอาเจียนออกมาเหมือนเมื่อคืน

รถของหยิงปา ที่มารับพวกเราไปย่าติงนั้น เป็นรถที่ผลิตในจีนยี่ห้ออู่หลง (五龙, wulong) ซึ่งในความคิดเราคิดว่า สะดวกดี เพราะมีขนาดเล็ก ราคาไม่แพง แต่ที่เมืองไทยของเราทำไมไม่เป็นที่นิยมรถเล็กกันนะ เห็นรูปร่างเล็กๆ อย่างนี้ ขึ้นเขาแรงไม่มีตก ข้างในนั่งได้ 7 - 8 คนแบบเบียดๆ (รวมคนขับนะ) ประหยัดน้ำมัน นอกจากนี้อยู่ที่เต้าเฉิง – ย่าติงนี่ไม่ต้องเปิดแอร์อีกต่างหาก เพราะอากาศหนาวเกือบตลอดทั้งปีเลย ขนาดหน้าต่างยังไม่อยากจะเปิดเลย

พวกกเราประจำที่นั่งเรียบร้อย หยิงปา ปีนขึ้นไปตรวจดูความเรียบร้อยของกระเป๋าข้างบนอีกครั้งจนมั่นใจว่าไม่หล่นหายระหว่างแน่นอน ก็ออกรถพาพวกเราเดินทางไปยังสุดเส้นทางที่พวกเราตั้งใจไว้ เราได้แต่นั่งนึกตลอดทางว่าขอให้สภาพอากาศที่ย่าติงดีๆ ด้วยเถอะ ขออย่าให้มีฝนตกเลย ขอให้ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่มีเมฆมาปกคลุมยอดเขาหิมะเลย หนาวแค่ไหนก็ไม่กลัว กลัวแค่ว่าไปถึงแล้วฟ้าไม่เปิดทำให้ไม่สามารถเห็นความสวยงามที่แท้จริงของ ย่าติงได้ 

คนจีน 4 คนรวมทั้งเฮียเซินเจิ้นด้วยไม่ยอมฝากกระเป๋าใบใหญ่ไว้ที่นี่ คงมีแต่พวกเราคนไทย 3 คนเท่านั้น ช่วยหยิงปาแบกกระเป๋าขึ้นหลังคารถเรียบร้อย ขึ้นรถนั่งประจำที่โดยพวกเรา 3 คนนั่งเบาะหลัง คนจีน 3 คนนั่งเบาะหน้า ๖ในรถมีแค่ 2 แถว) เฮียเซินเจิ้นนั่งข้าง หยิงปา

ช่วยๆ กัน Comment นะครับจะได้นำไปปรับปรุงแก้ไขในตอนต่อๆ ไป