แชงกรีล่า

ย่าติง แชงกรีล่าแห่งสุดท้าย?

เรื่องราวของการแบกเป้ผจญภัยของ 3 หนุ่มไทยสู่เขตอนุรักษ์ธรรมชาติย่าติง
Permalink : http://www.oknation.net/blog/liminghui

วันศุกร์ ที่ 18 มกราคม 2551

ย่าติง แชงกรีล่าแห่งสุดท้าย ตอนที่ 18

Posted by liminghui , ผู้อ่าน : 184 , 10:10:42 น.

พิมพ์หน้านี้

พวกเราเดินเข้ามาอยู่ในระยะที่สามารถมองเห็นหลังคา วัดชงกู่ แต่แล้วเหมือนโดนแกล้งเพราะว่าเริ่มมีฝนตกลงมาแล้ว ทำให้พวกเราต้องเร่งฝีเท้ากันมากขึ้นจากเดินปกติ เป็นเดินเร็วๆ จนสุดท้ายเปลี่ยนเป็นวิ่งกันเลย โดยมีจุดหมายที่ วัดชงกู่ คิดว่าจะเข้าวัดหลบลม หลบฝนซะหน่อย ทางที่พวกเราเดินกันอยู่นั้นอยู่คนละด้านกับวัด ต้องตัดข้ามส่วนปลายของทุ่งหญ้า และข้ามสะพานไม้ที่ทอดข้ามลำธารเล็กๆ โดยทั้งสะพานมีแต่ ธงมนตรา ขึงไว้เต็มราวสะพานทั้ง 2 ฝั่งเลย นอกจากนี้ที่ทางขึ้นสะพานยังมี กองหินที่จารึกบทสวดมนต์ หรือในสำเนียงจีนกลางว่า “หมาหนี่ตุย” (马尼堆, manidui) ที่คนท้องถิ่นนำมากองไว้สูงมากๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะพบเห็นได้ตาม ริมแม่น้ำ ข้างทางเดิน (ช่วงทางเดินมาที่นี่ก่อนถึงวัดก็มอยู่หลายแห่งด้วยกัน)บนภูเขา หรือว่าสถานที่ที่คนในบริเวณนั้นให้ความเคารพ และเชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ พวกเรากะว่าจะวิ่งไปพักที่วัดเลยแต่ยังไปไม่ถึงต้องหยุดพักที่ร้านขายของตรงทางขึ้นวัดก่อนเพราะว่าเหนื่อยมาก เข้าไปถึงก็ยืนหอบกันแบบไม่อายใครแล้ว แต่หลังจากที่ยืนไปสักพักแล้วฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะตกแรงขึ้นหรื้อว่าหยุด พวกเรา 3 คนเลยวิ่งขึ้นไปที่ วัดชงกู่ กันเลยดีกว่า ระหว่างวิ่งก็เงยหน้ามองไปบนฟ้าแล้วแทบหมดแรงวิ่ง เพราะว่ามองไม่เห็นยอดเขาเลย อย่างนี้จะมองเห็นยอดเขาหิมะอันศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 ยอดได้ยังไง ที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้ง 800 – 900 กิโลเมตรก็หมดความหมายกันเลย คิดแล้วก็ห่อเหี่ยวในหัวใจจริงๆ พวกเราวิ่งเข้าไปหลบฝนในอาคารหลังหนึ่ง ซึ่งใหญ่ที่สุด ดูจากภายนอกแล้วคิดว่าคงอยู่ในระหว่างการปรับปรุง ข้างในส่วนทางเข้าด้านหน้ามีนั่งร้านเต็ม บนพื้นมีเศษไม้และวัสดุต่างๆ เต็มพื้นเลย แต่ไม่เห็นมีช่างหรือคนงานเลย พวกเราเลยถือวิสาสะเข้าไปหลบฝนข้างในเลย ข้างในตรงกลางเป็นโถงขนาดใหญ่สูงขึ้นไปถึงหลังคา อีก 3 ด้าน เป็นระเบียงทางเดินของชั้น 2 ข้างในมืดๆ สลัวๆ หน่อย เพราะว่าไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามา ต้องเปิดประตูทางเข้าเอาไว้ทำให้พอมองเห็นสภาพด้านในบ้าง ซึ่งจากการมองที่ชัดเจนขึ้น ทำให้เห็นว่าฝั่งที่ตรงข้ามกับประตูทางเข้านั้นเป็นพระประธาน 3 องค์ ทำให้อดไม่ได้ที่จะยกไหว้ไปคนละทีในฐานะที่เป็นชาวพุทธ ถึงแม้ว่าจะคนละนิกายก็ตาม ผนังทางด้านซ้าย ขวาของพระพุทธรูปเป็นตู้กระจกที่ภายในบรรจุเต็มไปด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กเต็มทั้ง 2 ชั้นเลย เรากับเพื่อนปลดเป้ใบเล็กลงจากหลังเสร็จหลังกลับมาอีกทีพี่เขาล้มตัวลงนอนไปซะแล้ว เลยต้องเข้าสอบถามอาการกันหน่อย ซึ่งพี่เขาบอกว่าเมื่อเช้าอาการดีขึ้นกว่าทุกวัน แต่มาหนักขึ้นตอนที่วิ่งหนีฝนกันนี่แหละ ขอนอนพักก่อนละกันไม่เป็นอะไรเท่าไหร่หรอก โชคดีที่พวกเราให้พี่เขาเดินตัวเปล่านะมีแค่กระเป๋าคาดเอวอันเดียวเท่านั้นเพราะของส่วนใหญ่ฝากไว้ที่เต้าเฉิง เสิ้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่ย่าติงเพื่อนเราช่วยแบกให้ ยังแย่เลย เรานั่งพักเหนื่อยแล้วหยิบข้อมูลของ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติย่าติง ที่พวกเรากำลังเดินลัดเลาะกันอยู่นี้ออกมาอ่าน ทำให้ได้รู้ว่าที่นี่มีอาณาบริเวณทั้งหมดประมาณ 800 กว่าตารางกิโลเมตร มียอดเขาที่มีความสูงมากกว่า 5,000 เมตร 10 ยอด และมากกว่า 4,500 เมตรอีก 32 ยอด ซึ่งในจำนวนยอดเขาที่มีความสูงมากกว่า 5,000 เมตรนั้นมีอยู่ 3 ยอดที่ชาวย่าติง มีความเชื่อว่าเป็นยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ คือยอดเขา เซียนหน่ายรื่อ ( 仙乃日, xiannairi) ซึ่งมีความสูงประมาณ 6,032 เมตร ซึ่งเป็นตัวแทนของพระอวโลกิเตศวร (พระโพธิสัตว์แห่งความกรุณา) ยอดเขาเซี่ยนั่วตัวจี๋ (夏诺多吉, xienuoduoji) ความสูงประมาณ 5,958 เมตร ตัวแทนของ พระวัชรปาณี (เซียนเทวดาผู้สูงส่ง) และยอดเขายางหม้ายหย่ง ( 央迈勇 , yangmaiyong) ความสูงประมาณ 5,958 เมตร ตัวแทนของ พระมันจุศรี (องค์ทิพย์เทพพิทักษ์) ชาวย่าติง ให้ความเคารพนับถือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 นี้มาก และวัดชงกู่ นี้ตั้งอยู่ตีนเขาเซียนหน่ายรื่อ ที่สูงที่สุดนี่เอง หลังจากพอรู้เรื่องราวของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 แล้วทำให้ต้องหันไปมองพระประธานทั้ง 3 องค็ แน่นอนไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้ง 3 องค์น่าจะเป็นรูปเคารพของพระพุทธเจ้าทั้ง 3 องค์ข้างต้น รู้อย่างนี้แล้วยิ่งทำให้เกิดความสงสัยว่าวัดนี้น่าจะมีความเก่าแก่กว่าที่เห็นภายนอกแน่นอน แต่ไม่รู้จะถามใครเพราะไม่เห็นใครเลย ที่วัดแห่งนี้ยังมีที่พักไว้ให้บริการอีกด้วย (ซึ่งต่อมาภายหลังรู้ว่าวัดแห่งนี้ ก่อสร้างในสมัยราชวงศ์หยวน (元朝 , yuanchao) ถึงปัจจุบันน่าจะประมาณ 800 ปีแล้ว) ตอนที่เรากับเพื่อนกำลังนั่งพักอยู่มีคนท้องถิ่นเดินเข้ามาประมาณ 4 – 5 คนแล้วก็กราบพระประธานตรงหน้าแบบ “อัษฎางคประดิษฐ์” เป็นการกราบที่ประกอบด้วยองค์แปด โดยให้หน้าผาก ฝ่ามือ ข้อศอก ลำตัว หัวเข่า และปลายเท้าสัมผัสพื้น ซึ่งถือว่าเป็นการให้ความเคารพสูงสุดต่อสิ่งที่พวกเขาให้ความเคารพ เห็นการกระทำของพวกเขาแล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่ให้ความเคารพต่อสถานที่ทันทีเลย เราค่อยๆ เรียกเพื่อนแล้วเดินย่องออกมาข้างนอกกัน ส่วนพี่เขาก็ลุกขึ้นมานั่งหลับแทน เราเพิ่งจะเข้าใจคำว่าฟ้าหลังฝนมักจะสดใสก็วันนี้เอง เพราะทันทีที่เดินพ้นออกมาจากตัวอาคาร ภาพแรกที่เห็นคือยอดเขาเซียนหน่ายรื่อที่มีหิมะปกคลุมอยู่โดดเด่นท่ามกลางยอดสนสีเขียวเบื้องหน้า และท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าจัดจ้าน สวยจริงๆ เลย นึกขอบคุณฝนที่ตกลงมา และหยุดในเวลาที่พวกเราต้องการพอดิบพอดี

พวกเราเดินเข้ามาอยู่ในระยะที่สามารถมองเห็นหลังคา วัดชงกู่ แต่แล้วเหมือนโดนแกล้งเพราะว่าเริ่มมีฝนตกลงมาแล้ว ทำให้พวกเราต้องเร่งฝีเท้ากันมากขึ้นจากเดินปกติ เป็นเดินเร็วๆ จนสุดท้ายเปลี่ยนเป็นวิ่งกันเลย โดยมีจุดหมายที่ วัดชงกู่ คิดว่าจะเข้าวัดหลบลม หลบฝนซะหน่อย ทางที่พวกเราเดินกันอยู่นั้นอยู่คนละด้านกับวัด ต้องตัดข้ามส่วนปลายของทุ่งหญ้า และข้ามสะพานไม้ที่ทอดข้ามลำธารเล็กๆ โดยทั้งสะพานมีแต่ ธงมนตรา ขึงไว้เต็มราวสะพานทั้ง 2 ฝั่งเลย นอกจากนี้ที่ทางขึ้นสะพานยังมี กองหินที่จารึกบทสวดมนต์ หรือในสำเนียงจีนกลางว่า “หมาหนี่ตุย” (马尼堆, manidui) ที่คนท้องถิ่นนำมากองไว้สูงมากๆ ซึ่งโดยทั่วไปจะพบเห็นได้ตาม ริมแม่น้ำ ข้างทางเดิน (ช่วงทางเดินมาที่นี่ก่อนถึงวัดก็มอยู่หลายแห่งด้วยกัน)บนภูเขา หรือว่าสถานที่ที่คนในบริเวณนั้นให้ความเคารพ และเชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ พวกเรากะว่าจะวิ่งไปพักที่วัดเลยแต่ยังไปไม่ถึงต้องหยุดพักที่ร้านขายของตรงทางขึ้นวัดก่อนเพราะว่าเหนื่อยมาก เข้าไปถึงก็ยืนหอบกันแบบไม่อายใครแล้ว แต่หลังจากที่ยืนไปสักพักแล้วฝนยังไม่มีทีท่าว่าจะตกแรงขึ้นหรื้อว่าหยุด พวกเรา 3 คนเลยวิ่งขึ้นไปที่ วัดชงกู่ กันเลยดีกว่า

ระหว่างวิ่งก็เงยหน้ามองไปบนฟ้าแล้วแทบหมดแรงวิ่ง เพราะว่ามองไม่เห็นยอดเขาเลย อย่างนี้จะมองเห็นยอดเขาหิมะอันศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 ยอดได้ยังไง ที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้ง 800 – 900 กิโลเมตรก็หมดความหมายกันเลย คิดแล้วก็ห่อเหี่ยวในหัวใจจริงๆ

พวกเราวิ่งเข้าไปหลบฝนในอาคารหลังหนึ่ง ซึ่งใหญ่ที่สุด ดูจากภายนอกแล้วคิดว่าคงอยู่ในระหว่างการปรับปรุง ข้างในส่วนทางเข้าด้านหน้ามีนั่งร้านเต็ม บนพื้นมีเศษไม้และวัสดุต่างๆ เต็มพื้นเลย แต่ไม่เห็นมีช่างหรือคนงานเลย พวกเราเลยถือวิสาสะเข้าไปหลบฝนข้างในเลย ข้างในตรงกลางเป็นโถงขนาดใหญ่สูงขึ้นไปถึงหลังคา อีก 3 ด้าน เป็นระเบียงทางเดินของชั้น 2 ข้างในมืดๆ สลัวๆ หน่อย เพราะว่าไม่มีแสงสว่างส่องเข้ามา ต้องเปิดประตูทางเข้าเอาไว้ทำให้พอมองเห็นสภาพด้านในบ้าง ซึ่งจากการมองที่ชัดเจนขึ้น ทำให้เห็นว่าฝั่งที่ตรงข้ามกับประตูทางเข้านั้นเป็นพระประธาน 3 องค์ ทำให้อดไม่ได้ที่จะยกไหว้ไปคนละทีในฐานะที่เป็นชาวพุทธ ถึงแม้ว่าจะคนละนิกายก็ตาม ผนังทางด้านซ้าย ขวาของพระพุทธรูปเป็นตู้กระจกที่ภายในบรรจุเต็มไปด้วยพระพุทธรูปขนาดเล็กเต็มทั้ง 2 ชั้นเลย

เรากับเพื่อนปลดเป้ใบเล็กลงจากหลังเสร็จหลังกลับมาอีกทีพี่เขาล้มตัวลงนอนไปซะแล้ว เลยต้องเข้าสอบถามอาการกันหน่อย ซึ่งพี่เขาบอกว่าเมื่อเช้าอาการดีขึ้นกว่าทุกวัน แต่มาหนักขึ้นตอนที่วิ่งหนีฝนกันนี่แหละ ขอนอนพักก่อนละกันไม่เป็นอะไรเท่าไหร่หรอก โชคดีที่พวกเราให้พี่เขาเดินตัวเปล่านะมีแค่กระเป๋าคาดเอวอันเดียวเท่านั้นเพราะของส่วนใหญ่ฝากไว้ที่เต้าเฉิง เสิ้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่ย่าติงเพื่อนเราช่วยแบกให้ ยังแย่เลย

เรานั่งพักเหนื่อยแล้วหยิบข้อมูลของ เขตอนุรักษ์ธรรมชาติย่าติง ที่พวกเรากำลังเดินลัดเลาะกันอยู่นี้ออกมาอ่าน ทำให้ได้รู้ว่าที่นี่มีอาณาบริเวณทั้งหมดประมาณ 800 กว่าตารางกิโลเมตร มียอดเขาที่มีความสูงมากกว่า 5,000 เมตร 10 ยอด และมากกว่า 4,500 เมตรอีก 32 ยอด ซึ่งในจำนวนยอดเขาที่มีความสูงมากกว่า 5,000 เมตรนั้นมีอยู่ 3 ยอดที่ชาวย่าติง มีความเชื่อว่าเป็นยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ คือยอดเขา เซียนหน่ายรื่อ ( 仙乃日, xiannairi) ซึ่งมีความสูงประมาณ 6,032 เมตร ซึ่งเป็นตัวแทนของพระอวโลกิเตศวร (พระโพธิสัตว์แห่งความกรุณา) ยอดเขาเซี่ยนั่วตัวจี๋ (夏诺多吉, xienuoduoji) ความสูงประมาณ 5,958 เมตร ตัวแทนของ พระวัชรปาณี (เซียนเทวดาผู้สูงส่ง) และยอดเขายางหม้ายหย่ง ( 央迈勇 , yangmaiyong) ความสูงประมาณ 5,958 เมตร ตัวแทนของ พระมันจุศรี (องค์ทิพย์เทพพิทักษ์) ชาวย่าติง ให้ความเคารพนับถือยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 นี้มาก และวัดชงกู่ นี้ตั้งอยู่ตีนเขาเซียนหน่ายรื่อ ที่สูงที่สุดนี่เอง

หลังจากพอรู้เรื่องราวของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 3 แล้วทำให้ต้องหันไปมองพระประธานทั้ง 3 องค็ แน่นอนไม่ต้องสงสัยเลยว่าทั้ง 3 องค์น่าจะเป็นรูปเคารพของพระพุทธเจ้าทั้ง 3 องค์ข้างต้น รู้อย่างนี้แล้วยิ่งทำให้เกิดความสงสัยว่าวัดนี้น่าจะมีความเก่าแก่กว่าที่เห็นภายนอกแน่นอน แต่ไม่รู้จะถามใครเพราะไม่เห็นใครเลย ที่วัดแห่งนี้ยังมีที่พักไว้ให้บริการอีกด้วย (ซึ่งต่อมาภายหลังรู้ว่าวัดแห่งนี้ ก่อสร้างในสมัยราชวงศ์หยวน (元朝 , yuanchao) ถึงปัจจุบันน่าจะประมาณ 800 ปีแล้ว)

ตอนที่เรากับเพื่อนกำลังนั่งพักอยู่มีคนท้องถิ่นเดินเข้ามาประมาณ 4 – 5 คนแล้วก็กราบพระประธานตรงหน้าแบบ “อัษฎางคประดิษฐ์” เป็นการกราบที่ประกอบด้วยองค์แปด โดยให้หน้าผาก ฝ่ามือ ข้อศอก ลำตัว หัวเข่า และปลายเท้าสัมผัสพื้น ซึ่งถือว่าเป็นการให้ความเคารพสูงสุดต่อสิ่งที่พวกเขาให้ความเคารพ เห็นการกระทำของพวกเขาแล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่ให้ความเคารพต่อสถานที่ทันทีเลย เราค่อยๆ เรียกเพื่อนแล้วเดินย่องออกมาข้างนอกกัน ส่วนพี่เขาก็ลุกขึ้นมานั่งหลับแทน

เราเพิ่งจะเข้าใจคำว่าฟ้าหลังฝนมักจะสดใสก็วันนี้เอง เพราะทันทีที่เดินพ้นออกมาจากตัวอาคาร ภาพแรกที่เห็นคือยอดเขาเซียนหน่ายรื่อที่มีหิมะปกคลุมอยู่โดดเด่นท่ามกลางยอดสนสีเขียวเบื้องหน้า และท้องฟ้าที่เป็นสีฟ้าจัดจ้าน สวยจริงๆ เลย นึกขอบคุณฝนที่ตกลงมา และหยุดในเวลาที่พวกเราต้องการพอดิบพอดี

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 2
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 18/01/2008 เวลา : 10.35 น.
http://www.oknation.net/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ตามมาเที่ยวจนจบทริปครับ

ความคิดเห็นที่ 1
ฟ้าทลายโจร วันที่ : 18/01/2008 เวลา : 10.13 น.
http://www.oknation.net/blog/suteetorn-jr
Suteetorn Ondam

รูปสวยมากครับ

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน

<<	มกราคม 2008					>>
อา	จ	อ	พ	พฤ	ศ	ส
		1	2	3	4	5
6	7	8	9	10	11	12
13	14	15	16	17	18	19
20	21	22	23	24	25	26
27	28	29	30	31