พิมพ์หน้านี้
| โลกของเราคงสะสมพลังงานแห่งความรักไว้มาก เวลาฉันใกล้ลืมตาตื่นยามเช้า ความรักก็ส่งเสียงจิ๊บๆ จุ๊กกรูๆ ปลุกหัวใจที่สลบไสลให้แช่มชื่น...แต่บางครั้งฉันอยากนอนอ้อยอิ่งฟังเสียงลมพัดผ่านกิ่งใบของต้นไม้ ณ ขณะที่เราไม่ทันรู้ตัวสัญชาตญาณภายในได้ขยับกล้ามเนื้อมุมปาก ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน แม้ดวงตาจะยังสะลืมสะลือไม่ยอมตื่นก็ตาม.... เธอที่อยู่อีกมุมหนึ่งของชีวิตจะรับรู้ความรักนี้ไหม...ความรักที่ฝากไปกับจุมพิต.... |