โลกของเราคงสะสมพลังงานแห่งความรักไว้มาก เวลาฉันใกล้ลืมตาตื่นยามเช้า ความรักก็ส่งเสียงจิ๊บๆ จุ๊กกรูๆ ปลุกหัวใจที่สลบไสลให้แช่มชื่น...แต่บางครั้งฉันอยากนอนอ้อยอิ่งฟังเสียงลมพัดผ่านกิ่งใบของต้นไม้ ณ ขณะที่เราไม่ทันรู้ตัวสัญชาตญาณภายในได้ขยับกล้ามเนื้อมุมปาก ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน แม้ดวงตาจะยังสะลืมสะลือไม่ยอมตื่นก็ตาม....

     เธอที่อยู่อีกมุมหนึ่งของชีวิตจะรับรู้ความรักนี้ไหม...ความรักที่ฝากไปกับจุมพิตของสายลม เธออยู่ ณ หนแห่งใด....เพียงสิ่งเดียวที่จำได้ คือเธอ...ยังอยู่ในความทรงจำของฉัน ครั้งแรกยามสบตา เหมือนโลกทั้งโลกได้รวมความรักของทุกสรรพสิ่งอยู่ในดวงตาที่เปล่งประกาย ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่มหอมของดอกไม้สีหวานนานาพันธุ์ซึ่งสถิตย์อยู่บนรอยยิ้มของเธอ....เวลาที่ผันผ่านมาเกือบสิบปี ไม่เคยมีใครทดแทนความงามนั้นได้ เธอจึงมิใช่คนรัก หากเป็นความรักที่หล่อหลอมจนเป็นอีกดวงวิญญาณหนึ่งในกายฉัน....ฉันจะพบเธออีกครั้งยามฉันยิ้มรับความสุข ปลอบประโลมความทุกข์.....เชื่อฉันเถิด ในทุกโมงยามของทุกห้วงเวลา เรายังคงพบกัน ณ ที่แห่งนั้นที่ความรักของเธอสถิตย์ในใจฉัน....

       แม้ในชาติภพนี้เราจะไม่อาจพบกันอีก หรืออาจต้องรออีกหลายร้อยพันปีเพื่อพบเธอ ฉันยังยินดีเพียงรับยิ้มละมุนของเธออีกสักครั้ง....ทั้งๆที่เราไม่รู้จักกัน...สำหรับฉันเท่านั้นก็เพียงพอ....   

............รักแท้จริงหรือคือการพลัดพราก.............