ไม่มีใครอยู่ได้หากปราศจากการสัมผัส  ....ไม่มีใครอยู่ได้เพียงลำพังเพียงผู้เดียว....ทุกสรรพสิ่ง ทุกหมู่มวลของทุกอณู..."เรา"  คือหนึ่งเดียวกัน  หลายคนไม่เคยได้รับการสัมผัสจากมารดายามเกิด เมื่อเติบโตก็ยากที่จะจดจำได้ว่าการสัมผัสนั้นทำให้รู้สึกดีได้อย่างไร ....บางครั้งการสัมผัสมันหมายถึงเราอ่อนแอใช่หรือไม่  หมายถึงเป็นสิ่งที่น่าอายจริงน่ะหรือ.....หรือหมายถึงสิ่งใดที่ทำให้มนุษย์เราเข้าใจการสัมผัสเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ลึกซึ้งทางความใคร่  รอยคอยใครสักคนทางแลกเปลี่ยนสัมผัสรัก รอแล้ว รอเล่า เวลาผันผ่านตามกาล ฤดู โหยหามิเคยพบเจอ จนกลายเป็นความหมดหวัง เหว้าแหว่ง และเดียวดาย.....

       .....แต่หากยามใดที่เรานั้นเปลี่ยวเหงามากึงที่สุด แม้ดอกไม้ที่แห้งปลิวลงพื้น เราก็พร้อมกล่าวทักทายได้...ณ ยามนั้นโปรดเชื่อเถิดว่า เรามิได้เปลี่ยวเหงาเลยแม้แต่น้อย  เพราะเรากำลังพบวิถีแห่งการสัมผัส เริ่มที่หัวใจ จนความรักนั้นแผ่ซ่านสู่ผิวสัมผัส  สัมผัสลำต้นอันขรุขระของต้นไม้ ผิวเนียบนุ่มของกลีบดอก และใบอ่อน ทักทายเด็กน้อยที่กำลังเติบโต เป็นหนึ่งเดียวกับ "ต้นไม้"  พูดคุยกับสัตว์ที่โอบล้อมรอบตัวเรา จงสัมผัสทุกสิ่งให้ได้มากที่สุด รับความรักนั้นให้ได้มากที่สุด และมอบความรักนั้นให้มากที่สุดเช่นกัน ...ไม่ว่ามนุษย์ชั้นใด เผ่าใด จงมอบรักนั้นให้เขา มิหวังตอบแทน  ปลอบโยนผู้ที่อ่อนแอ โอบกอดผู้ที่แข็งแกร่ง ไม่ว่าผู้ใดต่างต้องการสัมผัส พลังแห่งรัก แห่งเมตตาจักนำพา หัวใจที่แห้งเหี่ยวกลับชุ่มชื่นอีกครา....

...............ได้โปรดเถิด รับรักจากข้า.....และมอบรักนั้นสืบต่อไป.....แม้ยามสัมผัสเพียงปลายเส้นผมของท่าน.......