ผมตัดตอนเอามาจาก คุณเปลสีเงิน ในคอลัมน์  “คนปลายซอย” แห่งหนังสือพิมพ์ไทยโพสมานานแล้วครับ วันนี้ลองค้นๆเจอดู เลยเอามาบอกต่อๆกัน 

บทสวดมนต์เพื่อให้หายโรคภัยไข้เจ็บ มีสุขภาพแข็งแรง มีอายุยืน

                ที่ผมบอกให้แปลง "ความห่วงใย" ไปเป็นพลังงานพุทธานุภาพ  นั้น บางท่านอาจสงสัย..จะทำอย่างนั้นได้อย่างไรกัน?

                เอางี้ครับ   ในพระสุตตันตปิฎก  สังยุตนิกาย  มหาวรรค กล่าวถึง "โพชฌงคปริตร" ไว้ เอ่ยชื่อโพชฌงค์คิดว่าทุกคนร้อง..อ๋อ..คือเป็นบทสวดมนต์เพื่อให้หายโรคภัย ไข้เจ็บ มีสุขภาพแข็งแรง มีอายุยืน

                ผมจะเก็บความจากหนังสือเรื่อง "พุทธานุภาพ"  อานุภาพของพระพุทธองค์  ซึ่งพระเดชพระคุณเจ้า "พระพรหมสุธี" (เสนาะ ปญฺญาวชิโร) เป็นผู้รวบรวมและเรียบเรียงไว้มาเล่าย่อๆ ดังนี้

                โพชฌงคปริตร  นี้  มีที่มาจาก  ๓  พระสูตรด้วยกัน  คือ มหากัสสปโพชฌงคสูตร มหาโมคคัลลานโพชฌงคสูตร และมหาจุนทโพชฌงคสูตร ทั้ง ๓ สูตรนี้ รวมเป็น "โพชฌงคปริตร"

                ที่มาของพระสูตรทั้ง  ๓  ก็คือ  คราวเมื่อพระมหากัสสปะ อาพาธไม่สบายเป็นไข้หนักอยู่ในถ้ำ  พระผู้มีพระภาคเจ้าก็เสด็จไปเยี่ยม  พระองค์ทรงตรัส "โพชฌงคสูตร" ให้พระมหากัสสปะฟังพระมหากัสสปะฟังแล้วตรองตาม หายจากอาพาธทันที!

                "มหาโมคคัลลานโพชฌงคสูตร" ก็เช่นกัน  พระมหาโมคคัลลานะอาพาธ พระพุทธองค์เสด็จไปเยี่ยม  ทรงตรัสถามอาการ พระมหาโมคคัลลานะกราบทูลว่า  "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ  ข้าพระองค์ทนไม่ได้  ทุกขเวทนาของข้าพระองค์กำเริบหนัก ยังไม่ทุเลา" แล้วสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าก็ทรงตรัส "โพชฌงคสูตร" ให้พระมหาโมคคัลลานะฟัง พระมหาโมคคัลลานะฟังและตรองตาม หายจากอาพาธทันที!

                "มหาจุนทโพชฌงคสูตร" เป็นอีกแบบที่กลับกัน  เพราะคราวนี้ไม่ใช่ "สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า"  ตรัสให้อริยสาวกรูปใดที่อาพาธฟัง   หากเป็นว่า "สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า" ทรงพระประชวรเอง ทรงเป็นไข้อย่างหนัก พระมหาจุนทะเข้าเฝ้า สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าได้ให้พระมหาจุนทะสวด "โพชฌงคปริตร" ให้พระองค์สดับ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  ทรงสดับโพชฌงคปริตรที่พระมหาจุนทะสวดจบแล้ว พระองค์ก็ทรงหายจากอาการพระประชวรทันที!

                นี่คือ "ที่มา-อานุภาพ" ของโพชฌงคสูตรที่ควรทราบ ทีนี้ คงอยากรู้กันว่า "โพชฌงคสูตร" นี้มีเนื้อหาเป็นไปในทางใด "พระพรหมสุธี" ท่านเขียนไว้อย่างนี้ครับ 

                เนื้อความในโพชฌงคสูตรทั้ง  ๓  สูตรนั้น  กล่าวถึงองค์คุณแห่งการตรัสรู้  ๗  ประการ  คือ 

๑.สติ  ความระลึกได้ 

๒.ธัมมวิจยะ  การเลือกเฟ้นพิจารณาธรรม 

๓.วิริยะ  ความเพียร 

๔.ปีติ  ความอิ่มใจ 

๕.ปัสสัทธิ  ความสงบ 

๖.สมาธิ ความตั้งใจมั่น

๗.อุเบกขา ความวางเฉย

                โพชฌงคสูตรทั้ง  ๓  นี้ โบราณาจารย์ได้นำมาประพันธ์เป็นคาถาสำหรับเจริญภาวนา  โดยน้อมเป็นสัจกิริยา เพื่อให้พระปริตรเป็นธรรมโอสถบังเกิดพุทธานุภาพขจัดโรคภัยไข้เจ็บให้ อันตรธานไป   เกิดเป็นความสุขสวัสดี   ภายหลังได้เกิดความนิยมว่า  เมื่อเจ็บป่วย ไม่สบาย ก็จะสวดโพชฌงคปริตร ซึ่งเป็นทั้งโอสถ เป็นทั้งพุทธมนต์....

โพชฌงคปริตร

@ โพชฌังโค สะติสังขาโต ธัมมานัง วิจะโย ตะถา

วิริยัมปีติปัสสัทธิ โพชฌังคา จะ ตะถาปะเร

สะมาธุเปกขะโพชฌังคา สัตเต เต สัพพะทัสสินา

มุนินา สัมมะทักขาตา ภาวิตกา พะหุลีกะตา

สังวัตตันติ อะภิญญายะ นิพพานายะ จะ โพธิยา

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต สัพพะทาฯ

เอกัสะมิง สะมะเย นาโถ โมคคัลลานัญจะ กัสสะปัง

คิลาเน ทุกขิเต ทิสะวา โพชฌังเค สัตตะ เทสะยิ

เต จะ ตัง อะภินันทิตะวา โรคา มุจจิงสุ ตังขะเณ

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทาฯ

เอะทา ธัมมะราชาปิ เคลัญเญนาภิปีฬิโต

จุนทัตเถเรนะ ตัญเญนะ ภะนาเปตะวานะ สาทะรัง

สัมโมทิตะวา จะ อาพาธา ตัมหา วุฏฐาสิ ฐานะโส

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหนตุ สัพพะทาฯ

ปะหีนา เต จะ อาพาธา ติณณันนัมปิ มะเหสินัง

มัคคาหะตะกิเลสาวะ ปัตตานุปปัตติธัมมะตัง

เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ โสตถิ เต โหตุ สัพพะทาฯ