ตอนที่ 1

ผู้ดูแลการทำความสะอาด

ฉันละเบื่อแม่ฉันคนนี้จริงจริง ทำไมต้องทำแบบนี้นะ

“ทำไมแม่ไม่ปรึกษาเฟย์ก่อนไปกู้เงินคนอื่นน่าจะถามกันหน่อยนะ”

ฉันคุยโทรศัพท์กับแม่ที่ทิ้งลูกตัวเองเพื่อตามหาความฝันของตัวเอง ทำให้ฉันต้องอยู่คนเดียว

ในบ้าน พ่อของฉันตายตั้งแต่ฉันอายุได้ 3 ขวบ จากนั้นแม่ก็มาทิ้งฉันไปตอนฉันอายุ 12 ปี

“โธ่ เฟย์จ๋าแต่แม่ต้องทำแบบนี้จริงๆไม่งั้นร้านที่แม่พยายามสร้างก็หมดกันสิลูก”

“นี่แม่ไม่ได้ส่งเงินมาให้เฟย์เลยนะ แต่ทำไมถึงไม่มีเงินละ”

“แค่นี้ก่อนนะเฟย์ แม่โทรมาบอกลูกแค่นี้แหละ”

“เดี๋ยวก่อนคะแม่ แม่ไปกู้เงินมาเท่าไหร่”

“เก้าแสน เท่านั้นเอง”

“เท่านั้นเองหรอแม่พูดได้ไง แล้วดอกเบี้ยละแม่”

“ร้อยละสามสิบจ๊ะ”

โฮ๊ก...ทำไมแพงขนาดนี้แม่ฉันไปกู้มาได้ยังไงกัน

“ม...แม่ ฮัลโหล”

ตู๊ด...ตู๊ด...อ่าวกำแม่วางสายไปแล้ว อ๊าก...พรุ่งนี้สอบคณิตศาสตร์แล้วนี่

ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย ฉันลุกจากที่นอนมานั่งอ่านหนังสือวิชาที่จะสอบ

ห้าว~คร่อก...ฟี้~

             จ๊าก! 7 โมงครึ่งแล้วฉันลุกพรวดจากที่นอน ฉันล้างหน้าแปรงฟันแต่ไม่อาบน้ำเพราะเดี๋ยว

จะช้าซะก่อน ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าและหยิบกระเป๋าวิ่งไปโรงเรียนอย่างวดเร็ว ด้วยพลังสปีดเทอร์โบ

จนมาถึงหน้าประตูโรงเรียน ตอนนี้ก็เกือบแปดโมงแล้ว ฉันเดินเข้าไปในโรงเรียนก็มีเสียงหนึ่งที่

ไม่อยากได้ยินพูดขึ้น

“เธอทำไมมาช้าอีกแล้ว วันนี้จะอ้างอะไรครูอีกมั๊ย”

“คือว่า...เมื่อคืนหนูอ่านหนังสือจนเผลอหลับไปไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกเอาไว้ก็เลยหลับเพลินไปหน่อย”

พูดเสร็จฉันรีบวิ่งหนีอาจารย์ด้วยความเร็วสุดขีด ฉันได้ยินเสียงอาจารย์ดังไล่หลังมาไกลๆ

“ใครก็ได้ช่วยจับนักเรียนหญิงคนนั้นหน่อย”

อาจารย์ตะโกนบอกให้คนช่วยจับฉันแต่ฉันกลับวิ่งไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดันไปชนใส่ใครเข้า

ตุบ ว้าย! ฉันหลับตาปี๋เพราะกำลังจะล้ม แต่ก็มีมือมาประคองร่างบางฉันเอาไว้

“วิ่งหัดดูคนซะบ้างนะ ถ้าฉันเป็นอะไรไปเธอจะทำยังไง”เมื่อฉันลืมตาขึ้นก็พบ...

โอ้ว...ว้าว...ผมสีน้ำตาล ดูรับกับใบหน้าขาวสีไข่ปอก ดวงตาสีดำสนิทดูแล้วลึกลับน่าค้นหา

ปากสีส้มอมชมพูอ่อนเรียวบางได้รูป ส่วนสูงน่าจะสักประมาณ 188 ได้มั้ง เค้าคนนั้นคือ

เปอร์เซีย นักเรียนที่เพิ่งย้ายมาใหม่แต่โด่งดังไปทั่วทั้งโรงเรียนด้วยความหล่อบาดใจ

“เธอจะกินฉันรึไง จ้องฉันน่ากลัวชะมัด”

 อ๊าก...ฉันทำไมต้องทำท่าหื่นแบบนี้ ปรับหน้าก่อน ชิ้ง
“นี่นายปล่อยฉันได้แล้ว”

“อย่ามาทำเป็นหวงตัวหน่อยเลยน่า”

“ก็ปล่อยฉันซิยะ”

“ฉันก็ไม่ได้อยากแตะต้องเท่าาไหร่หรอกแต่อาจารย์ขอให้ช่วยจับ”

นายนี่ค่อยๆปล่อยฉัน แล้วอาจารย์ก็เพิ่งวิ่งมาถึงด้วยอาการเหนื่อย

“ขอบใจมากนะที่ช่วยจับให้ครู”

“ไม่เป็นไรครับ”

อาจารย์หันมาทางฉันแล้ว แง้ๆ น่ากลัวจัง

“เธอ เฟยาดา สินะ”

“ค...คะ”

“ตามฉันมา เฟยาดา ส่วนเธอเปอร์เซียไปได้แล้วจ๊ะ”

แล้วอาจารย์ก็พาฉันเดินไปห้องปกครอง ฉันนั่งสำนึกผิดอยู่ครู่นึง

“เฟยาดา เธอรู้ใช่มั๊ยว่าเธอผิด”

“คะ หนูสำนึกผิดแล้วอาจารย์อย่าทำโทษหนูเลยนะคะ”

ฉันอ้อนวอนหวังเล็กๆว่า อาจารย์จะให้อภัย

“สำหรับเธอฉันคงให้อภัยไม่ได้หรอกนะ เธอมาสายหลายครั้งแล้ว แถมยังวิ่งหนีฉันเมื่อเช้าอีก”

อาจารย์นั่งเงียบไปครู่นึก่อนจะพูดในสิ่งที่ฉันไม่อยากได้ยิน

“ฉันจะให้เธอไปทำความสะอาด ที่โรงยิมของโรงเรียน 1 อาทิตย์”

“คะ ฮะ! อะไรนะคะโรงยิมหรอ”

ถ้าทำความสะอาดโรงยิม งั้นฉันก็ต้องเจอนายเปอร์เซียนะสิ ไม่นะ...โอ้วสรรวค์

“เฟยาดา เธอกลับไปเรียนได้แล้ว”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่เธอจะต้องทำเข้าใจที่ฉันพูดมั๊ย!”

หยึย พอดุแล้วน่ากลัวจัง ถ้าไม่ทำคงจะโดนขัดทั้งโรงเรียนแน่

ฉันพงกหัว หงึก หงึกเป็นการตอบรับ

“วันนี้วันจันทร์พอดี เริ่มทำตั้งแต่วันนี้เลยนะ”

เหอะๆ ถึงหลบไปอาจารย์ก็คงไม่รู้หรอก ^^

“ฉันให้คนไปคุมเธอแล้วนะถ้าเธอหลบคะแนนเธอหาย”

T_T อาจารย์รู้ทันซะแล้ว แล้วใครจะมาเป็นคนคุมฉันกันนะ

    ฉันเดินคอตกเข้าห้องเรียน ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแย่ๆแบบนี้ด้วยนะ

“เฟย์ แกไปไหนมา ไม่รู้หรอว่าวันนี้สอบวิชาคณิตคาบแรก”

“ไม่มีอะไรหรอกนะโรว”

“ไม่มีอะไรจริงๆหรอ”

“ก็มีนะ แค่โดนทำโทษนิดหน่อย”

“โดนทำโทษอะไร หนักรึเปล่า”

“ไม่หนักหนาหรอก อาจารย์แค่ให้ฉันทำความสะอาดโรงยิมหนึ่งอาทิตย์นะ”

“หรอ งั้นฉันจะช่วยแกเองนะเฟย์”

“จริงหรอ โอ้ว...โรวเพื่อนรักฉันรักเธอจริงๆ”

ฉันเข้าสวมกอดโรวด้วยความซาบซึ้ง เธอเป็นเพื่อนที่ดีจริงเลย  เมื่อเรียนทุกคาบหมดแล้ว

 กริ้ง~...กริ้ง...~

เลิกเรียนแล้วถึงเวลาที่จะต้องทำความสะอาดโรงยิมแล้ว ฉันเดินไปโรงยิมพร้อมกับโรว

เมื่อถึงโรงยิมเราสองคนแยกกันไปเก็บขยะก่อน ขณะที่เก็บขยะอยู่นั้น

“นี่เธอ”

เสียงเย็นของใครบางคนที่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหลังฉันเสียงนั้นทำให้ฉันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

“มีอะไร ฮะ!”เฮื้อก  เสียงที่คุ้นเคยคือนายเปอร์เซีย

“เธอมาเก็บขวดน้ำฉันทำไม”อ๊าก แล้วทำไมนายต้องทำหน้าหล่อด้วย เอะหรือนายนี่หล่อของมันอยู่แล้ว