บ้านเพื่อชีวิต….หรือชีวิตเพื่อบ้าน

การอาศัยอยู่ในสถานที่ที่เราจะเรียกว่าบ้านนั้น มีความสำคัญทีเดียว เพราะมันคือการใช้ชีวิต

บ้านนั้นไม่สำคัญ แต่ชีวิตสำคัญ

การมีบ้านไม่สำคัญ แต่การมีชีวิตสำคัญ

การดำรงชีวิตก็คือการ ดำรงอยู่ในสถานที่ต่างๆ ทำงานในสถานที่ต่างๆ แต่จะต้องกลับมาพักผ่อนอยู่ที่บ้านในตอนค่ำคืน

น่าสงสารทีเดียวหากใครบางคนไม่มีแม้สักที่เดียวที่จะเรียกว่า บ้านได้เต็มปาก

และน่าอิจฉาทีเดียวหากใครเรียกทุกที่ที่ตนอาศัยอยู่ในทุกขณะค่ำคืนว่าบ้าน

จะเห็นว่ามันเป็นความรู้สึกในใจ ไม่ใช่ เรื่องของอิฐปูน หรือ สไตล์การตกแต่งทางสถาปัตยกรรม

หากเรายอมรับว่าบ้านสำคัญ เราก็จะทำงานทั้งชีวิตเพื่อสร้างหรือ ซื้อบ้าน (รวมถึงคอนโด)

แต่หากเรามองว่าชีวิตนั้นสำคัญกว่า เราจะทำงานทั้งชีวิตเพื่อสิ่งอื่นๆ

ที่อาจมีค่าและทำให้ชีวิตนั้น คุ้มค่า

มากกว่าการทำงานหนักเพื่อจะรับและผ่ารายได้ออกเป็นเสี่ยงๆแล้วจ่ายก้อนใหญ่ที่สุดให้แก่บ้าน

โดยเฉพาะบ้านที่เกินจำเป็น

การจ่ายอย่างหนักเพื่อบ้านนั้นนับว่าเกินพอแล้ว

ยิ่งจ่ายหนักเพื่อการประดับประดานั้นก็ยิ่งน่ากลัว

อาชีพสถาปนิก(ภูธร) เป็นอาชีพที่มีโอกาสได้เห็น แววตามากมายที่สื่อความหมาย ยินดี และ เหนื่อยล้า

ในขณะเดียวกัน

นั่นคือการเหนื่อยล้าจากการรับรู้ว่าต่อไปนี้เราจะมีหนี้ก้อนโตที่สุดในชีวิต

และนั่นคือความยินดี ที่ ต่อไปนี้เราจะมีบ้านของเราเองเสียที

หากเราสามารถทำให้เกิดแต่ความยินดี เพียงอย่างเดียวได้นั่นอาจจะเป็น จุดมุ่งหมายสูงสุดของ ของกระบวนความคิดที่จะเรียกได้ว่าเป็นการออกแบบ “บ้านเพื่อชีวิต”

คือ บ้านที่สร้างเสร็จแล้ว ทุกคนยินดี และ หายเหนื่อย มิใช่สร้างมาอย่างเหน็ดเหนื่อย เพื่อที่จะรู้สึกเหนื่อยล้าในหนี้สินที่ตามมา อย่างยืดยาว

เราควรจะเลิกคิดถึงการประดับประดา และหรูหราอย่างไร้สติ ไม่ว่าเราจะรวยหรือจน

และหากรู้ตนว่ารวย ก็อย่าทึกทักว่าเรามีสิทธิ์ในการฟุ่มเฟือยทรัพยากร….

ขอให้เราคิดบ่อยๆว่าเราใช้บ้านเพื่อสร้างชีวิต ไม่ใช่ใช้ชีวิตเพื่อสร้างหรือซื้อบ้าน…