เมื่อกลางๆไตรมาส 2 ปี 2549 ขณะกำลังนอนกลางวันในโฮมสตูดิโอ หรือสำนักงานออกแบบที่ตั้งอยู่ในบ้าน บ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง แม่ผมพาลูกค้าใหม่มา และเรียกที่รั้วหน้าบ้าน

ด้วยความขี้เกียจและเสียดายเวลาพักผ่อนอันแสนสุข แต่ก็ต้องลุกอาบน้ำแต่งตัวลำลองออกมารับแขกที่มากันสามคน คือฝรั่ง ภรรยา และ แม่ยาย

แม่บอกว่าแม่ยายฝรั่งแกมาหาเนื่องจากรู้ว่าลูกชายของแม่ คือ ผม ทำอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับการออกแบบ เขียนแบบ และดูแลการสร้างบ้าน (แต่(ว่าที่)ลูกค้าแคเนเดี้ยนของผมทราบดีว่าหมอนี่คือ สถาปนิก ภาษาแกเรียกว่า อา-ชิ-เทค Architect )

ผมกล่าวต้อนรับและแก้ตัวว่านี้คือสตูดิโอที่ผมใช้ทำงานจริงๆ มันจึงรกขนาดนี้ มันรกมาก แกเอาแบบร่างเคร่าๆมาด้วยในกระดาษสมุด ที่แกร่างมาเอง คุยกันเบื้องต้น เอางานเก่าๆที่เคยออกแบบ ทั้งที่ได้สร้างและไม่ได้สร้างให้แกดู จนแกหยิบงานออกแบบงานหนึ่ง  เป็นบ้านที่ผมออกแบบไว้ที่ภูเก็ต และบอกว่าชอบ สถาปนิกเราสามารถเรียนรู้ได้ทันทีในเบื้องต้นว่าลูกค้าชอบอย่างไรเมื่อเขาเลือกบางอย่างแล้วบอกว่าชอบ แล้วก็ชวนกันออกไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารที่ผมแนะนำ ร้านอาหารที่อยู่ไกล นอกตัวเมือง กลางทุ่งใกล้โรงโกดังที่มีน้ำสีเข้มๆไหลออกมาจากตัวเมือง ซอยก็ลึก ลึกเสียจนต้องเรียกว่ามันจงใจและกล้าหาญอย่างยิ่งที่จะซ่อนตัวจากลูกค้าใหม่โดยสิ้นเชิง

ที่พาไปที่นั่นเพราะมันเป็นร้านที่”ถูกออกแบบ” และสร้างขึ้นมาอย่างมีกึ๋น และกึ๋นนี้เอง ที่สถาปนิกต้องพยายามสร้าง และเอามาใช้ ผมเองก็ต้องพยายามสร้าง-สร้างและก็เอามาใช้ –ใช้เพื่อออกแบบบ้านและสถาปัตยกรรมอื่นๆ รวมทั้งสิ่งอื่นๆที่ผมได้ลงมือลงไม้(บรรทัด)ออกแบบ  ได้ผลมากน้อยก็แล้วแต่ความสามารถครับ พยายามกันไป

(วงเล็บสักหน่อยครับว่า คุณก็สร้างและใช้กึ๋นในการออกแบบได้ ร้านที่ว่านี้ออกแบบโดยทนายความครับ เจ้าของเป็นทนายความ)

"การออกแบบ ช่วยสร้างมูลค่าให้สิ่งต่างๆได้"  เช่นที่สร้างมูลค่าและดึงดูดการมาของเรา ในบ่ายวันนี้ แม้ว่ามันจะไกลแสนไกล