...เริ่มหนาว...

หลังจากวันนั้นไม่นานกระบวนการคัดเลือกผู้รับเหมา
(วิธีการ จะนำเสนอต่อในตอนต่อๆไปนะครับ) ก็เสร็จสิ้นลง

มันเกิดขึ้นค่อนข้างประหลาด ผมไปนอนที่บ้านญาติ แถว
จรัญสนิทวงศ์ ช่วงเวลาสุดท้ายก่อนจะหลับลง สายตาที่

ปาดป่ายไปตามฝ้าเพดานที่ไม่คุ้นเคย
เหมือนการนับแมงมุม หาหยากไย่ไต่เพดาน

แทนนับแกะ พลันก็หายง่วง
แล้วคิดได้ว่า ใครกันที่สร้างบ้านหลังนี้? ช่างที่ไหนมาทำ? 

ด้วย ฝีมือการเก็บริมไม้มอบ
(ไม้แผ่นบางๆที่ตีเป็นกรอบฝ้า และมักจะทาสีเข้มกว่าฝ้าเพดาน 
ในบ้านแบบดั้งเดิมทั่วไปของท้องถิ่นไทย)
ที่เนี้ยบเหมือนรอยขลิบใบตองของคุณยายต่างๆใน
นวนิยาย “สี่แผ่นดิน” 

เช้ารุ่งขึ้นก็ได้ทราบว่าเป็นช่างจากที่บ้านนอกนั่นเอง 
แกชื่อช่างเนิม ไม่รอช้า ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอน
จนวันสุดท้ายก่อนที่จะเซ็นสัญญากัน ช่างหนึ่งในทีมช่างนม
ก็ติดต่อมาเพื่อแจ้งยกเลิกการตกลงรับงาน
ก่อสร้างเนื่องจากเหตุผลที่น่าเจ็บปวดใจ และทราบกัน
ทั่วไปในหมู่บ้านแถบถิ่นนั้น คือลูกสาวรุ่นทั้งสองคนของแก
ซึ่งสู้อุตส่าห์ส่งเรียนมหาวิทยาลัยราชภัฏ ในตัวจังหวัด
หนีตามชายคนรักไปพร้อมเพรียงกัน
เหมือนในนิยาย 

ความตรอมใจนั้น ซ้ำเหตุการณ์ สูญเสียลูกชายเล็กๆ
ไปจากการเล่นยิงนกตกปลาในหมู่บ้านแล้วโดยไม่เดียงสา
ไปล้วงมือจับกิ้งก่าบาดเจ็บที่วิ่งไปซุกรูงูเห่า ตายไปก่อน
หน้านั้นไม่นาน

 หลังจากเรา งง กันอยู่ และผมส่งอีเมล์แจ้งเจ้าของบ้าน
ไปว่าผู้รับเหมาแก " he broken heart by...."
1 วันก็มีชาย 2 คนเดินทางมาพบผมเพื่อแจ้งความประสงค์ที่
จะเสนอราคาค่าก่อสร้างในระดับเดียวกับช่างนม ต่างกันนิด
หน่อย 3 หมื่นบาทเพื่อขอเพิ่มเป็นค่าไม้แบบ เพราะมีส่วน
หนึ่งของบ้านเป็นหลังคาคอนกรีต 

ช่างอิ้ด... เขา เป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับ ช่างนม ทราบภายหลังว่าหัดงานช่างสร้างบ้านมาในเวลาสมัยเดียวกัน
และเป็นเพื่อนกัน จนวันที่เกิดเหตุช่างนมเดินไปบอกเพื่อนที่
บ้านว่า ....
“กูอยู่ไม่ได้ จะไปทำงานที่กรุงเทพ มึงไปคุยกับเขาดู ตกลงกันได้
ก็ช่วยทำให้เขา แทนกูด้วย”.....

ซึ่งวันนั้นก็เป็นวันเดียว กับที่
เสาเอกแรก....ของเรา ได้ล้มลงเพราะแรงลมแรกหนาว.....

ล้มลงท่ามกลางเสียงนกอีเสือสีน้ำตาลที่กรีดร้องก้องทุ่งนา หลังจากมันอพยพหนีหนาวมาจากดินแดนห่างไกลทางเหนือ 

ชาวบ้านเรียกมันในภาษาถิ่นว่า นกวันสารท หรือ นกเดือนสารท
มันร้อง ชะแร่ก ๆๆๆๆ แกก แก่ก ๆๆๆๆ ชวนวังเวง แต่

....ระคายหูทีเดียว....