ช่วงเวลานั้น

ก็คือช่วงเดียวกันนี้เองที่ผ่านมา 1 ปี 
เป็น  ....ฤดูเก็บเกี่ยว....
เป็นฤดูที่แรงงานย่อมคืนสู่ท้องนา
แรงฉุดนี้รุนแรงจนนายจ้างแรงงานทั่วไปทราบดี ว่า
“หน้าเกี่ยวข้าว” นั้นหมายถึงอะไร

     เมื่อ ปี พ.ศ. 2544 ที่อ่าวนางจังหวัดกระบี่ ผมออกแบบ
และอยู่ประจำหน้างานในระหว่างก่อสร้าง 
ในช่วงเดียวกันนี้ของปีนั้น ผู้รับเหมาชาวชัยภูมิ
สูญเสียแรงงานทั้งหมด 30 คนไปกับ “หน้าเกี่ยวข้าว”
แบบต่อหน้าต่อตา

     เมื่อการคุยกันเพื่อขอร้องว่าอยู่ช่วยกันทำงานก่อสร้างต่อเถอะ
เพราะทีมทำงานได้ล่าช้ากว่าแผน ไม่ได้ผล ไม้ตายคือ
ผู้รับเหมาไม่จ่ายเงินให้เพื่อบังคับให้อยู่ทำงานต่อ
เพราะไม่มีค่ารถกลับ ก็ไม่ได้ผลครับ
     รถบรรทุก สิบล้อ จากเมืองอ่างทองลงไปส่งกระเบื้อง
ที่จะใช้มุงหลังคา คนงานทั้งสามสิบ
ต่างช่วยกันยกกระเบื้องลงอย่างขมีขมันจากนั้น
ก็สะพายย่ามดู่ใจโดดขึ้นรถอาศัยเขากลับขึ้นทิศเหนือ
ไม่สนใจผู้รับเหมาที่ยืนมองตามไปอย่างหมดหวัง แม้แต่น้อย

    ...ฤดูเกี่ยวข้าวสมัยใหม่ คือ ช่วงเดือน พ.ย. – ม.ค....

     เป็นอีกช่วงหนึ่งที่ทุกคนที่เกี่ยวข้องในงานก่อสร้างจะเตรียม
แผนสำรองหรือแผนหยุดชะลอไว้เสมอ 

     บ้านหลังนี้เองแม้จะได้ผู้รับเหมาแล้วแต่ก็ต้องรอ
ทีมงานจะเริ่มสตาร์ท ถึงอีก 1 เดือนกว่ารอหน้าเกี่ยวข้าวผ่านไป

     เมื่อโครงเสาเอกแรกล้มลงก็เพราะลมกรรโชกรุนแรง แบบลมอีสานที่ทุ่งโล่งกว้างไกลสะดวกลมไหลผ่านไปอย่างยิ่ง   

     ถึงขนาดเมื่อสมัยเด็กผมได้เห็นหญิงชาวบ้านต้มแป้งเปียก
ทาฝาบ้านจากด้านในเพื่อแปะกระดาษหนังสือพิมพ์
ที่จัดว่าหามาได้ยากในบ้านนอกสมัยนั้น
บรรจงแปะเพื่อกันลมหนาว 
     และจริงที่ลมหนาวอีสานนั้นแทรกผ่านร่องระหว่าง
แผ่นไม้ฝาบ้านที่ตีชิดชนกันไว้ ดังหวีด...หวิว เหมือน
ในเพลงละบทกวีมากมายที่ หลายคนอาจอ่านพบแต่
ยังไม่เคยประสบ

     เสาเอกล้มแล้ว  ก็ต้องให้แม่ยายฝรั่งแกไปพบหลวงตา
ใหม่อีกครั้ง หลังจากโดนดุแล้ว ฤกษ์ใหม่ก็ไล่กันมา
คราวนี้ผมไม่ได้เดินทางไปด้วย 

    เสาถูกเปลี่ยน 
    เพราะเสาที่ล้มนั้นไม่เป็นมงคลเสียแล้ว โครงเหล็กสำหรับ
เสาเอกใหม่ถูกสร้างขึ้นโดยช่าง(ชาวบ้าน)มืออาชีพ 
และทำพิธีขึ้นเสาเอกอีกครั้งหนึ่ง 
คราวนี้มีการตอกยึกค้ำยันอย่างแน่นหนา
ไม่มีทางที่ลมแบบ หวีดหวิว จะล้มมันได้ 
และมันก็ยืนต้นท้าแดดลม และ ฝนหลงฤดู
รอทีมงานอยู่นานนน........

      นาน จนต้นข้าวโพดที่โรยตั้งแต่ครั้งแรก
งอกขึ้นมาสูงเกือบเสมอปากหลุม!! แต่ถั่วงานั้นไม่ยักงอก 
นานขนาดนั้นสนิมก็เกาะเหล็กของเราจน
แดงหนาไปทั้งต้น!!! (และต้องเปลี่ยนเสาเอกอีกเป็นครั้งที่สอง)

      การเริ่มต้นงานอย่างล่าช้าขนาดนี้ ทำให้เจ้าของบ้านฝรั่ง
กังวล และเริ่มเห็นด้วยกับผมที่ว่า ต้องกำหนดในสัญญาให้มี
การปรับเนื่องจากล่าช้า ซึ่งในครั้งแรกแกบอกว่าแกต้องการ
ให้ทุกคนทำงานอย่าง ซาบายซาบาย...

       แต่สำหรับผมไม่ว่าจะต้องการแค่ไหนก็ไม่มีความสบาย
เจือปนอยู่ในกระบวนการออกแบบ และ ก่อสร้างบ้าน 
อย่างแน่นอน   แต่ความสนุก น่ะมี ครับ.....