พิมพ์หน้านี้
|
เราอาศัยอยู่ในกระท่อม ที่แต่เดิมเป็นแต่เพิงหลบแดดฝน มีเพียงสี่เสา กับหลังคาสังกะสีเก่าที่รื้อมาใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยเจ้าของเดิมท่านเป็น ผู้มัธยัสถ์ยิ่ง หลังการเติบโตของสวนและต้นไม้ ผ่านไป สิบห้าป ีกระท่อมนี้ก็เติบโตตาม ขยาย ยืด หด ยุบ ยก รื้อ ซ่อม สารพัดอาการ ที่สามารถทำกันเองโดยค้อนตาปูอย่างสามัญที่สุด ยาวสั้นสูงต่ำ ก็ทำกันในระยะเอื้อมถึง ยามฝนหยดรั่วลงกระดานกวนการนอน เพียงแหงนตามแสงส่องไฟฉาย เราก็เห็นที่มาหยดน้ำน้อยนั้น ให้จัดการแก้ไขในรุ่งวันขึ้น ยามหนาวลมฤดูแล้งชนบท เราห่มผ้านวมหนา ซุกหัวกับหมอน นอนฟังเสียงลมหวิวๆ ลอดผนังระแนง ยามร้อนสังกะสีแทนอาทิตย์ที่เหมือนอยู่ต่ำขนาดโดดถึง เราก็ลี้หลบออกกินข้าวนั่งเล่นเปลไกวที่ใต้ซุ้มการเวกนมควาย หน้า กระท่อมนั้นเอง ลมโชยกลับเย็นประหลาด ไม่เดือดร้อน ใย “บ้าน” จึงเป็นกันเองกับเราถึงขนาดนี้ โดยการกวนเงินในกระเป๋า พองๆแฟบๆ ไม่กี่หมื่นสตางค์ เลยเรากลับได้รับผลแทนคุ้มค่าเหลือประมาณ หากจะมีความไม่สบายอยู่บ้าง เราเดือดร้อนกันอย่างชนิดมิลำบากสักเท่าไร ในการซุกอาศัยอยู่ใต้ร่มปีกหลังคาของเขา เราจินตนาการว่าเหมือนลูกเจี๊ยบหลบซุกในอกคุ้มของแม่ไก่ ภูมิใจใน “บ้าน” ของเราเหลือเกิน ภูมิใจในตัวเราเหลือเกิน สบายจริงหนอ….เรา |
| << | มีนาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | 31 | |||||