สวัสดีครับ...กลิ่นอายของมิตรภาพ

ดีใจมากที่มีโอกาสได้เขียน Blog ของตัวเอง (ซะที)

ผมชอบเล่น msn มากเพราะมันเป็นทั้งยา ทั้งเพื่อน ที่ใช้แก้เหงาได้เป็นอย่างดี

แต่ทุกครั้งที่ผม Log In เข้าไป ผมกลับรู้สึกทุกครั้งว่า "เรากำลังจะเดินเข้าสู่โลกของมายา"

โลกที่หาความจริงใจได้ยาก  โลกที่เราเข้าไปเพื่อขอแก้เหงา 

พอถึงเวลา Log Out ความเหงาก็กลับมาเหมือนเดิม

เออ..แปลกจัง ทำไมเราอยู่ได้ด้วยการหลอกตัวเอง ว่าเรามีเพื่อนเยอะแยะมากมาย

เต็มหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปหมด

นั่นเป็นรู้สึก  ทุกวัน ทุกครั้ง ที่เราก้าวเข้าไปคุยกับเพื่อนๆ ใน msn..

แต่...ณ วันนี้

ความรู้สึกนั้นมันไม่หายไปหรอกครับ  แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันมีอะไรพิเศษเพิ่มขึ้น

มุมมองผมเริ่มเปลี่ยน   ความคิดเริ่มกว้าง  ใจเริ่มเปิด  

คำแนะนำดีดี   คำพูดสั้นๆ   แต่ผมกลับสัมผัสมันได้ถึงความจริงใจที่เพื่อนๆ หยิบยื่นมาให้

เออ...จากที่เป็นคนเคยมีอคติเหลือเกินกับคำพูดบนบอร์ด หรือ msn 

แต่วันนี้กลับรู้สึกเถียงแทนว่า...

"ใครบอกว่าความจริงใจหาไม่ได้บนโลกไซเบอร์ ผมขอเถียงขาดใจ" 

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นไม่เคยเชื่อเลย

อย่าง Blog ที่ผมมีโอกาสเขียนในวันนี้...

บอกตามตรงว่า ไม่เคยรู้จักเลยและสัมผัสมันเลย   ที่สำคัญไม่เคยคิดเลยว่าจะทำอะไรกับมันได้

แต่ผมก็ได้รับการแนะนำ จาก "พี่สาวใจดีคนนึง"  ให้ลองดู..

มันเป็นเรื่องง่ายมากนะ ที่จะเอาอะไรมาทิ้งๆๆๆๆๆๆๆ ลงตรงนี้ให้ชาวบ้านอ่าน

แต่มันเป็นเรื่องยากมาก  กับเรื่องที่เราเขียน หรือนำมาเล่านั้น มันมีอะไรดีดีซ่อนอยู่

และผมก็หวังว่า..ในทุกๆ วัน ผมจะมีเรื่องราวดีๆ มาแบ่งปันกันอ่านกับเพื่อนๆ ของผม

และดีใจมากที่ผมจะมีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย..

"ไม่ช้า...ก็เร็ว

รอหน่อยนะมิตรภาพ..."