ของ 3 สิ่งที่ทำยากที่สุดในโลก ก็คือ

หนึ่ง ลบเพลงของค่ายบางค่าย (แถวอโศก) ออกจากบล็อก

ก็ลองคิดดู.. กว่าจะเอาเพลงไปใส่ในบล็อก ใส่ลงไปเพลงละวัน บล็อกละเพลง ใส่เล็กประสมน้อย ปีนึงสมมติเขียน 300 entries ใส่เพลงเข้าไป 100 entries (แค่ 1 ใน 3)

แต่พอวันประกาศตูม ห้ามเอาเพลงไปใส่ในบล็อก ที่มีอยู่ ต้องลบออก!

ซวยเลย ต้องลบให้หมดทั้ง 100 เพลงนั่นใน 1 วัน (ถ้าให้เวลาลบเหมือนตอนใส่ ให้เวลาสัก 100 วันก็คงดี จะได้ทะยอยลบมันวันละเพลง แบบตอนใส่เข้าไป สัก 100 วัน ก็คงลบกันหมด)

ก็ไม่แน่ใจว่ามีผลบังคับย้อนหลังหรือป่าว คงต้องตัดสินกันด้วยภาพถ่ายกันเลยทีเดียว ว่าเพลงนี้นะ ใส่เข้าไปก่อนวันประกาศตูม!

ผมไม่แน่ใจว่าอาการที่ค่ายเพลง ห้ามเอาเพลงไปใส่ในบล็อก จะเป็นอาการเดียวกับที่ห้ามเปิดเพลงในรายการวิทยุหรือป่าว

แต่ที่รายการของผมจัดอยู่ทุกวัน (จันทร์-ศุกร์ 2 ทุ่ม ถึง 4 ทุ่ม) สัดส่วนการเปิดเพลงของค่ายยักษ์ใหญ่ย่านอโศก ตอนนี้จะประมาณ ชั่วโมงละ 3 เพลงเท่านั้น

มันดูขัดแย้งกัน ยังไงก็ไม่รู้นะครับ

ค่ายเพลง อยากได้สื่อไว้โปรโมทเพลง เพราะถ้าสื่อไม่เปิดเพลงให้เลย คนก็ยิ่งไม่รู้จักเพลง ศิลปินทำผลงานออกมา เปิดได้ก็เฉพาะวิทยุในเครือของค่ายเพลง เท่านั้น!

ซึ่งรายการวิทยุในเครือฯ ก็ไม่ค่อยโปรโมทให้มากมายถล่มทะลายเหมือนแต่ก่อน

แถมรายการวิทยุในเครือ ก็ไม่ได้อยู่อันดับต้น ๆ แบบแต่ก่อน คนฟังหาย โฆษณาหด เศร้ากันตั้งแต่ผู้จัดการ ยันภารโรงกันเลย

พอครั้น จะให้สื่อนอกเครือ เปิดเพลง ก็ดันมีบริษัทจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ โทรมาทวงหาค่าลิขสิทธิ์อยู่ยิก ๆ ว่าถ้ายังขืนเปิดอยู่ ก็ต้องจ่ายมา

เดือน ๆ ค่าลิขสิทธิ์ ไม่ใช่น้อย ๆ เป็นหลักแสนหลักล้าน คิดกันเป็นเพลง เพลงนึงตกค่าเปิดโปรโมทให้ก็เป็นสิบบาทอยู่เหมือนกัน เปิดให้แล้ว ยังต้องเสียค่าเปิดให้อีกด้วยแน่ะ

ที่สุดคุยกันท่าไหนไม่ทราบ พบกันครึ่งทาง เสมอกันหนึ่ง-หนึ่ง ไปจบที่เปิดเพลงให้ชั่วโมงนึง 3 เพลงไม่เกิน

ทุกวันนี้ บริษัทจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ยังโทรมาทวงหาค่าลิขสิทธิ์อยู่ยิก ๆ เหมือนเดิม!

แต่บอกให้ไปคุยกะค่าย ค่ายเค้าโอ! เค้าให้เปิด ก็เปิด ยังจะมาอะไรกันชั้นอีกไม่ทราบ!

กล้อง 3 ตัดภาพไปยังค่ายยักษ์ใหญ่ย่านลาดพร้าว

ค่ายนั้น เคยเหมือนกัน เห็นค่ายยักษ์ใหญ่ย่านอโศก จัดเก็บค่าลิขสิทธิ์

เอามั่ง! ขอเก็บบ้าง!

แต่ด้วยความที่กระดูกคนละเบอร์ นอกจากจะไม่มีรายการวิทยุไหนยอมจ่าย แถมไม่เปิดเพลงมันซ้าดื้อ ๆ อย่างนั้นเลย

เป็นมันเหมือนกันทุกรายการ กี่รายการ กี่รายการ นอกจากไม่มีใครยอมจ่ายแล้ว แถมไม่เปิดเพลงให้อีก

เรียกว่า "ซวย 2 เด้ง" รับแต้มแบบ "ดับเบิลพ้อยท์" เนื้อ ๆ เน้น ๆ กันไปเลย

เรียกว่าเพลงจากค่ายยักษ์ใหญ่ย่านลาดพร้าว หายไปจากหน้าปัทม์วิทยุ รวดเดียวแทบสาบสูญ ลบออกจากเมมโมรี่คนฟังกันเลย

จ๋อยเลยครับท่านผู้ชม!

ตอนหลัง มีเดีย (ฝ่ายที่ดูแลสื่อ) ถึงยอมเสียงอ่อน พาดีเจ ไปกินข้าว แล้วบอก อยากเปิดชั่วโมงนึงกี่เพลง เปิดไปเลย ยังไงก็ช่วย ๆ กันหน่อย ไม่มีคำว่าเก็บค่าลิขสิทธิ์หลุดจากปากซักแอ่ะ! เหมือนไม่เคยมีคำว่า "ลิขสิทธิ์" อยู่ในพจนานุกรม แถมเสียงอ่อนเสียงหวาน ปนปวดหัวนโยบายผู้ใหญ่อยู่มิใช่น้อย

ผมว่าแบบนี้ มัน "น้ำพึ่งเรือ เสือพึ่งป่า" ต่างคนต่างถ้อยทีถ้อยอาศัย

เพลงมันดัง ก็ยังมีคนส่วนหนึ่งอยากซื้อเทปลิขสิทธิ์

เพลงมันดัง ก็ยังขายคอนเสิร์ตต่อได้ คนที่ไปดูคอนเสิร์ต ก็ร้องกันเกรียว (แต่ถ้าเพลงไม่ดังสิจ๋อย ไม่มีอารมณ์ร่วมกับศิลปิน)

เพลงมันดัง เอาไปประกอบละคร แล้วทำโหลดใส่ริงโทน เก็บตังเพลงนึงตั้ง 20-30 บาท เงินเห็น ๆ หล่นเรี่ยราด เต็มไปหมด

ลงถ้าไม่มีช่องทางให้โปรโมท ไปปิดช่องเค้าแบบนี้ เพลงไม่ดังแล้ว

ต่อไป อย่าว่าแต่จะดันให้เพลงดังเลย ศิลปินก็คงทำงานยากขึ้นด้วย

ครั้นจะหวังให้บริษัทต้นสังกัดช่วยดันให้เพลงดัง ก็คงสิ้นหวัง บริษัทก็ตั้งใจจะดันแต่ตัวบิ๊กเบิ้ม ศิลปินตัวเล็กต้วน้อยปลาซิวปลาสร้อย ที่เป็นไม้ดอกไม้ประดับวงการ บอกได้คำเดียว "เกิดยาก" ถ้าไม่ "ชิงดับ" เสียก่อน ก็ต้อง "ฝีมือ" จริง ๆ

ต่อกันด้วยของอย่างที่สอง ที่ทำยากที่สุดในโลก ก็คือ การลดน้ำหนัก

อาการจะประมาณใส่เพลงลงบล็อก คล้ายกัน คือกว่าเราจะอ้วนเท่าวันนี้ กว่าเราจะมีน้ำหนักตัวเกิน 100 โลแบบวันนี้ ใช่ว่าปุ๊บปั๊บ จาก 60 โล กระเด้งมาเป็น 100 โลเลยเสียเมื่อไหร่ มันค่อยเป็นค่อยไป จนมารู้ตัวอีกที ทะลุ New High ไปแตะใกล้ 110! เข้าไปแล้ว

เมื่อนั้นแหละ หาทางออกกำลังกายลดน้ำหนัก เป็นการด่วน

แล้วไอ้การลดน้ำหนัก นี่ก็ไม่ใช่ ลดปุ๊บปั๊บ จาก 110 ลงมาเหลือ 100 ได้ภายในสัปดาห์สองสัปดาห์เสียเมื่อไหร่

คนที่ไม่เคยลดน้ำหนักจะไม่รู้เลย ว่ามันทรมาณแค่ไหน

ให้คิดง่าย ๆ ว่า วันหนึ่ง ๆ เรากินอาหารเข้าไปประมาณ 2 พัน ถึง 3 พันแคลอรี่ เพราะฉะนั้น ต้องเผาผลาญให้หมด เพื่อจะได้ไม่มีพลังงานส่วนเกินไปสะสม

แล้วไอ้การที่จะเผาผลาญให้ได้ 2 พัน ถึง 3 พันแคลอรี่ นี่มันต้องวิ่งกันประมาณ 2 ชั่วโมงอย่างต่อเนื่อง และต้องให้ได้ 2 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย

แล้วไอ้การวิ่งให้ได้วันละ 2 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย นี่มันง่ายเสียเมื่อไหร่

อย่าว่าแต่ 2 ชั่วโมงเลย วิ่งให้ได้วันละ ครึ่งชั่วโมง ก็เก่งแล้ว โดยเฉพาะคนที่มีน้ำหนักประมาณ 110 กิโล แบบผมนี่ วิ่งไปได้ ครึ่งชั่วโมง นี่ตัวแทบลุกเป็นไฟ รู้สึกได้ถึงความร้อนวูบวาบไปทั่วแผ่นหลัง แขน ขา และลำตัวกันเลย

เหงื่อเป็นเหงื่อ หลั่งไหลพรั่งพรูดุจสายน้ำ (ต้องไปนั่งกันใน กาละมัง กันเลย) ไม่งั้นมีสิทธิน้ำท่วมบ้าน จมน้ำตายกันเลย

การลดน้ำหนัก นี่ไม่เหมือนกับการเป็นหนี้ แล้วดอกเบี้ยพุ่งกระฉูดนะ

เพราะถ้าเป็นหนี้ แล้วดอกเบี้ยพุ่งกระฉูดแบบนั้น แต่ถ้าเราเพิ่มรายได้ รับจ๊อบปั้มเงินได้ แล้วรีบเอาเงินไปโปะ ตัดเงินต้น ต้นหาย ดอกก็ลดไปด้วย ยังพอเห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์

แต่ถ้าไม่สามารถรับจ๊อบ เพิ่มรายได้ ยังไงก็ไม่สามารถ อีกทางคือตัดรายจ่ายที่ไม่จำเป็นลง ลดความฟุ่มเฟือยลง มีเงินเหลือจากความฟุ่มเฟือยฟุ้งเฟ้อนั่น ก็เอาไปตัดต้น ลดต้นลดดอก หนี้หมดได้เร็วจะตายไป

สูตรเด็ดเคล็ดลับอันนี้ ผมกลั้นใจ ปืดเดียว หนี้บ้าน 3 ล้านกว่า หมดได้ในเวลาไม่กี่ปีเลย

ทั้ง ๆ ที่เศรษฐกิจ ตกสะเก็ด อยู่แบบนี้ รายได้หาย แต่ก็ต้องประหยัด ตัดรายจ่ายให้น้อยลง จะได้มีเงินไปจ่ายหนี้เยอะหน่อย กลั้นใจไม่ฟุ้งเฟ้อ เดี๋ยวเดียวก็หายเจ็บหายไข้แล้ว

ท่องจำไว้เลยว่า การไม่มีหนี้ เป็นลาภอันประเสริฐ เลิศจริง ๆ!

เพราะฉะนั้น การไม่อ้วน ก็เป็นลาภอันประเสริฐเช่นกัน เพราะไม่ต้องไปลดน้ำหนัก จะตัดต้นตัดดอกยังไง ก็ต้องออกกำลังกาย ใช้ไอ้สิ่งที่กินเข้าไปให้หมด ไม่ให้กลายเป็นพลังงานสะสมในร่างกาย

ต่อไป ปิดท้ายด้วยสิ่งที่ทำยากที่สุด อย่างที่สาม ก็คือ การลืมแฟน

คิดดูว่า คนที่คบกันมาเป็นสิบปี ปุบปับจะให้ลืมกันไป ภายในไม่กี่วันนี่ มันยาก!

เปรียบไปก็เหมือนรถวิ่ง ยิ่งคบกันนาน ก็ยิ่งเหมือนเหยียบมา 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง คบไม่นาน ก็เหมือนกับวิ่งมาเหยาะ ๆ อาจจะไม่ถึง 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

พอวันบอกเลิกกัน ก็เหมือนเหยียบเบรค คิดดู 140 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แรงเฉื่อยมันเท่าไหร่ คงมีไถลต่อไปบ้างแหละ (ไม่หมุนคว้าง ก็บุญเท่าไหร่แล้ว)

เผลอ ๆ บางคน มีไถลออกนอกทางกันไปหล่นข้างทาง ไถไปตามคูน้ำก็คงมี

เฮ้อ!

คนไม่เคยเจอของ 3 สิ่งที่ทำยากที่สุดในโลกที่เล่าให้ฟังวันนี้ คงเป็นเรื่องดีอยู่ไม่ใช่น้อย

ก่อนจากกันวันนี้ มีพร 3 ประการ ที่ผู้สูงอายุอยากได้ คือ

หนึ่ง อยากมีสุขภาพแข็งแรง

สอง อยากอยู่กับลูกหลาน (และ)

สาม ไม่อยากเป็นภาระของผู้อื่น

สุดท้ายของสุดท้าย แถมกันสุด ๆ วันนี้ ของ 3 สิ่งที่กลั้นไม่อยู่

หนึ่ง คนท้องแก่ใกล้คลอด

สอง คนปวดขี้ใกล้ราด (และ)

สาม ศพที่หามไปถึงป่าช้าแล้ว

พบกันใหม่วันพรุ่งนี้ครับ!