สิ่งที่ผม "รีเควสท์" ให้บริษัทบัตรเครดิตของผมทำ มาตลอดเกือบ 2 ปี ก็คือ...

ช่วยหักค่าบริการ "ไฮสปีด อินเตอร์เน็ต" ของผม ผ่านบัตรเครดิตที!

แต่ดูเหมือนบริษัทบัตรเครดิตของผม จะทำไม่สำเร็จสักที

แม้ว่า ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าโทรศัพท์มือถือ ค่าโทรศัพท์บ้าน และค่าอื่น ๆ ที่บ้าน  จะสามารถตัดผ่านบัตรเครดิตได้หมดแล้ว

แต่ค่า "ไฮสปีด อินเตอร์เน็ต" ของผม ก็ไม่เคยตัดผ่านบัตรเครดิตได้สำเร็จสักที

จนผมได้ของแถมจากการ "รีเควสท์" ให้หักค่าบริการ "ไฮสปีด อินเตอร์เน็ต" ผ่านบัตรเครดิตมา จวนจะเต็มบ้านอยู่แล้ว

ไม่ว่าจะเป็น วิทยุบอกเวลา สำหรับแขวนในห้องน้ำ, นาฬิกาที่บอกอุณหภูมิ จับเวลา และอีกสารพัด ตามแรงโน้มถ่วงของโลก, ที่รองเม้าส์ไฮเทค ที่เป็นเครื่องคิดเลขในตัวด้วย

และล่าสุด หมุนเวียนกลับมาเป็น วิทยุสำหรับแขวนห้องน้ำ รุ่นใหม่ล่าสุด

เรียกว่า คอลเล็คชั่นของแถมมีอะไรออกใหม่ ผมได้มาครบเกือบทุกชิ้นแล้ว

แม้ว่า มันจะชดเชยกับส่วนลด 2% ที่ผมจะได้รับจากการหักค่าบริการผ่านบัตรเครดิต ได้ก็ตาม

แต่สิ่งที่ผมไม่ได้ก็คือ ความสะดวกจากการหักค่าบริการผ่านบัตรเครดิตของผม

ซึ่งบริษัทบัตรเครดิตของผม ทำไม่ได้!

จนผมต้องถูกตัดบริการ ทุก ๆ 2 เดือน เพราะเลยเวลาชำระเงิน และ...

ทำให้ผมต้องไปจ่ายค่าบริการผ่านหน้าเคานท์เตอร์ทุก ๆ 2 เดือน

ล่าสุด เหตุเกิดเมื่อวานนี้!

หลังจากที่ผมไม่มีอินเตอร์เน็ตใช้ไปร่วม ๆ อาทิตย์ ผมก็เลยตัดสินใจไปชำระค่าบริการ ที่ตึกแห่งหนึ่ง บนถนนพระรามสี่ เคานท์เตอร์เบอร์ห้า

ช่วงที่ผมกำลังชำระค่าไฮสปีดอินเตอร์เน็ตของผมอยู่นั้น ผมก็ทักทายพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ประจำเคานท์เตอร์ ตามปกติวิสัยของผม ที่ชอบมีปฏิสันฐาน (interactive) กับผู้คนรอบข้าง

แค่ผมถามว่า "ไม่ทราบว่า ผมจะหักค่าบริการ ผ่านบัตรเครดิตได้ไหม" แค่นั้นแหละ เป็นเรื่อง!

"นาง" ที่ให้บริการอยู่เคานท์เตอร์เบอร์ห้า น้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่บอก "ต้องติดต่อธนาคารบัตรเครดิตเองนะคะ"

"ก็เมื่อก่อน ผมเคยยื่นเรื่อง..."

ผมยังไม่ทันพูดจบ นางแทรกขึ้นมา ประมาณตอบให้จบ ๆ กันไป

"ก็ต้องไปติดต่อธนาคารบัตรเครดิตอ่ะค่ะ" น้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมา คะแนนตอนนี้ ขึ้นมาประมาณ 4 หรือ 5 แล้ว จากคะแนนเต็ม 10 อันนี้ยังไม่ได้ให้คะแนนท่ายาก

"งี๊ ที่ตึกฟอร์จูนก็ไม่..." ยังพูดไม่ทันจบเป็นครั้งที่ 2 นางก็แทรกขึ้นมา ขณะที่มือก็สาละวนกับการรับชำระค่าบริการจากบัตรเครดิตของผม

"ก็นั่นแหละค่ะ ต้องไปติดต่อธนาคาร..." นางพลิกบัตรเครดิตผมขึ้นชำเลืองมองเล็กน้อย แล้วก็เอ่ยชื่อธนาคารออกมา

ตอนนี้ความหงุดหงิดของนางพุ่งปรี๊สขึ้นไป คณะกรรมการใส่คะแนนให้แทบไม่ทัน แต่พอมองออกว่า คะแนนของนางตอนนี้ ขึ้นไปอยู่แถว 8 คะแนนแล้ว

"ตอนนี้ทางเราไม่รับหักบริการผ่านบัตรเครดิตแล้ว ต้องไปติดต่อธนาคารที่ถือบัตรเครดิตเอง"

นางพูดประมาณเนี๊ย แต่อารมณ์หงุดหงิดเหลือเกิน เหมือนวันนี้ เจอคนถามแต่เรื่อง "หักบัตรเครดิต" มาตั้งแต่เช้า (เวลาตอนนั้นก็ประมาณ บ่าย 4) ผมว่าถ้าเป็นผม

ผมก็คงหงุดหงิดเหมือนกัน นี่มันวันบัตรเครดิตแห่งชาติหรือไง!

ผมไม่พูดอะไร ชำเลืองมองแผ่นป้ายที่แปะอยู่หน้าโต๊ะ จดจำชื่อ แล้วก็นามสกุลตรงนั้นขึ้นใจ

กลับถึงออฟฟิสในอีก 10 นาทีต่อมา

ผมไม่พูดไม่จา หยิบโทรศัพท์มือถือ ขึ้นโทรหา "คอลเซ็นเตอร์" ทันที

ขีดความอดทนผมต่ำอย่างน่าเหลือเชื่อ

ผมเล่าเหตุการณ์ต่าง ๆ ให้ คอลเซ็นเตอร์ ฟังแบบที่ผมเขียนข้างบนนั่น...

ไม่ลืมบอกชื่อที่ผมเห็นที่เคานท์เตอร์ และเพื่อความแน่ใจ ผมบอกชื่อของผู้ให้บริการ (ที่เป็นคนละชื่อ) บนใบเสร็จรับเงินให้คอลเซ็นเตอร์ทราบด้วย

แถมตบท้ายว่าผมไม่พอใจกับบริการ อย่างแรง! 

แล้วกล้อง 2 ก็เฟดภาพเป็นสีดำ!

วันนี้...

ชื่อของคนที่ปรากฏอยู่บนใบเสร็จรับเงิน โทรหาผม พูดจาสุภาพมั่กมั่ก ขอโทษขอโพยว่า "พนักงานหน้าเคานท์เตอร์ ไม่ได้มีเจตนาหงุดหงิด"

ผมงงเล็กน้อย ตอบกลับไปเนียน ๆ ถ้าหงุดหงิด ก็อย่ามานั่งหน้าเคานท์เตอร์ ไปนั่งหลังร้านนู่น ไป!

ช่วงนี้ ผมเกิดคำถามขึ้นมากมาย กับสิ่งที่ผู้ให้บริการ ทำกับผู้รับบริการ ในทุกวันนี้ มันยังไงกัน

สิ่งที่ผมต้องการ ไม่ใช่คำขอโทษขอโพย ประมาณ "ต้องขอกราบขออภัย..." ผมไม่ได้ต้องการเลย ผมบอกไปเลยชัดเจนว่า ผมไม่ต้องการ! เอาคืนไป!

มันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากให้เค้ามา "กราบขออภัย" ผม

เค้าก็ยังคะยั้นคะยอจะ "ขอกราบขออภัย ในบริการ..." อะไรเทือกนั้นต่อความหงุดหงิด ที่พนักงานมีต่อผู้รับบริการ

ผมแค่อยากจะบอกว่า เฮ้ย ผมซื้อบริการนะ แล้วผมก็จ่ายตังครบด้วย ผมไม่ได้ไปขอเค้าใช้บริการฟรี

ผมพยายามจะให้บัตรเครดิตมันหักค่าบริการแล้ว แต่มันไม่ผ่าน!

ผมเบื่อที่ต้องฟังคำประมาณ "ดิฉันขอเรียนให้คุณลูกค้าทราบว่า..."

มันฟังดูเฟค ๆ ยังไงไม่ทราบ บางครั้งผมนึกในใจว่า "ตอแหล" ป่าวเนี่ย

สิ่งที่ผมต้องการก็คือ บริการที่จริงใจ แค่ไม่หงุดหงิด ไม่ต้องมากราบ ผมไม่ใช่พระ ไม่ต้องมาเรียน เพราะผมไม่ได้อยากสอนอะไร ใคร

แค่ตอบ แบบเพื่อนถาม แล้วเพื่อนก็ตอบ

ผมว่า เวลาที่เราหลงทาง แล้วมีคนบอกทางให้เรา นั่นแหละ อารมณ์นั้นที่ผมอยากได้ เค้าก็ยังไม่เห็นจะมาหงุดหงิดใส่เรา ที่เราไปถามทางเค้าเลย

สิ่งที่ผมอยากได้ คือตอบแบบเคลียร์ ๆ ไม่ต้องพูดสุภาพมาก แต่จริงใจ

ผมรับได้นะ ถ้าจะตอบกลับมาแบบทอมบอยพูดกัน ห้วน ๆ ห้าว ๆ สั้น ๆ แต่ได้ใจความครบถ้วนแบบนั้น

แล้วก็ไม่ใช่มาชักสีหน้าใส่ ทำน้ำเสียงหงุดหงิด ดีนะไม่มีมาจึ๊ก มาจั๊ก ใส่ ไม่งั้นได้ปรี๊สปรอทแตกมันหน้าเคานท์เตอร์กันเลย

ผมว่า ความจริงใจ ไม่ไก่กา! นี่คือสิ่งที่ผู้รับบริการทุกคน อยากได้

การหงุดหงิดใส่ แล้วมา "กราบขออภัย" ผมว่ามันหักล้างกันไม่ได้

หวังว่าพรุ่งนี้...

ผมคงได้รับการบริการ ในแบบที่ไม่ต้องมาดีใส่ ชนิดที่ปูพรมแดงให้เดิน แถมอุ้มไปส่งกันถึงรถแบบนั้น

ผมต้องการแค่การบริการ ที่ไม่หงุดหงิดใส่ แค่นั้นพอ

แต่ถ้ายังเจอชนิดที่หงุดหงิดใส่แบบนี้ 

ผู้ชายที่หล่อ ๆ ที่กำลังอาละวาดหน้าเคานท์เตอร์ที่ไหนสักแห่ง แล้วเสียงดังจนพนักงาน ตัวสั่นงันงก... ละก็

นั่นแหละ... ใช่เลย!

ผมเอง!