สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ ทำเอาผม "อึ้ง ทึ่ง งง!" ระคนปน "เสียว" อยู่เล็กน้อย เพราะไปจัดรายการเกือบไม่ทัน

จิงเกิลตัวสุดท้าย จบลงพร้อมเสียงทักทายผู้ฟังรายการของผมตอน 2 ทุ่มตรงพอดี

ถ้าเอาเทปรายการวันนั้นมาเปิดฟัง คงได้ยินเสียงหายใจกระหืดกระหอบปนระทวยของผม เล็ดลอดผสมคำพูดในเบรคแรก ปน ๆ ออกมาด้วยหรอก

ในฐานะของคนติดตามข่าวสารบ้านเมืองมาตลอด แต่ไม่ค่อยได้เขียนวิพากษ์เรื่องการเมือง

วันนี้ก็เลยต้อง "นะคะ... จ๋าขอ!" เพราะปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ ทำเอาผมตกตะลึง อ้าปากหว๋อ ทำหน้าเหว๋อ

พอตั้งสติได้ ก็มีเสียงเล็ดลอดริมฝีปากผมออกมาเบา ๆ ว่า "แล้วไงต่อวะเนี่ย?"

ที่แน่ ๆ ก็คือ ผมเสียไป 40 บาท ค่ามอเตอร์ไซค์ จากยมราชไปเทเวศร์ เพราะรถเมล์กลัวม๊อบ เลี้ยวรถกลับกันแทบจะทุกสาย ยูเทิร์นกลับเดี๋ยวนั้น เกือบจะทุกคัน!

ไม่มีคันไหนใจถึง ยอมฝ่าวงล้อมฝูงชน ข้ามไปอีกฟากฝั่งด้านโน้นเลยแม้แต่คันเดียว

มิหนำซ้ำ ลุงมอเตอร์ไซค์ใจดี 40 บาท คันที่ผมนั่ง ก็ยังพาผมแอบแว๊บเข้าไปใจกลางม๊อบ ชนิดที่ "สวนทางเถื่อน"

ผ่าหมากเข้ากลางวงล้อม เจาะไข่แดงรถโพลิส ที่จอดเรียงราย อวดแสนยานุภาพจากทุกสถานีตำรวจ ที่มีในประเทศนี้ อวดศักดาเรียงรายกันสวยงาม โดยมิได้นัดหมาย!

สิ่งที่ผมเห็นจากสื่อต่าง ๆ ก็คือ ทุกฝ่ายออกมาประกาศชัยชนะ จากการที่ประชาชนเรือนแสน เข้าบุกยึด "ทำเนียบ" ได้เป็นผลสำเร็จ

"แล้วไงต่อวะเนี่ย?" คงไม่ใช่แค่ผมที่สงสัย

เพราะหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่าง ก็เกือบ ๆ จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

คงจะต้องมีความเข้าใจผิด หรือไม่ก็คงต้องมีการตีความอะไรคลาดเคลื่อนกันมั่งแหละ

ถ้าหากไม่ใช่ผม ก็คงเป็นใครสักคนหนึ่ง ที่เข้าใจอะไรผิดหรือป่าวนะ? ผมไม่แน่ใจ

การที่ใครบางคน ของบางประเทศ เข้ายึด "ทำเนียบ" ของประเทศนั้นได้เป็นผลสำเร็จ

ไม่ได้แปลว่า รัฐบาลของประเทศนั้นเสียหน้า อาย! จนต้องลาออก ไปพร้อม ๆ กับคณะรัฐมนตรี ทั้งคณะกันเลย

วันรุ่งขึ้น...

นายกรัฐมนตรีคนที่ 25 ของประเทศนั้้น ก็ยังเป็นนายกรัฐมนตรี คนที่ 25 ของประเทศนั้น เหมือนเดิม!

คณะรัฐมนตรี ก็ยังคงอยู่ครบทุกท่าน ออกจะไม่มีวี่แววว่าจะลาออกเลยแม้แต่คนเดียว (จากเหตุที่ "ทำเนียบ" ถูกบุกยึดได้เป็นผลสำเร็จเมื่อวันศุกร์)

สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ที่พอจะรู้สึกได้ ประมวลเอาจากความรู้สึกของคนเดินถนนธรรมดา ๆ คนหนึ่งก็คือ

เค้าย้ายเวที "ด่านักการเมือง" จากที่หนึ่ง ไปด่ากันต่ออีกที่หนึ่ง

ถ้าเปรียบเป็นหนังกลางแปลง เค้าก็แค่ย้ายจอ กะย้ายเครื่องฉาย ไปวางฉายที่ใหม่

ส่วนหนังที่เอามาฉาย "ด่านักการเมือง" ส่วนหนึ่งก็ยังคงเป็นหนังเก่า ที่ฉายมาตั้งแต่เมื่อ 3 ปีที่แล้ว สมัยที่พระเอกคนเก่ายังได้รับความนิยมท่วมท้น เอามาฉายซ้ำวนเวียน ก็ยังดูสนุกเหมือนเดิม

จะมีหนังใหม่มาฉายสลับบ้าง แต่เนื้อหาก็ยังวนเวียนอยู่กะพระเอกคนเก่าคนนั้น

ของเค้าดีจริง!

กลายเป็นของชอบของครอบครัว ด่ากันชนิดที่ข้าม พ.ศ. ก็ยัง แรง! อยู่เหมือนเดิม

ก็คนที่ฉายหนังพวกนั้นน่ะ แต่ละคนปากจัดเสียยิ่งกว่าอะไรอะไรรวมกันทั้งหมดในโลกใบนี้ ต่อให้ไปไกลถึงจักรวาลด้วย เอ้า!

ถ้าใครโดนด่าเข้าไป มีสิทธิ "ถึงตาย" กันแทบทุกคน

ขนาดผมเดินผ่านม๊อบกลับบ้านเกือบทุกวัน ฟังเค้าไฮปาร์คกันทุกคืน

ยังแอบมีอารมณ์ร่วม ตะโกนด่า "ไล่นักการเมือง" ตามพวกนั้นออกไปอยู่หลายทีเหมือนกัน

ต้องเป็นเพราะไอ้เจ้าผ้าเหลือง ที่ผมซื้อมา 20 บาท แล้วโพกหัวเข้าไปกลางฝูงนั่นแน่ ๆ เลย

ผมแอบคิดของผมต่อในใจ ในฐานะของคนเดินถนน กินข้าวแกง นั่งรถเมล์ ไปทำงานคนหนึ่ง

เค้าจะ "ยุบสภา" ไหม? หรือว่า นายกรัฐมนตรี จะลาออก? หรือลาออกกันทั้งคณะ!

เออ... แล้วใครจะมาเป็นนายก? หรือต้องเลือกตั้งใหม่!

แล้วถ้าเลือกตั้งใหม่แล้ว พรรคเก่า (หรือพรรคใหม่ แต่นักการเมืองเดิม หรือนักการเมืองใหม่ ที่นามสกุลเดิม) ได้รับการเลือกตั้งเข้ามาอีก

ต้องเลือกตั้งใหม่ไหม? แล้วม๊อบจะกลับมาใหม่ไหม? หรือม๊อบจะไปยึดอะไรต่อที่ไหนไหม? นอกจากยึด "ทำเนียบ" สำเร็จไปแล้ว

ยิ่งคิด ยิ่งมึน! แต่ที่ไม่มึน และมั่นใจได้อย่างหนึ่ง ก็คือ ทหารจะไม่มีวันทำรัฐประหารซ้ำอีก แน่ ๆ

ก็ไอ้ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปนั่นนะ

น้ำเหลืองมันยังไม่ทันจะแห้ง แผลมันยังไม่ทันจะตกสะเก็ดดีเลย ถ้าซ้ำกันอีก

คราวนี้คงเหวอะเห็นกระดูกกันเลย

คิดได้แค่นี้ ก็สบายใจ นั่งทำหน้ามึนของผมต่อไปได้ อีกหลายสัปดาห์

แล้วพบกันใหม่ครับ.