มีหลายคนเคยเปรียบเปรยแก้วที่มันร้าวกับความรักของคนสองคนว่ายังงัยก็ไม่มีวันเหมือนเดิม..ยังงัยซะมันก็ยังคงทิ้งร่องรอยของการแตกร้าวให้เห็นอยู่ทุกครั้งที่มองเห็นและคงไม่มีครั้งไหนที่มองดูรอยร้าวแล้วไม่นึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดรอยร้าวนั้น..คิดว่าหลายคนคงเผยเจอเรื่องราวประมาณนี้มาเหมือนกันไม่ว่าจะเรื่องความรักหรือเรื่องการงานก็ตามเมื่อมีเหตุการณ์กระทบกระทั่งกันเกิดขึ้นจนเป็นรอยร้าวระหว่างความสัมพันธ์ก็คงยากที่จะประสานให้มันเหมือนเดิมได้ยังงัยก็ยังมีติดค้างในใจกันบ้างหล่ะ..สำหรับฉันเคยประสบในเรื่องของความรักซึ่งมันเป็นมุมมองที่ชัดเจนกว่าเรื่องอื่นๆ

ก่อนหน้านี้ฉันมีปัญหากับคนที่ฉันรักเราไม่เข้าใจกันหลายเรื่องบางเรื่องฉันยอม..ยอม..ยอม..จนถึงวันหนึ่งที่ฉันยอมไม่ไหว..ฉันก็ไม่ยอม..บางเรื่องเขาไม่พอใจ..ไม่ชอบให้ทำ..ฉันก็ยังทำ.ทำ..จนเขาทนไม่ไหว..บางครั้งเราอยู่ด้วยกันเหมือนไม่มีปัญหาอะไรแต่มันเหมือนเป็นคลื่นใต้น้ำที่รอวันที่จะโหมซัดสู่ฝั่งให้พังเป็นแถบๆได้..เราต่างคนต่างเงียบ..ต่างคนต่างอึดอัด..จนวันหนึ่งที่ต่างฝ่ายต่างรับไม่ไหว..เขาขอเลิกกับฉัน..ฉันเสียใจอยู่ 3 ชม. แล้วทุกอย่างเหมือนจะผ่านไปแต่มีความรู้สึกอย่างหนึ่งเกิดขึ้นมาตอนที่เขาบอกเลิก..ฉันโล่งใจที่ได้เลิกกับเขา..แปลกใหม  ผ่านไป 3 ชม. เขากลับมาคุยกับฉันเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นปกติดีทุกอย่างเราเข้าใจกันมากขึ้นเราบอกว่าจะเป็นเพื่อนกันแต่เรากลับคุยกันได้ทุกเรื่องมีเสียงหัวเราะ..หลังจากที่ก่อนหน้านี้มันหายไปนานนับจากวันนั้นฉันยังไม่เคยทะเลาะกับเขาอีกเลย..ทั้งที่ตอนที่คบกันในฐานะคนรักเราทะเลาะกันวันเว้นวันด้วยซ้ำ..ฉันดีใจที่ฉันเลิกกับเขา  ย้อนไปอีกเหตุการณ์หนึ่ง  ฉันกำลังล้างจานอยู่หลังจากกินมื้อกลางวันเสร็จมีแก้ว 2 ใบ  พอบีบน้ำยาล้างจานลงไปแล้วเอื้อมมือไปหยิบแก้ว  แก้วใบนั้นหลุดจากมือล้มลงไปกระแทกกับเพื่อนแค่ครั้งเดียว..มันแตกเป็นเสี่ยงๆ  เศษแก้วชิ้นหนึ่งกระเด็นมาบาดที่เท้ามีเลือดออกซิบๆ ฉันรู้สึกเสียดายแก้วใบนั้นเหลือเกินเพราะหมายความว่าฉันจะเหลือแก้วแค่ใบเดียว (มันมีรูปทรงเหมือนกัน) แต่ก็ต้องจำใจเก็บเศษแก้วทิ้งเพราะมันแตกจนไม่สามารถใช้งานอะไรได้แล้ว  ฉันเลยเทียบเหตุการณ์ 2 เหตุการณ์นี้..ฉันว่ามันเหมือนกันนะ..หากวันนั้นแก้วใบนั้นแค่มีรอยร้าวฉันอาจเก็บมันไว้ใช้งานต่อด้วยความเสียดายแต่หลังจากนั้นทุกวันที่ฉันหยิบมันขึ้นมาใช้งานฉันก็คงนึกถึงแต่เหตุการณ์ที่ทำให้แก้วมันร้าวมันก็คงจะตอกย้ำฉันไปเรื่อยๆ แล้ววันนึงมันอาจจะแตกคามือฉันในขณะที่ฉันกำลังใช้งานมันอยู่  และฉันอาจจะได้รับบาดเจ็บมากกว่านั้นได้..บางทีการที่มันแตกไปอาจจะดีกว่าที่มันทิ้งรอยร้าวไว้ให้เราก็ได้..เหมือนความรักของฉันหากยังทนเก็บความอึดอัดนั้นไว้ต่อไปก็คงจะมีแต่ช้ำใจและทุกข์ใจทั้งคู่..การที่แก้วมันแตกไปเราก็ได้แก้วใบใหม่มาทดแทนและได้รู้ว่าควรจะรักษามันให้อยู่กับเราได้นานๆอย่างไร  แก้วใบใหม่อาจจะอยู่กับเราตลอดไปก็ได้ว่ามั้ยค่ะ..