เมื่อเด็กน้อยคนหนึ่งเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่..เธอรู้สึกกลัวกับการเป็นผู้ใหญ่..กลัวกับภาระหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอจะต้องรับผิดชอบ..ในวัยเด็กหลายคนอยากเป็นผู้ใหญ่เร็ว..คอยนับวันนับคืนที่จะเป็นหนุ่มเป็นสาว..อยากใช้ชีวิตอันแสนอิสระ  ไม่ต้องถูกครูบังคับให้ทำการบ้าน..ไม่ต้องเรียนหนังสือ  ไม่ต้องแบมือขอค่าขนมจากแม่..เพราะกว่าจะได้ต้องทำการบ้านให้เสร็จ..แต่เมื่อวันนั้นมาถึงมันกลับไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด..ทุกอย่างไม่ได้แตกต่างจากวัยเด็กเท่าไหร่นัก..อาจจะเปลี่ยนบทบาทไป..ใช่เราไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว..แต่เราก็ยังต้องไปทำงาน..เราไม่ต้องง้อค่าขนมจากแม่อีกแล้ว..แต่เราก็ต้องทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงปากท้อง..ถ้าไม่ทำก็ไม่รู้ว่าจะไปแบมือขอจากใครได้..นี่หรือที่เด็กๆใฝ่ฝันถึง..ทำไมมันไม่สวยงามเอาซะเลย..เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเธอตั้งหน้าตั้งตาเรียน..สิ่งที่เธอมุ่งหวังคือการเรียนจบ..มีวุฒิการศึกษาที่พอจะหางานทำได้สบายๆ เธอไม่ได้เรียนต่อปริญญาเพราะอยากทำงานหาเงินก่อน..เธออยากยืนด้วยลำแข้งของตนเอง..เธอไม่อยากพึ่งพาใคร..ก้าวแรกในการทำงานเธอดูจะหวั่นๆ เธออายุยังน้อยด้อยประสบการณ์เหลือเกิน  ทำอะไรดูเหมือนมันจะผิดพลาดไปหมด..แต่ความผิดพลาดเหล่านั้นมันก็เป็นบทเรียนสอนให้เธอเข้มแข็งได้อย่างดี..เธอล้มไม่รู้กี่ครั้ง..ร้องไห้ไม่รู้กี่หน..แต่เธอบอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่มีวันร้องให้ในที่ทำงานเด็ดขาด..เธอจะไม่มีวันให้ใครได้รู้ว่าเธออ่อนแอ..ผ่านไปหลายปี..เธอเริ่มเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว..เธอรู้จักรับผิด..รับชอบ..มุ่งมั่น..ตั้งใจ..อดทน..บางครั้งเธอก็รู้สึกอ่อนล้า..เหนื่อย..อยากพักให้สบาย..อยากลืมอะไรรอบข้างให้หมด..แล้วก็มีชายใจดีคนหนึ่งเขามาช่วยพยุงเธอไว้ไม่ให้เธอล้ม..เขาสอนวิธีก้าวเดินในแต่ละก้าวของชีวิตเพื่อไม่ให้มันผิดพลาด..เธอดีใจที่เธอมีเพื่อนร่วมทาง..เธอไม่เหงาแล้ว..เธอเริ่มมีจุดมุ่งหมายในชีวิตแล้ว..นั่นคือครอบครัวงัยหล่ะ..ครอบครัวกับเขา..เวลาผ่านไปเมื่อเธอเริ่มเดินได้มั่นคง  ความมั่นใจมีมากขึ้น  เธอมุมานะเพื่อสร้างครอบครัวเล็กๆ ของเธอ..เขากำลังจะจากไป..เขามาเพื่อช่วยเหลือให้เราใช้ชีวิตอยู่ได้..เขาไม่ได้ปรารถนาที่จะอยู่ตลอดไป..จุดมุ่งหมายเลือนหาย..หญิงสาวอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง..เด็กน้อยไม่เคยผิดหวังจากความรัก..เขาได้รับแต่ความรักจากคนรอบข้าง..เด็กน้อยรู้แต่ว่าจะทำการบ้านยังงัยไม่ให้ผิด..เมื่อเสียใจเด็กน้อยวิ่งไปหาพ่อ-แม่ให้ปลอบโยน..หญิงสาวไม่รู้จะทำอย่างรัยดี..คงได้แต่ปลอบใจตัวเอง..และพยายามยืนหยัดด้วยตัวเองอีกครั้ง  หากเรียนรู้ด้วยตัวเองคงไม่เจ็บปวดขนาดนี้.."จงก้าวเดินด้วยขาของเราเอง..หากไม่มีขาให้เดินจงใช้ร่างกายของเราเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเรา"  ตัวเรา..ใจเรา..จะอยู่กับเราตลอดไป..ตัวเขา..ใจเขา..ก็อยู่กับเขาตลอดไป...อย่าไปคาดหวังว่าใจเขาจะอยู่กับเราตลอดไป  โลกนี้มันอาจจะไม่สวยงามทั้งหมดแต่มันก็ยังมีสิ่งดีๆ ที่เด็กน้อยอยากเรียนรู้จากมัน