พิมพ์หน้านี้
|
เมื่อต้นโพธิ์มีใบให้นกกา บินกันมาหาพักพิง ที่หลับที่นอนที่กิน ได้อิงอาศัยกันอยู่ ก็อยู่กันมาหลายปี พอมีเรี่ยวแรงแข็งแรง ก็บินกันไปสุดแรง แกล้งลืมร่มเงาต้นโพธิ์ ก็เหมือนดวงใจของพ่อ ที่คอยปกป้องคุ้มภัย ให้ลูกกินอยู่สบาย จนตัวตายพ่อยังเฝ้าดู เป็นครูของชีวิต เป็นมิตรที่ดีตลอดการ เป็นถนนสะพาน ให้ลูกข้ามความทุกข์ไป ถึงเวลาต้นโพธิ์ล้มลง สิ้นเงามั่นคงเหมือนก่อน ร่มเงาที่เคยพักร้อน เคยนอนอยู่อย่างมั่นใจ สลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไป ก็หัวใจใครหยุดเฉย เป็นนกโบยบินไปเลย ไม่เคยรู้บุญคุณใคร เมื่อวันที่พ่อสิ้นลง ยังคงนึกถึงวันนั้น ก็วันพ่อมีชีวิต ทำไมไม่คิดดูแล แค่เพียงเสียใจที่สุด ดุจว่าชีวิตจะวางวาย มากมายน้ำตาที่มี เป็นลูกที่ดีแต่สายไป ตอบแทนแค่เพียงเผาผี เป็นลูกที่ดีแต่สายไป |
| << | ตุลาคม 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | |