ประเทศไทยยังมีปัญหารถโดยสารประจำทาง  ที่วิ่งเส้นทางระหว่างจังหวัด รวมทั้งรถประจำทางในเขตเทศบาลทุกจังหวัด  ทุกรัฐบาลที่ผ่านมาไม่เคยให้ความสำคัญ  และเข้ามาดูแลเพื่อให้ประชาชนในชนบท และในตัวเมืองสำคัญต่าง ๆ  ได้รับบริการที่ดี  ปล่อยให้มีสัมปทานแบบผูกขาดและบริษัทฯประเภทเสือนอนกิน  คือไม่มีรถของตนเองแม้แต่คันเดียว  แต่กลับได้รับสัมปทานเป็นเสือนอนกิน    ปัญหาเหล่านี้ส่งผลให้ประชาชนได้รับความเดือดร้อนเพราะไม่มีทางเลือก 

               ไม่น่าเชื่อว่า รัฐบาลปล่อยให้มีการออกใบอนุญาตสัมปทาน  ให้แก่บริษัทฯ เสือมือเปล่าที่ไม่มีรถของตนเองวิ่งแม้แต่คันเดียว ได้อย่างไร    เพราะบริษัทฯ เหล่านี้ นำสัมปทานไปหาผลประโยชน์  เก็บค่าแป๊ะเจี้ยะ  และค่าต๋ง(ค่าเข้าร่วมบริการ)  จากเจ้าของรถร่วมในราคาแพง ๆ  มีการ เรียกเก็บเป็นรายเที่ยว รายวัน รายเดือน และรายปี ทำให้รถร่วมต้องไปเรียกเก็บค่าโดยสารแพงตามไปด้วย  ประชาชนได้รับความเดือดร้อน  ส่งผลกระทบต่อชีวิตและความเป็นอยู่ของประชาชนในชนบท ต่างจังหวัดตลอดมา   

               รัฐบาลต้องกล้าหาญเข้ามาแก้ไขปัญหา  ยกเลิกสัมปทานบริษัทเสือนอนกินให้หมดไป    สภาพที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้นับว่าเป็นความล้าหลังในเรื่องการขนส่งสาธารณะ  ทั้งๆ ที่การให้บริการรถประจำทางเป็นโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ ที่รัฐจะต้องดูแลและเอาใจใส่เป็นพิเศษ  โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ ของนานาอารยะประเทศ  

               ผลดีในการแข่งขัน  ทำให้ค่าโดยสารลอยตัว  และรัฐบาลไม่ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับการขอปรับขึ้นค่าโดยสารของบริษัทฯ ผู้รับสัมปทานเมื่ออ้างว่าราคาน้ำมันสูงขึ้น    เพราะแต่ละบริษัทฯ  จะแข่งขันกันกัน และถ่วงดุลกันเอง  เหมือนบริษัทฯโทรศัพท์มือถือ   

               บริษัทฯ รถเมล์จะแข่งขันกันเองทั้งด้านราคา และคุณภาพ  ประชาชนจะเป็นผู้ตัดสินใจเลือก  หากรัฐบาลทำได้สำเร็จจะทำให้ค่าโดยสารถูกลง   เป็นการช่วยชาวบ้านในชนบทจะได้มีโอกาสนำสินค้าพืชผลการเกษตรมาขายในเมืองได้โดยสะดวกมากขึ้น                

               ในที่สุดแล้วไม่ว่ารัฐบาลนี้ หรือรัฐบาลไหนที่แก้ปัญหานี้ได้  จะได้ชื่อว่าดูแลประชาชน ให้สิทธิเสรีภาพขั้นพื้นฐานด้านบริการสาธารณะรถโดยสารประจำทางแก่ประชาชนอย่างแท้จริง