เขาพระวิหารชายแดนไทย-กัมพูชา  มีปัญหาแนวเส้นแบ่งเขตแดนไม่ชัดเจน   ส่วนตัวปราสาทพระวิหารนั้น  ศาลโลกได้ตัดสินให้ตกเป็นของกัมพูชาไปแล้วตั้งแต่ปี 2505   ทำให้ชาวไทยเสียดายและเสียใจมาจนทุกวันนี้     เกิดเป็นประเด็นร้อนฉ่าขึ้นมาอีกในปี 2551 นี้  เมื่อกัมพูชาจะนำเฉพาะตัวปราสาทพระวิหารขึ้นเป็นมรดกโลก  แต่ผู้ที่จะขึ้นไปชมปราสาทก็ต้องมาใช้เขตแดนไทยเป็นทางขึ้น-ลง   เมื่อเส้นเขตแดนไม่ชัดเจน  สมควรที่ไทยจะมีส่วนร่วมในมรดกโลกด้วย    เพื่อจะได้ร่วมด้วยช่วยกันโปรโมทให้มาเที่ยวได้สะดวก สบายใจ  อย่างคึกคักเหมือนเดิมจะดีกว่า 

ธงชาติไทยดูเด่นเป็นสง่าเหนือผามออีแดง   เขตแดนไทยก่อนไปขึ้นเขาพระวิหาร

                     ใครที่เคยไปเที่ยวปราสาทพระวิหารมาแล้ว  คงมีภาพถ่ายมุมมองแตกต่างกันไป  เมื่อไปถึงผามออีแดง   ควรจะเริ่มต้นถ่ายภาพบริเวณผามออีแดง  ที่มีพลับพลาและเสาธงไทยเด่นสง่า    ที่จุดนี้ไทยสามารถมองเห็นรูปทรงเขาพระวิหารชัดเจน  และจะเห็นแนวปราสาทพระวิหารยาวทะแยงสูงขึ้นจากขวาไปซ้ายจรดหน้าผาอยู่ลิบ ๆ    

              ที่ผามออีแดงมีบันไดลงไปดูภาพแกะสลักนูนต่ำ 3 เทพ อยู่บริเวณใต้หน้าผามออีแดง มีเรื่องเล่าว่า  คนงานขอมในอดีตหนีงานมาฝึกหัดแกะสลักหินไว้ที่หน้าผาแห่งนี้

                    จากผามออีแดงเมื่อจะไปขึ้นเขาพระวิหาร  ต้องเดินด้วยเท้าระยะทางกว่า  3 กม. ไปตามถนนลาดยางจนถึงจุดตรวจทหารไทย   เมื่อสุดถนนก็จะผ่านลานหินกว้าง (เขต No man land)  ประมาณ  200 เมตร จะถึงประตูรั้วตาข่ายเขตแดนเขมร ซึ่งมีทหารเขมรเฝ้าอยู่  

 เดินจากผามออีแดงขึ้นเขาพระวิหาร ผ่านจุดตรวจทหารไทย ในภาพสารวัตรทหารท่าทางใจดี

                    เมื่อเข้าเขตเขมรจะเห็นทิวแถวเพิงขายของชาวเขมรยาวตลอดแนวไปจนถึงซุ้มประตูป้ายภาษาเขมร  และมีภาษาอังกฤษ ว่า “Preah Vihear Temple”   จุดนี้ก็คือเชิงบันไดเขาพระวิหาร  ตลอดทางที่เดินมาก็เล่นเอาเหนื่อยแล้ว  เราจะต้องเดินจากเชิงบันไดขึ้นที่สูงชันไปอีก  เป็นบันไดก้อนหินหักๆ   ช่วงนี้แหละที่ต้องยุดเป็นพัก ๆ  กว่าจะถึงหัวนาคราชที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่ปลายบันไดหิน  มีลักษณะเป็นนาคราชหัวเกลี้ยง 7 หัวหรือหัวงูดีดีนี่เอง   เรียกกันว่านาคหัวลิง เพราะไม่มีพังพานแผ่แม่เบี้ย เป็นนาคราชหัวเกลี้ยงที่น่าจะไม่เหมือนปราสาทหินใด ๆ ทั้งในเขมร  และพนมรุ้ง