สวัสดีครับ 

           พี่น้อง Oknation ที่เคารพ   วันนี้ลุงจ่านำเสนอเรื่องราว “ ตั้งชื่อเรื่องว่าอย่างไรดี ” 
มาเสนอเป็นตอนที่ 2 
           ต่อจากตอนที่ 1  เมื่อ “ ลูก ” ได้คลอดออกมาเป็นทารกอย่างปลอดภัย “แม่ ” ไม่คำนึงถึง
หรอกว่าขณะนี้ตัวเองจะเจ็บปวดสักปานไหนลืมไปชั่วขณะ  จะมีก็แต่น้ำตาแห่งความปลื้มปิติ
ที่ได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งแรก  เฝ้าอุ้มท้องด้วยความลำบากอยู่  9  เดือน เศษ  และทำหน้าที่ “แม่ ”
เลี้ยงดูอย่างทนุถนอม มดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม  อดตาหลับขับตานอน  หากว่าลูกยังไม่หลับ
มีหรือที่แม่จะหลับลงได้  ยามใดที่ลูกเจ็บป่วย  หากเป็นไปได้แม่ขอเจ็บแทบ  น้ำนมทุกหยด 
กลั่นออกมาจากเลือดของแม่ให้ลูกดื่มกิน ป้อนข้าว ป้อนน้ำ  อาหารอะไรที่ว่า ดี แม่จะให้ลูก
ได้กินก่อน  หากว่ามีน้อยไม่พอกิน  แม่ก็เสียสละให้ลูกได้กินโดยที่ไม่คำนึงถึงความหิว
ของตัวเอง  เพื่อลูกแม่ทนได้  แม่บางคนรักลูกมากไม่ยอม ดุ  หรือ ตี  แม้ลูกจะทำผิด กลัวลูก
จะเจ็บ  หรือแม้แต่บางคนมีลูกที่พิกลพิการ  แม่ก็ยังรัก  ไม่มีแม้แต่ความคิดว่าจะรังเกียจลูก
แม่บางคนลำบากต้องอดมื้อกินมื้อ  แต่สำหรับลูกต้องมีกินทุกมื้อ  ไม่เคยปริปากบ่นให้ลูกฟัง
            เลี้ยงดูเรื่อยมาจะกระทั่งเติบใหญ่  เข้าสู่วัยเรียน.....
            เอาล่ะครับ  ตอนนี้ก็ยาวพอสมควรเดี๋ยวท่านผู้อ่านจะเบื่อข้อความยาว ๆ  เรื่องราวยังไม่จบ
ท่านที่สนใจ...และไม่หมั่นไส้ลุงจ่า   ติดตามตอนต่อไปนะครับ  สวัสดีครับ

                                                                   ลุงจ่า ใจดี