ยังคงเชียร์บอลไทยต่อไปครับ...แต่...คงต้องเลิกฝันเรื่องที่ไทยจะไปบอลโลกไว้ก่อน

ด้วยเหตุผลหลายประการครับ

ประการแรก พื้นฐานของนักเตะไทยไม่ดีเลยครับ ยิ่งไปเทียบกับทีมระดับที่ผ่านฟุตบอลโลกรอบคัดเลือกรอบแรกเข้ามาได้ ไม่ว่าจะเป็นคู่แข่งร่วมสายอย่างญี่ปุ่น บาห์เรน ที่ชนะเราไปเรียบร้อยแล้ว ยิ่งห่างไกล เอาแค่การจับบอลก็พอแล้วครับ จับทีส่งทีนี้เราทำกันน้อยมาก (ไม่ใช่ลูกที่ต้องทำดับเบิ้ลพาสนะครับ ลูกทั่ว ๆ ไปนี่แหละ) ส่วนใหญ่จะจับหนึ่ง...จับสอง...ล็อก...วนอีกสักรอบ...ซึ่งตรงนี้จะทำให้เรา (และคนอื่น ๆ ในทีม) ต้องใช้พละกำลังมากขึ้น เพราะคู่ต่อสู้ก็จะลงมาตั้งรับกันเต็มพรืดไปหมด ถึงแม้จะหาทางเจาะได้ แต่ก็อย่างที่บอกครับ...เหนื่อย

ประการต่อมา สมาคมฯ และสำนักพัฒนากีฬาอาชีพ ยังคงตั้งใจทำงานกันอย่างขะมักเขม้นครับ แต่ทำแบบต่างคนต่างทำ ต่างคนต่างคิด ต่างคนต่างให้ข่าว ทั้ง ๆ ที่ ณ เพลานี้ เอเอฟซีเขาต้องการยกระดับฟุตบอลเอเชียให้มีคุณภาพ ทัดเทียมกับยุโรป (วิสัยทัศน์ของญี่ปุ่นครับ) ซึ่งผมก็ไม่ค่อยได้สนใจว่าเราจะได้เตะเอเอฟซีแชมป์เปี้ยนส์ลีก แบบอัตโนมัติหรือไม่ อันนี้ก็แล้วแต่เงื่อนไขครับ (ซึ่งสมาคมฯ อาจจะสน เพราะ...) สนอย่างเดียว คือ ทำอย่างไรให้บอลไทยเป็นฟุตบอลอาชีพเต็มตัวเสียที หลังจากเสียงบประมาณในการดูงานมานานนับสิบปี (ดูมันแทบทุกปี) ซึ่งอันดับแรกก็คงต้องถามทั้งสองผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้รับผิดชอบ การจัดบอลอาชีพ ว่าเมื่อไหร่...เมื่อไหร่...จะทำงานด้วยกัน...

อีกประการส่งท้าย เลิกหลอกตัวเอง ทั้งโค้ช นายกสมาคมฯ นักวิจารณ์ทั้งหลาย (ซึ่งก็จะกลายเป็นหลอกกองเชียร์ไปด้วย) ว่าบอลไทยเรานี้มีดีหนักหนา เจอใครก็ได้ อันเนื่องมาจากผลการอุ่นเกือกที่แสนจะเลิศหรู หรือการไปเก็บตัวที่ดูคล้ายจะได้ประโยชน์ เพราะมันทำให้...ที่สุดแล้ว ศรัทธาของแฟนบอลที่มีต่อทีมไทย ก็จะค่อย ๆ เสื่อมลงไป จากความคาดหวังตามคำพูดของบุคคลข้างต้น ว่านัดนี้ต้องชนะแน่นอน สู้ได้ แต่ผลที่ออกมามันตรงกันข้าม ไม่ใช่แค่สู้ไม่ได้แล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ายังห่างชั้นจากคู่แข่งอีกหลายช่วงตัว

กลับมามองความจริงกันเถิดครับ แล้วว่ากันใหม่ ทีมไทยไม่จำเป็นต้องเริ่มจากศูนย์ แต่เราต้องรู้ว่าเราสะดุดอยู่ตรงไหน แล้วเริ่มกันจากตรงนั้นครับ อย่าข้ามปัญหาที่เรายังไม่ได้แก้

ยังคงเชียร์บอลไทยต่อไปครับ