ทุกครั้งที่ไขกุญแจจะเปิดประตูบ้านหลังนี้  ข้าพเจ้ามีความตื่นเต้นเล็กๆเสมอ
ที่จะมีไอ้ตัวเล็กสี่ขาสีขาวดำ มันเดินมาต้อนรับ และเราต้องคอยระวังไม่ให้มันออกไป 
(หรืออันที่จริงคือมันอยากออกมาจากโลกสี่เหลี่ยมหลังประตูนี้ตะหาก)

จะมีไม่กี่ครั้งที่เปิดเข้าไปแล้วเงียบ
หนึ่งคือ เอามันไปฝากเลี้ยง (เราเรียกว่าเอาไปนอนโรงแรม)
สองคือ มันหลับหรือนั่งเพลินๆอยู่ที่ตระกร้าริมระเบียง ที่โปรดของมัน

เมื่อวันพุธเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ข้าพเจ้าไขกุญแจบ้าน
เป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่เปิดมาแล้วเงียบ  ข้าพเจ้าแกล้งไม่เปิดไฟ
จะย่องไปดูว่ามันทำอะไรอยู่ที่ระเบียง  แว่บ...
ไม่มี เอ๊ะ แล้วในครัวล่ะ...
ไม่มี  เปิดไฟส่งเสียงเรียกแล้ว...
ก็ไม่มี

บ้านก็มีอยู่แค่นั้น และที่สำคัญกว่านั้นคือ
ที่นี่ชั้น 9  สันนิษฐานมีอยู่ข้อเดียว...  

มีคนบอกว่า สูงแค่ไหน แมวก็จะเอาเท้าลงสี่เท้าได้
แล้วถ้าตกตึกล่ะ 9 ชั้นล่ะ?

ห้าทุ่ม ที่ชั้นล่าง ตรงทางโค้งก่อนขึ้นที่จอดรถของตึก
แมวลายขาวดำนอนบาดเจ็บสาหัสอยู่ในมุมหนึ่ง
เชื่อว่ามีผู้ปรารถนาดี หยิบมันออกจากจุดตกที่มีร่องรอย(เลือด)
ย้ายมาไว้ตรงมุมนี้ เพราะปลอดภัยจากรถยนต์มากกว่าตรงที่มันตกลงมา

จะดีใจที่เจอมัน และยังมีชีวิตอยู่...
หรือจะเสียใจที่มันบาดเจ็บขนาดนี้ดี ข้าพเจ้าไม่แน่ใจ
แต่รู้สึกผิดมากที่สุดในชีวิต ที่สะเพร่า ปล่อยให้แมวตกลงมาได้ยังไง
มันต้องเจ็บมาก  แล้วมันตกลงมาตั้งแต่กี่โมงนี่...โฮๆ ไม่กล้าคิดเลย
เก็บมันมาเลี้ยงแล้วไม่ดูแลให้ดีอีก โธ่ๆๆๆ สงสารจัง

ห้าทุ่มครึ่ง แมวมาถึงโรงพยาบาลสัตว์ไม่ไกลจากบ้าน
ขาหลังหักสองข้าง หายใจหอบ ตัวซีด
หมอทำความสะอาดแผล ให้ยาห้ามเลือด ฆ่าเชื้อ และอื่นๆไว้ก่อน
และให้มันนอน ICU ไว้ก่อน ให้พัก ก่อนจะเอ๊กซเรย์ดูภายใน ในวันต่อมา

สิ่งที่น่าเป็นห่วงกว่าขาหัก ก็คือ อวัยวะภายใน
ผลเอ๊กซเรย์ ไม่เห็นอะไรสาหัส นอกจากขาหลังที่กระดูกหักเป็นชิ้นเล็ก
แต่พบลมในปอด หมอต้องดูดออกมาเป็นจำนวนมาก (มันถึงหายใจหอบ)
สาเหตุ ซึ่งมองไม่เห็นจากฟิล์มเอ๊กซ์เรย์คือ ปอดคงฉีก อาจโดนซี่โครงเกี่ยว
(ฉันยังไม่แน่ใจว่ามันลงท่าไหน ขาหน้ามันไม่เป็นอะไร แต่ปากและคางถลอก)

ตอนนี้ก็ยังทำอะไรไม่ได้ รอ ผลตรวจเลือด และความดันก่อน
(เวลาเสียเลือดจะวัดความดันยาก) หมอจะให้มันพัก ฟื้นฟูตัวเองให้หายใจให้สะดวกก่อน
ถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด แล้วจึงจะผ่าตัดกระดูกขาหลังต่อไป น่าจะกลับมาเดินได้
แต่คงไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม (คงจะปีนขึ้นหลังตู้แอร์ไม่ได้แล้ว)

ไม่มีความรู้สึกอันใดนอกจากสงสาร และรู้สึกผิดที่ดูแลมันให้ดีไม่ได้...  เราพูดกับเจ้าของแมว ICU กรงติดกันชาวอเมริกัน ซึ่งแกก็ปลอบเราว่า  Well, They are cat. They do what they want to do! You are taking care of her.  ขอบใจสำหรับคำปลอบ  แต่เราคงยังดูแลมันได้ไม่ดีพอ 

ตอนมันมาใหม่ๆ ข้าพเจ้าก็เสียวๆเวลาที่ออกไปตรงระเบียงแล้วมันเดินตามไป แถมยื่นหน้าออกไปดูวิว  ก็คว้ามันเข้ามาตลอด จนหลังๆ มันไม่โชว์เสียว แต่นอนในตะกร้าริมระเบียงแทนเวลามันต้องนอนเฝ้าบ้านอยู่คนเดียว ซึ่งก็ 8 เดือนมาแล้ว เราสะเพร่าที่คิดว่ามันคงจะไม่ซนหรือพลาดตกลงไป
แต่มันก็เกิดขึ้นจนได้...

<< Sammy แมวเพื่อนบ้าน

ถ้าแมวมีเก้าชีวิตจริง แล้วใครจะรู้ว่านี่เป็นชีวิตที่เท่าไหร่ของมัน?
หวังว่ายังไม่สายไป เราจะดูแลชีวิตนี้ของมันอย่างดีที่สุด(กว่าเดิม) 

*ดูแล ไม่ใช่แค่ ให้อาหาร ทำความสะอาด เล่น และให้ความรัก
แต่ต้องดูแลมันให้ปลอดภัยด้วย