ไปออกทีวี เอ๊ย !! ไม่ใช่ ไปถ่ายทำรายการทีวีเป็นคลิปขนาดสั้น ๆ มาค่ะ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ “โปสเตอร์หนังในหาดใหญ่” เพื่อนสามารถเข้าไปดูรายการ พร้อมเจอตัวจริง ๆ เป็น ๆ (แขน) ล่ำ ๆ ของ lost in space ได้ตามลิงค์ข้างล่างนี้เลยค่ะ ในชื่อเรื่อง “วิถีชีวิตศิลปินโปสเตอร์” (ชื่อที่เจ้าของเว็บตั้งให้ เก๋ไก๋จริง ๆ ค่ะ  รวมทั้งตัดต่อและลงเพลงประกอบให้ครบครันทันสมัย ขอบคุณเหลือหลายจากใจจริง ๆ ค่ะ)

http://www.sukiflix.com/2007/08/06/posterartist

ปล. อาจจะโหลดไฟล์ช้าหน่อยนะคะ ใจเย็น ๆ นิดนึงค่ะ เข้าใจค่ะว่ายังวัยรุ่นกันอยู่ทุกท่าน :)

อยากได้ความคิดเห็น คำแนะนำจากเพื่อน ๆ สำหรับการทำรายการเล็ก ๆ ครั้งนี้มากเลยค่ะ เพราะรู้ตัวดีว่ายังทำไม่ได้ดีเท่าที่ควร มือสมัครเล่นทั้งการถ่ายทำและบทบาทการเป็นพิธีกรครั้งแรกของตัวเอง (เขินสุดชีวิต ที่เห็นหน้านิ่ง ๆ ขรึม ๆ เพราะเก็บอาการสุดฤทธิ์) ยังไงรบกวนเพื่อน ๆ ช่วยเขียนแสดงความคิดเห็นไว้ในหน้าเว็บที่ลิงค์ไว้ให้ด้วยนะคะ เพื่อเป็นประโยชน์ในการนำไปปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น ขอบพระคุณล่วงหน้ามา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ  ^_^

         

          วันแรกที่เราไปขอสัมภาษณ์ถึงวิธีการทำงานเพื่อสร้างป้ายโฆษณาหนังนั้น เราไปที่สำนักงานของบริษัทโคลีเซี่ยมฟิล์ม เจอเจ้าหน้าที่คนหนึ่งมองหน้าเราด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ แต่พอเราอธิบายว่าจะมาขอสัมภาษณ์ ขอถ่ายทำเพื่อออกรายการทีวีทางอินเตอร์เน็ต สีหน้าค่าตาพี่เขาก็ดีขึ้น ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้น และให้ข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งที่เราจะไปถ่ายทำอย่างเต็มที่ ก่อนเราจะจากไป พี่เขามาสารภาพภายหลังว่า ที่มีทีท่าไม่ไว้ใจแบบนั้นในตอนแรก ก็เพราะนึกว่าเราเป็นเจ้าหนี้จากที่ไหนตามทวงหนี้เสียอีก (แป่วว... กลายเป็นงั้นไปซะเรา)

          เราไปถ่ายทำการทำงานของนายช่างฝีมือ (ภาษาปักษ์ใต้เรียก “นายหัว”) ในสถานที่มีลักษณะคล้ายโกดังเก็บ ตั้งอยู่ในซอยเล็ก ๆ ของตัวเมืองหาดใหญ่ โชคดีที่ได้เจอผู้จัดการในการจัดทำป้ายโปสเตอร์โฆษณาหนังทั้งหมดในเขตภาคใต้ ซึ่งได้ให้ข้อมูลรายละเอียดต่าง ๆ เกี่ยวกับขั้นตอนการทำป้ายโฆษณาหนังกับเราด้วยความยินดี

          พี่ ๆ ช่างฝีมือนักวาดภาพ วาดเส้นสายลวดลายเพื่อให้ได้ภาพของดาราที่แสดงเป็นตัวเอกในเรื่องมีความละม้ายคล้ายของจริงมากที่สุด ล้วนแต่ทำงานนี้มานานร่วม 20 ปี ไม่ได้จบวิชาช่างศิลป์จากสถาบันการศึกษาจากที่ใด วิชาความรู้ที่ได้มาล้วนผ่านการถ่ายทอดมาจากคนรุ่นก่อน ๆ ที่สอนงานให้ทั้งสิ้น

          เมื่อถามว่าเคยไปทำอาชีพอื่นหรือไม่ (เพราะในใจเราสงสัยว่าอันที่จริงก็มีงานช่างฝีมืออาชีพอื่น ๆ อีกมากมายที่มีโอกาสทำรายได้มากกว่านี้) พี่ที่เราไปสัมภาษณ์ล้วนแต่บอกว่าไม่เคยคิดเลย (แต่เราเดาเอาว่า อาจมีบ้างที่บางคนเคยเปลี่ยนไปทำอาชีพอื่น แต่ในที่สุดก็กลับมาทำอาชีพนี้อีก) ทำงานนี้มาตลอด 20 ปี ตั้งแต่อยู่ในช่วงวัยรุ่น 18 -19 ปี เหตุผลเพราะไม่รู้จะไปทำอาชีพอะไร มีความสุขสบายใจ เพลิดเพลินใจเวลาที่ได้ทำงานนี้

         

          พี่ช่างวาดภาพยังบอกอีกด้วยว่า พวกเขาแตกต่างตรงคนที่เรียนจบมาจากสถานศึกษา ตรงที่พวกพี่เขาได้แต่วาดเลียนแบบ แต่ไม่สามารถสร้างสรรค์งาน หรือคิดงานขึ้นมาเองได้ คนที่เรียนจบมา พวกเขาจะไม่มาวาดรูปเลียนแบบต้นฉบับลักษณะแบบนี้ แต่จะสร้างงานขึ้นมาขายเองตามแกเลอรี่ (อันนี้เป็นความรู้ใหม่สำหรับ “กบ” อย่างเรา)

          พี่ ๆ เขาทำงานกันตั้งแต่ 8 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็นของทุกวัน ยกเว้นวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุด ป้ายโฆษณากลางแจ้ง หรือป้ายรถแห่ของหนังแต่ละเรื่องต้องใช้เวลาในการเตรียมงานก่อนนำไปติดตั้งประมาณ 3 สัปดาห์ นับว่ามีเวลาเตรียมตัวนานพอสมควร และถ้าได้เห็นการทำงานจะรู้สึกว่าพี่ ๆ เขาทำงานกันอย่างใจเย็น ไม่ร้อนรนรีบเร่ง ดูสบาย ๆ ในอารมณ์กันดี อาจจะเพราะเป็นงานที่ต้องใช้สมาธิและอารมณ์ในการสร้างสรรค์วาดภาพออกมา หรือนี่อาจเป็นเสน่ห์อีกแบบหนึ่งของงานนี้ก็ว่าได้

          ถ้าจะให้บรรยายถึงความน่าสนใจของป้ายโปสเตอร์โฆษณาหนังในที่นี้ มากน้อยแค่ไหน ยังไง ก็คงไม่ครบถ้วนกระบวนความเท่าการได้ดูได้เห็นด้วยตาตัวเอง เอาเป็นว่ามาติดตามรับชมกันจากคลิปรายการที่นำเสนอในวันนี้คงจะดีกว่าเป็นแน่แท้

ปล. ช่วงนี้ไม่ได้อัพเดทบล็อก เลยขอร่วมรำลึกถึง "วันแม่" ด้วยเสียงเพลงค่ะ
ชื่อเพลงภาษาจีน "มามา ห่าว" หรือแปลเป็นภาษาไทยว่า "คุณแม่ที่แสนดีของฉัน"

Get this widget | Share | Track details

คลิ๊ก Play เพื่อเล่นเพลงค่ะ