“เรา จะมีบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่กลางทุ่ง เลี้ยงวัว เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ หมา และแมว และเลนนี่จะได้เลี้ยงกระต่ายด้วย เวลาหน้าฝน หรืออากาศหนาวเราก็จะมีเตาผิงไว้ก่อฟืนอยู่ภายในบ้าน เราจะมีห้องนอนกันคนละห้อง มีเตียงเสริมไว้ต้อนรับคนที่มาเยี่ยมเรา...........” เรื่องเล่าซ้ำ ๆ ที่ เลนนี่ (John Malkovich) รบเร้าที่จะฟังจาก จอร์จ (Gary Sinise) อยู่บ่อยครั้ง แววตาของเลนนี่เปล่งประกายความสุขสดใสทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องเล่าซ้ำ ๆนี้

          หลังจาก ป้าแคลร์ ของเลนนี่จากโลกนี้ไป จอร์จ ก็เป็นเสมือนทั้งเพื่อน พี่ และพ่อของเลนนี่ ไปในทุก ๆ ที่กับเลนนี่ ตามสัญญาที่จอร์จได้ให้ไว้กับป้าแคลร์ว่าจะเป็นคนดูแลเลนนี่ ครั้ง หนึ่ง จอร์จเคยช่วยเลนนี่รอดพ้นจากความตายได้ นั่นเป็นครั้งสำคัญที่ทำให้เลนนี่ไว้ใจ เชื่อฟังจอร์จในทุกคำพูด คำสั่ง ประหนึ่งเป็นสัญญาว่าจะไม่ทอดทิ้งกัน และดูแลกันไปจนตายจาก

           จอร์จ และ เลนนี่ ออกเดินทางรับจ้างเป็นคนงานในไร่เกือบทั่วประเทศในสหรัฐอเมริกา ทั้งสองไม่เคยปักหลักอยู่ที่ไหนได้นาน และทุกครั้งที่ต้องไปจากไร่ที่ทั้งคู่ทำงาน ก็ล้วนแต่เป็นการหลบหนีอย่างหัวซุกหัวซุนแบบเกือบเอาชีวิตไม่รอดทั้งสิ้น และในทุกครั้ง ต้นเหตุก็เกิดจากเลนนี่ผู้มีหัวใจ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ใสซื่อบริสุทธิ์ ราวเด็กน้อย ราวผ้าขาวที่ยังไม่แต้มสีี

           ถ้าเพียงแต่เลนนี่ไม่เป็นเด็กน้อยในร่างของผู้ใหญ่ ตัวไม่โตผิดธรรมชาติ เขาก็คงจะไม่ถูกมองราวกับเขาเป็นคนผิดปกติ คนแปลกแยก ดูน่าหัวเราะ น่าดูถูกดูแคลน ไม่ควรค่าแก่การวิสาสะด้วย ในสายตาของมนุษย์ผู้อื่น ในโลกแห่งความจริง

           อันที่จริง ในไร่ข้าวบาร์เล่ย์แห่งใหม่ที่ทั้งสองเดินทางไปถึง เพื่อทำงานที่จะทำได้ก็เพียงแค่การใช้แรงงานเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ก็มีคนแปลกแยก คนเหงา คนที่ไม่มีใครอยากคุยด้วย ไม่ต่างจากเลนนี่อยู่ 3 คน

          คนแรก ชายวัยกลางคน ทำหน้าดูแลคอกม้าเพียงลำพัง ไม่มีใครอยากคุยด้วย เพราะเค้าเป็นคนผิวสี
          คนที่สอง คนใช้แรงงานในไร่ที่อยู่มานาน นานจนถึงวันหมดสภาพ ไร้คุณค่า ไร้อนาคต หมดประโยชน์ เขาแก่ชราเต็มทน มีก็แต่สุนัขต้อนแกะคู่ใจ เฒ่าชราและไร้คุณค่าพอกันที่นับเป็นเพื่อน
          คนที่สาม หญิงสาวสวย เป็นภรรยาลูกชายเจ้าของไร่แห่งนี้ เธอทิ้งความฝันในวงการมายา เพื่อทำในสิ่งที่แม่ต้องการ คือ การแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปกับ เคอร์ลี่ ชายหนุ่มผู้เอาแต่ใจตัวเอง กร่าง และ (หึง) หวงภรรยาแสนสวยดั่งเธอเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง ไม่มีคนงานในไร่สักคนที่พูดคุยกับเธอ เพราะเคอร์ลี่ห้ามไว้ เธอจึงเหงาและอ้างว้างท่ามกลางคนมากมาย

           ในความโชคร้ายของเลนนี่ที่มีร่างกายใหญ่โต แต่สมองและหัวใจดั่งเด็กน้อย เขากลับโชคดีกว่าคนทั้งสาม เขามี จอร์จ เพื่อนตาย เพื่อนยาก ที่ฟังในทุกเรื่องที่เลนนี่อยากเล่า และเล่าในทุกเรื่องที่เลนนี่อยากฟัง ความคิดเรื่องวันหนึ่งจะจอร์จจะหายไปจากชีวิตของเลนนี่ ไม่เคยมีอยู่ในสมอง มีเพียงแต่เรื่องเล่าซ้ำ ๆ เรื่องบ้านหลังเล็ก ๆ ในไร่หลังนั้นเท่านั้นเอง

           เพื่อนคนงานคนหนึ่งในไร่พูด (ถึงเลนนี่) กับจอร์จไว้ว่า “คนไม่มีสมองก็เป็นคนดีได้” และจอร์จก็ตอบว่า “ใช่ แต่เค้าสร้างปัญหาตลอดเวลา เพราะเค้าโง่เกินไป” เลน นี่สร้างปัญหาตั้งแต่ หนู กระต่ายและสุนัข สัตว์เลี้ยงที่เลนนี่รักเป็นชีวิตจิตใจตายคามือเขาตัวแล้วตัวเล่า ลุกลามไปถึงขั้นวันหนึ่ง เคอร์ลี่ แทบเอาชีวิตไม่รอดจากน้ำมือของเลนนี่ และท้ายที่สุด ฆาตกรรมบริสุทธิ์ที่ยากเกินอภัยก็เกิดขึ้นในไร่ จากฝีมือของฆาตกรที่ทุกคนเดาออกอย่างไม่ยากเย็น และทำให้จอร์จจำต้องทำในสิ่งที่เจ็บปวดใจอย่างสาหัสที่สุดในชีวิต

          บางครั้ง... บางคน... อาจอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาเกินไปสำหรับโลกเรา หรือว่า บางครั้ง... โลกเราอาจจัดจ้าน กร้านหยาบและโหดร้าย เกินไปสำหรับบางคน...  ?

----------------------------------------------------------------------------------------------------
 ปล.
1. ภาพยนตร์เรื่องนี้สร้างจากวรรณกรรมดีเด่น “OF MICE AND MEN” ของนักประพันธ์รางวัลโนเบลปี 1962 จอห์น สไตน์เบ็ก เข้าฉายในปี 1992 กำกับโดย Gary Sinise เขียนบทโดย John Steinbeck, Horton Foote

2. ตอนนี้งานยังค่อนข้างยุ่งอยู่ จึงขออนุญาตนำเรื่องเก่า ๆ สมัยที่เริ่ม ๆ ลองหัดเขียนไว้มาลง ณ ที่นี้