ก่อนอื่น ขอแนะนำบล็อกเพื่อนบ้านน้องใหม่ใสกิ๊ง (แต่หน้าเก่าจากที่อื่น) ที่เราเป็นคนชักชวนเข้าสู่วงการ เอ๊ย ไม่ใช่ ๆ ชักชวนยิก ๆ ให้มาเขียนบล็อกที่ ok nation อยู่นานหลายเพลา ด้วยเพราะเคยเป็นเพื่อนบ้านข้างเคียงที่เขียนไดอารี่ออนไลน์แห่งหนึ่งที่เดียวกันมาราว ๆ 2 ปี (แบบยังไม่เคยเจอตัวเป็น ๆ กันสักครั้ง) เมื่อเรามีบ้านอีกเพิ่มอีกหลังที่แสนจะน่าอยู่น่ารัก ก็อยากให้มีเพื่อนบ้านเก่ามาอยู่ในละแวกใกล้ ๆ กัน

 เขาเป็นชายหนุ่มวัยสามสิบ (ในปีหน้า) ซึ่งมุ่งมั่นตั้งใจทำงานด้านสายการตลาดมาโดยตลอด จนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ก้าวถึงระดับผู้บริหารก่อนที่คิดจะเรียนต่อโท ตอนนี้ทำงานสายการตลาดอยู่ในบริษัทต่างชาติที่มีชื่อในระดับโลกแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ พร้อม ๆ กับเรียน MBA หลักสูตรนานาชาติอยู่ที่ ม.มหิดล แถววิภาวดีฯ และกำลังจะจบในปีหน้า สาว ๆ คนใดสนใจผูกมิตรไมตรี ยินดีเสมอ เพราะตอนนี้กำลังโสดสนิท (เจ้าตัวฝากบอกมาให้ช่วยประกาศดัง ๆ)

 บล็อกของเขา เป็นบล็อกที่เน้นสาระเข้มข้น (แต่อ่านง่ายสบายใจ) ไปที่เรื่องของแวดวงของคนทำงาน โดยเฉพาะในภาคเอกชน ซึ่งจะนำเสนอเทคนิควิธีในการทำงานหลาย ๆ อย่างที่น่าสนใจ เช่น การบริหารงาน การบริหารเวลา ฯลฯ รวมถึงบอกเล่าข้อมูลเกี่ยวสภาวะความเป็นไปในแวดวงการการตลาดปัจจุบัน

 และบางครั้งอาจมีเรื่องเบา ๆ มาให้คลายสมองในยามพักผ่อนของเขา คือ การรีวิวเล่าหนังตามทัศนะมุมมองของหนุ่มผู้รักการทำงานเป็นชีวิตจิตใจ แต่ถึงอย่างไรก็รองจากแม่บังเกิดเกล้า เมื่อถึงวันหยุด เขามักพาแม่ไปดูหนังและทานอาหารด้วยกันสองคนแม่ลูกเสมอ ๆ อันนี้รู้จากไดอารี่ที่เขาเขียนเมื่อก่อน ที่มักจะมีเรื่องของแม่แทรกปกอยู่ในชีวิตประจำวันอย่างสม่ำเสมอ

 เพื่อนคนใดสนใจในเนื้อหาของบล็อกดังกล่าว หรือจะลองเข้าไปรู้จักทักทายกัน ก็เข้าไปได้ที่บล็อกชื่อว่า Loft In The City of Angles >> http://www.oknation.net/blog/loft

-------------------------------------------------------------------------------------------
วันนี้ มาชวนกันดูรูปที่เราถ่ายเก็บบรรยากาศในร้านกาแฟแห่งหนึ่งของเมืองหาดใหญ่ (ภาพอาจจะไม่สวยคมชัด เพราะถ่ายจากมือถือ ซึ่งไม่ได้ตั้งใจแต่แรกว่าจะไปถ่ายรูป) ไปพร้อม ๆ กับอ่านเรื่องราวอันเรื่อยเปื่อยเฉื่อยแฉะของเรา ที่เขียนไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย บทขึ้นต้นและลงท้ายจึงกลายเป็นคนละเรื่อง (เดียวกัน)

 เวลากาแฟสำหรับเราในหนึ่งวันปกติ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเอาเสียเลย ถ้าจะมีบ่อยครั้งคงเป็นเวลา “ชาเย็น” มากกว่า (ชาเย็น ที่หมายถึงเครื่องดื่ม ไม่ใช่อาการของคนไม่สนใจใยดีนะจ๊ะ) ซึ่งเป็นเครื่องดื่มสุดโปรดในรอบไม่กี่ปีมานี้ หลังจากที่เคยโปรดปราน “ชามะนาว หรือ ชาดำเย็น” มาได้หลายปีดัก

 

 อาการเสพติดเครื่องดื่มหรืออาหารชนิดใดชนิดหนึ่งเป็นเวลานาน ๆ แบบว่าดื่มหรือกินได้ทุกวัน ไม่เคยเบื่อ เหตุเพราะความขี้เกียจคิดว่าวันนี้จะกินอะไรที่แปลกใหม่สร้างสรรค์ของเรานั่นเอง เช่น มีบางช่วงตอนเช้าจะกินโจ๊กหมู ใส่ไข่ ไม่ใส่เครื่องใน ไม่ใส่ผัก อยู่ที่ร้านโจ๊กเจ้าประจำเจ้าหนึ่งอยู่ประมาณ  3 -4 เดือน ก่อนจะเปลี่ยนมากินขนมจีบ ซาลาเปา ทุกวันอีกประมาณ 3 เดือน เป็นต้น

 ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ มีใครเป็นคล้าย ๆ เรา หรืออาการหนักกว่าเราบ้าง สารภาพมาเสียดี ๆ หรือว่ามันเป็นอาการผิดปกติทางจิตชนิดหนึ่ง หรืออาการหรือพฤติกรรมแบบนี้อาจมีสาเหตุมีจากภูมิหลังในวัยเยาว์ หรือเหตุการณ์บางอย่างที่กระทบกระเทือนจิตใจข้าพเจ้า จนส่งผลต่อพฤติกรรมการกินเช่นนี้ แหะ แหะ โอเวอร์ไปหน่อย :D

 

 กลับมาที่เรื่องเวลากาแฟ สาเหตุที่ไม่ค่อยดื่มกาแฟ ทั้ง ๆ ที่ชอบกลิ่นหอมและรสชาติของมันมาก ก็เพราะ “กลัวนอนไม่หลับ” หากวันใดดื่มกาแฟหลังหลังมื้อเที่ยงลงมา เป็นอันทำใจเตรียมไว้ได้เลยว่า คืนนั้นทั้งคืนจนรุ่งเช้าไม่เป็นอันนอนหลับพักผ่อน จากที่เป็นคนไมค่อยคิดอะไร ไร้สาระไปวัน ๆ จะกลายเป็นคนคิดนั่นคิดนี่ จิตใจจะฟุ้งซ่าน มีเรื่องราวมากมายผุดในสมองให้คิดนั่นคิดนี่อยู่ตลอดเวลา

 

 สุดท้ายตื่นเช้ามาทำงานด้วยความอ่อนเพลีย ใต้ตาโหลลึกไร้แวว หน้าตาหม่นหมอง นับว่าทรมาน ทรกรรมตัวเองเป็นอย่างยิ่ง สาเหตุเช่นนี้ ก็เลยทำให้กลายเป็นคนที่ไม่ช่างสรรหากาแฟดี ๆ มาดื่ม แทบจะไม่ประสาประสาเอาเสียเลย อะไรคือคาปูชิโน่ อะไรคือลาเต้ อะไรคือม็อคค่า อะไรคือ... เรียกได้ว่าด้อยปัญญาในเรื่องกาแฟเป็นอย่างยิ่ง

 

 เมื่อไม่นานมานี้ได้โอกาสมี “เวลากาแฟ” กับใครเขาบ้าง เพราะวัน ๆ ก็มีแต่วันทำงานอยู่กับร้านคอยจ๊ะจ๋า ขาค่ะ (วะโว๊ย) กับลูกค้าที่แวะเวียนเข้ามาธุระปะปัง จบเวลาทำงานก็อยากพักผ่อนมีความสุขกับโลกส่วนตัวสูงไม่ว่าจะดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือ เข้าเน็ต เล่นบล็อก ฯลฯ กันไปตามอัตภาพ ไม่ค่อยได้ออกไปตระเวนเตร็ดเตร่ข้างนอกมากมายนัก อยากจะซื้อข้าวของเครื่องใช้อะไรก็ไปได้ตลอดเวลา ใช้เวลาเดิน (เท้า) ไม่เกิน 10 นาที เพราะบ้านอยู่ใกล้แหล่งจับจ่ายกลางเมือง

 

  พอได้ออกไปชมนกชมไม้ตามสถานที่ต่าง ๆ ในหาดใหญ่ ในคราวที่พาลูกพี่ลูกน้องที่มาจากกรุงเทพฯ ไปกินไปเที่ยวกันตามประสาที่นาน ๆ จะมีโอกาสได้เจอกันที ทำให้รู้สึกได้เลยว่าขนาดเศรษฐกิจในหาดใหญ่ตกต่ำย่ำแย่กันอยู่ในเวลานี้ ก็ยังพบว่าร้านกาแฟสไตล์โมเดิร์น ติดแอร์ มีอินเตอร์เน็ต WI-FI หน้าใหม่ ๆ เป็นร้านตั้งแต่ขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ผุดขึ้นมาจำนวนไม่น้อย

 

 เท่าที่เราพอจะสำรวจได้แบบผ่าน ๆ ในวันเดียวไม่ต่ำกว่า 7-8 ร้าน เราไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะมีดีมานด์ (หรือว่าความต้องการบริโภค) อยู่แล้ว หรือเป็นเพราะธุรกิจยอดนิยมงยอยอยยที่แห่เปิดตามกันไป ทำให้เรานึกถึงยุคหนึ่ง เมื่อประมาณสิบปีที่แล้ว กระแสธุรกิจ “ร้านนมสด” มาแรงมาก ขนาดในหาดใหญ่ซึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ เปิดกันไม่ต่ำกว่า 20 ร้าน จนสุดท้ายตอนนี้แทบจะมองหาร้านนมสดไม่ได้อีกเลย

 

*** ภาพสุดท้ายนี้เป็นเศษซากปรักหักพังจากการกินเราเอง ถ้าทนดูไม่ได้ก็ปิดตาซะนะคะ***

 เราว่านี่เป็นประเด็นอันสมควรนำทบทวน เพื่อขบคิดให้ดี สำหรับคนที่สนใจจะเริ่มต้นกับธุรกิจอะไรสักอย่าง ท่ามกลางสภาพอันเร่งรีบของสังคมปัจจุบัน ที่พฤติกรรมการบริโภคของลูกค้ามักจะแปรเปลี่ยนแบบ “มาเร็ว ไปเร็ว” ตามแรงกระตุ้น ตามสิ่งเร้าใหม่ ๆ แปลก ๆ ที่ดาหน้ากันมานำเสนอ เพื่อช่วงชิงส่วนแบ่งเค้กทางการตลาด อย่างไม่หยุดหย่อนตลอดเวลาเช่นนี้