**************************************************************

ทุกทุกวันเพลงรักใหม่ ๆ ลอยในอากาศ ประโยค "ฉันรักเธอ" ถูกเปล่งนับพันล้านครั้ง
ฉันรักเธอที่สุดในโลก
ฉันไม่ต้องการอยู่ในโลกที่ปราศจากเธอ
ไม่มีเธอ ฉันยอมตายเสียดีกว่า
เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
เธอเติมเต็มชีวิตของฉัน
เธอกับฉันคือบุพเพสันนิวาสที่ผูกพันมาแต่ปางบรรพ์
ฯลฯ

ทุกวันเพลงรักเพลงแล้วเพลงเล่ากรอกหูของเรา ให้คล้อยตามว่า เราอยู่คนเดียวในโลกนี้ไม่ได้
ภาพยนตร์รักโหมใส่เราว่า รักทำให้เราเป็นคนโดยสมบูรณ์
ละครรักตอกย้ำเราว่า คนที่ไร้คนรักน่าสงสารที่สุดในโลก

เป็นเรื่องน่าสนใจที่จากประชากรหกพันล้านคนในโลก มีเพียงคนคนเดียวที่ทำให้ชีวิตของเรามีความหมาย

เพราะความเชื่อนี้หรือไม่ ที่ทำให้เราต้องดิ้นรนทำตัวให้ใครคนนั้นพอใจ ใช้ชีวิตตามวิถีของคนคนนั้น แม้ว่าจะขัดกับตัวตนของเราก็ตาม

จริงหรือ? เราใช้ชีวิต ของเราด้วยตัวเราเองไม่ได้หรือ?

ถ้าจริงก็เป็นเรื่องแปลก ในเมื่อเราทุกคนเกิดมาในโลกนี้ตัวคนเดียว และจากโลกนี้ไปคนเดียว เมื่อเราหมดลมหายใจสุดท้าย เราสิ้นใจด้วยตัวของเราเอง

ถ้าจริงก็น่าขันที่เมื่อถึงวัยหนึ่ง คู่รักมากมายแยกเตียงนอนกัน กระทั่งหย่าร้าง รักซึ่งเคยเป็น ความจำเป็นของชีวิตสามารถจืดจาง จนเพลงรักสักล้านเพลงก็มิอาจเยียวยา

บางทีถึงจุดจุดหนึ่ง เราก็พบว่า การสวมเงาของคนอื่นเป็นการเสแสร้งและความเสียสละอย่างผิด ๆ

นักจิตวิทยาด้านความรักบางคนฟันธงว่า ความรักระหว่างหนุ่มสาวคือความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง! พฤติกรรมที่เรียกว่า "ความเสียสละ" ที่แท้ก็เพื่อตัวเราเองนั่นเอง

บางทีความรักที่สวยงามที่สุดคือการเข้าใจอีกฝ่าย และไม่พยายามเปลี่ยนอีกฝ่ายหนึ่งมาให้เหมือนกับเรา หรือเปลี่ยนตัวเราให้เหมือนกับอีกฝ่าย หากเคารพความเป็นมนุษย์ซึ่งกันและกัน

เมื่อนั้นประโยค "ฉันรักเธอ" อาจมีความหมายมากกว่านี้ และ "การใช้ชีวิตด้วยตัวของเราเอง" อาจไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด

คัดมาจากบทความหนึ่งของวินทร์ เลียววารินทร์
มีบทความน่าอ่านอีกเยอะ ติดตามที่ www.winbookclub.com