ไม่นานมานี้เพิ่งจะได้รับข่าวคราวที่ไม่สู้ดีนักของเพื่อน 2 คน เพื่อนของเราทั้งสองคนได้สูญเสียคนรักไปในเวลาไล่เลี่ยกัน

เพื่อนคนแรกเป็นผู้หญิง เธอเพิ่งจะสูญเสียคนรัก  “โรคมะเร็งในตับ” คือ ยมทูตที่พรากจากสามีเธอไป แม้จะรู้คร่าว ๆ มานานแล้วว่ากำหนดเวลาเมื่อไหร่ที่สามีเธอจะจากไป แต่เธอยัง "ร้องไห้ไม่หยุด" ทุกวันจนบัดนี้ นับจากวันที่คนรักจากไป ตอนนี้ต้องย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของเธอชั่วคราว

เพื่อนคนที่สองเป็นผู้ชาย สูญเสียคนรักไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหตุเพราะคนรักของถูกย้ายไปทำงานที่จังหวัดอื่น จังหวะชีวิตทำให้คนรักของเขาต้องขับรถยนต์ไปกลับระหว่างบ้าน กับจังหวัดที่เธอทำงานอยู่ทุกสุดสัปดาห์ ได้ข่าวว่าตอนนี้ เพื่อนคนนี้กำลังจะขอย้ายตัวเองขึ้นไปทำงานที่ปทุมธานี

พอได้รับรู้เรื่องของเพื่อนทั้งสองคน แน่นอนว่า เราเองรู้สึกอดหดหู่และเศร้าใจไปด้วยไม่ได้ แต่ยังไงก็คงไม่เท่ากับคนที่เจอด้วยตัวเอง แล้วก็ทำให้นึกถึงหนังเกาหลีเรื่อง April’ Snow ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับคนรักที่พรากจากไป

หนังเรื่องนี้มีประเด็นอย่างหนึ่งชวนให้เราคิดว่า ระหว่างการรับรู้ว่าคนรักจากเราไปอย่างไม่มีวันกลับ กับ คนรักจากเราไปเพราะมีคนใหม่ อย่างไหนจะเจ็บปวดใจมากกว่ากัน

สำหรับเราเอง คงจะยังไม่มีคำตอบในตอนนี้ เมื่อไหร่ที่เจอมาแล้วทั้งสองกรณีน่าจะได้คำตอบ ว่ามันเจ็บปวดแตกต่างกันอย่างไร

จะอย่างไรก็ตาม “หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ ....” :)


*****************************************

April’s Snow  (เขียนเมื่อ 22-06-06)

                ใครที่ได้ดูหนังเรื่องนี้จบ ก็อาจเกิดคำถามขึ้น 2 – 3 คำถาม เช่นว่า รักแท้มีแค่ครั้งเดียวจริงหรือ ? ถ้าให้เลือกหากต้องพรากจากคนรัก ระหว่างให้เขาตายจากไป กับ เขาทิ้งเราไปมีคนใหม่ แบบไหนเจ็บปวดใจกว่ากัน ? หรือ เรายอมเจ็บปวดใจแค่ครั้งเดียวกับการรู้ความจริง หรือมีความสุขลม ๆ แล้ง ๆ กับคำโกหกตลอดเวลา ?

                “อินชู” ได้รับโทรศัพท์แจ้งจากโรงพยาบาลแถบชานเมืองว่า ภรรยาของเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง สลบไหลยังไม่ฟื้นอยู่ในห้องไอซียู เช่นเดียวกับ “จียองโฮ” ที่เธอก็ได้รับทราบข่าวจากโรงพยาบาลเดียวกันว่า สามีของเธอประสบอุบัติเหตุเช่นเดียวกันกับภรรยาของ “อินชู” ในสภาพเดียวกัน

                ที่น่าแปลกคือ สามีและภรรยาของคนทั้งสอง ประสบอุบัติเหตุอยู่ในรถคนเดียวกัน แต่ที่น่าแปลกใจและนำมาสู่ความสะเทือนใจยิ่งกว่า เมื่อตรวจพบหลักฐานจากโทรศัพท์มือถือทั้งของภรรยาของ อินชู  และสามีของ จียองโฮ จึงกระจ่างชัดในใจและแน่ใจได้ว่า อินชู และ จียองโฮ ถูกคนรักของตนสวมเขาเข้าให้แล้ว

     

                ตลอดเวลาที่ชู้ชายหนุ่ม-หญิงสาวทั้ง 2 นอนสลบไม่ได้สติอยู่ในโรงพยาบาลนานนับเดือนนั้น ความสัมพันธ์ของ อินชู และ จียองโฮ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นจากความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ที่ต่างฝ่ายต่างก็เห็นว่าอีกฝ่ายก็โศกเศร้าสะเทือนใจไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน และที่ต่างฝ่ายต่างก็ประสบพบเจอร่วมกันในเหตุการณ์ที่ไม่ได้เป็นเพียงแต่อุบัติเหตุธรรมดา ๆ ครั้งนี้

                คำพูดแบบทีเล่นทีจริงของ จียองโฮ ที่บอกว่า จะลองแก้แค้นสามีของตัวเองด้วยการเป็นชู้ซ้อน เพื่อที่ว่าเวลาที่คนทั้งสองฟื้นตื่นขึ้นมา จะได้ลิ้มรสชาติของความเจ็บปวดใจแบบเดียวกันนี้ดูบ้าง และต่อมา คำพูดทีเล่นทีจริงของจียองโฮครั้งนั้น ก็กลายเป็นความจริง เมื่อ อินชู และ จียองโฮ กระทำเช่นนั้นจริง ๆ และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่เป็นเพียงแผนการแก้แค้นอีกแล้ว หากแต่เกิดเป็นความรักที่เกิดขึ้นจริงจัง ผูกพันแน่นแฟ้นมากขึ้น ๆ ทุกวัน

                และนี่คือปัญหาที่ชวนให้ขบคิดต่อไปว่า หากคู่ชีวิตของฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีชีวิตรอด ขณะที่คู่ชีวิตของอีกฝ่ายสิ้นลมหายใจไป ความรักครั้งนี้ก็จะกลายสภาพเป็นปัญหารักสามเส้า อินชู และ จียองโฮ จะหาทางออกให้กับปัญหารักซ้อนซ่อนรักครั้งนี้ต่อไปอย่างไร และใครจะยอมเสียสละเป็นคนที่เจ็บปวดใจมากที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้

                ความน่าสนใจของหนังเรื่องนี้อาจไม่ได้อยู่ที่เนื้อหาของหนังที่เล่นกับความหมิ่นเหม่ทางศีลธรรม และเป็นประเด็นที่อ่อนไหวกับ ค่านิยม ขนบธรรมเนียมประเพณีของสังคมคนเอเชียยิ่งนักเท่านั้น ส่วนที่ดูจะโดดเด่นไม่แพ้ หรืออาจจะมากกว่าเนื้อหาคือ การถ่ายทอดอารมณ์ของตัวละครผ่านดาราแสดงนำของเรื่องทั้งสอง โดยเฉพาะในช่วงที่ทั้งคู่รับรู้ความจริงที่โหดร้าย และต้องแสดงอารมณ์ของความเจ็บปวดใจ เศร้าโศกเสียใจออกมา ซึ่งดารานำแสดงทั้งสอง ถ่ายทอดอารมณ์นั้นออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ สมจริง อย่างที่มนุษย์ธรรมดาสามัญพึงจะเป็น (ไม่ได้โอเว่อร์แอ็คติ้งแบบละครไทยหลังข่าว)

                ยิ่งถ้าใครที่เคยผ่านอาการอกหักช้ำรักมาก่อน หรือมีประสบการณ์ทำนองนี้มาบ้าง ก็จะรู้สึกอินไปกับอาการร้องไห้ของพระเอก-นางเอกที่เห็นในหนัง และนั่นก็ชวนให้บ่อน้ำตาของผู้เขียนตื้นเขินขึ้นมาอย่างง่ายดาย ยิ่งพอดูถึงฉากที่นางเอกลงจากรถมานั่งร้องไห้ สะอื้นเงียบ ๆ (ผสมอาการ มึนซึม เหม่อลอย) ข้างถนน ยิ่งทำให้ถึงกับบอกตัวเองใจในใจว่า “นั่นแหละ ใช่เลย” เอาเป็นว่า แค่ฉากร้องไห้ของตัวแสดงในหนังเรื่องนี้ ก็ได้ใจผู้เขียนไปมากโขแล้ว หรือจะเป็นเพราะฟ้ากำหนดมา ให้ผู้เขียนถูกชะตาต้องมนต์กับหนังกระชากน้ำตาคนดูให้ไหลพรากๆ เช่นนี้ยิ่งนัก

 Must Say Goodbye : OST IL MARE