ปกติมักจะไม่ค่อยได้ดูหนังประเภทที่ดำเนินเรื่องราว 90% ด้วยเสียงเพลง ที่เรียกกันว่า “หนังเพลง” บ่อยครั้งนัก ส่วนหนึ่งก็ด้วยความรู้สึกส่วนตัวที่ว่าการดูหนังเพลงนั้น ไม่สนุกตรงที่เวลาตัวละครร้องเพลงเรามักแยกแยะไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นเนื้อหาหรือแก่นแกนที่หนังต้องการนำเสนอ ส่วนไหนเป็น “โชว์” ที่มีไว้เพื่อสร้างสีสันให้กับหนัง อย่างเช่นที่เราเคยเจอใน Chicago (จนทำให้เราดูไม่จบ) หรือ Evita

         

นอกจากนี้ เราว่าการเป็นหนังเพลง หรือหนังที่เกี่ยวกับวงการเพลงก็ตาม จะประสบความสำเร็จชนะใจคนดูได้นั้น ปราการด่านแรก ๆ ที่สำคัญคือ เพลงในหนังเรื่องนั้นต้องมีท่วงทำนองที่สวยงาม ไพเราะ ฟังติดหูง่าย เมื่อคนดูหนังจบแล้วยังรู้สึกเหมือนมีเพลงในหนังนั้นก้องกังวานในโสตประสาทตลอดเวลา

ในทางกลับกัน ถ้าคนดู ดูหนังจบแล้วยังจำเพลงในหนังไม่ได้สักเพลง หรือไม่มีเพลงที่ติดหู ถูกใจคนดูสักเพลงเดียว นั่นแสดงว่าหน้าที่ในการเป็นหนังเพลงของหนังเรื่องนั้นย่อมล้มเหลวไปแล้วกว่าครึ่ง

และสำหรับ Dreamgirls นี่อาจเป็นหนังเพลงเรื่องแรก ที่ทำให้เราเพลิดเพลิน สนุกสนานกับเสียงเพลงไพเราะเกือบทุกเพลง (สามารถตัดสินใจซื้ออัลบั้มเพลงประกอบหนังเรื่องนี้ได้อย่างไม่ลังเล ว่าจะคุ้มค่าเงินที่ต้องจ่ายไปหรือไม่) รวมถึงเข้าใจเนื้อหาเรื่องราวที่ต้องการนำเสนอได้โดยไม่สับสนงงงัน

         

เพลงส่วนใหญ่ที่นำมาใช้ในหนังเรื่องนี้ เป็นเพลงของคนผิวสี หรือ อัฟริกัน-อเมริกัน หรือจะเรียกว่าเพลง “โมทาวน์” มาจากคำว่า “โมทาวน์ เรคคอร์ด” ซึ่งเป็นชื่อของค่ายหรือสังกัดเพลงที่นักรัองในสังกัดส่วนใหญ่จะเป็นนักร้องผิวสี แนวเพลงส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพลง บูลส์ อาร์แอนด์บี โซล ฯลฯ

หรือถ้าเป็นเพลงพ็อพ ก็ยังคงกลิ่นอายหรือรากเหง้าความเป็นอัฟริกันอยู่ กลิ่นอายที่เราสัมผัสได้เต็ม ๆ ถึงจิตวิญญาณของคนร้องเพลง ของคนเล่นดนตรีที่ไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งแสดง ไม่ว่าจะเป็นความสนุกเร้าใจ เศร้าหมอง ประชดประชัน น้อยเนื้อต่ำใจ ฯลฯ

หนังเล่าเรื่องการเดินทางสู่เส้นทางฝันในวงการเพลงของนักร้อง 3 สามสาวแห่งเมืองดีทรอยต์ แน่นอนว่าสำหรับนักร้องแล้ว สิ่งที่ปรารถนาย่อมไม่พ้น การได้รับการยอมรับจากคนฟัง การมีเพลงฮิตติดอันดับต้น ๆ ในชาร์จเพลง รวมไปถึงการได้ออกอัลบั้มเพลงเป็นของตัวเอง

         

ลำพังความสามารถเพียว ๆ ของ 3 สาววงดรีมแมทส์ ไม่ใช่องค์ประกอบเดียวที่จะบรรลุฝันที่วาดไว้ได้ ความอดทน ความมานะมุ่งมั่น การมีนักแต่งเพลงทีดี มีส่วนผลักดันให้ถึงฝันไม่น้อยไปกว่ากัน

และที่สำคัญคือ การมีผู้จัดการวงอย่าง เคอร์ทิส ที่ฉานฉลาดในการดึงจุดเด่นลบจุดด้อยของนักร้องให้สอดประสานไปกับความคาดหวังของกลุ่มคนดูหรือคนฟัง ก็ยิ่งมีส่วนย่นย่อระยะทางสู่ฝันของ 3 สาวให้ไปถึงเร็ววันทันใจมากขึ้น

แค่เพียงไม่นานหลังจากที่ทั้ง 3 สาวเริ่มต้นชิมลางจากการเป็นนักร้องประสานเสียงให้กับนักร้องชายผิวสีผู้กำลังโด่งดังคือ จิมมี่ หรือ เจมส์ ธันเดอร์ เออร์ลี่ ฝีมือการปั้นดินให้เป็นดาวของ เคอร์ทิส ครั้งนี้ไม่ยากเย็นนั้น  3 สาวประสบความสำเร็จ ก้าวไปสู่การเป็นนักรองมืออาชีพได้อย่างสวยงาม

         

แต่สิ่งที่ท้าทายต่อมาของเคอร์ทิสคือ ทำอย่างไรให้วงดรีมแมทส์ (ที่ภายหลังเปลี่ยนชื่อมาเป็น เดอะดรีมส์) รวมถึง จิมมี่ ไม่เพียงแต่ได้รับการยอมรับในหมู่คนฟังคนผิวสีเท่านั้น หากแต่เพลงของนักร้องในสังกัดของเขาจะต้องเป็นนิยมชมชอบในหมู่ชนคนผิวขาวด้วย ซึ่งนัยหนึ่งก็ถือเป็นการกู้หน้า กู้ศักดิ์ศรีคนผิวสีที่มักถูกจัดชั้น ถูกดูหมิ่นให้เป็นคนชั้นสองในสังคมอเมริกันมาโดยตลอด

นอกจากวิธีการนำนักร้อง นักดนตรีในสังกัดขอเขาออกทัวร์แสดงดนตรีตามสถานที่บันเทิงของคนผิวขาวแล้ว เขายังใช้เส้นทางลัดทุกวิถีทางที่นำไปสู่ความโด่งดัง สู่ชื่อเสียงและเงินทอง ถึงแม้ว่าเส้นทางลัดที่เลือกเดินไปนั้น นับวันจะยิ่งทำให้คนใกล้ตัวที่ฝ่าฟันสู่ฝันมาด้วยกันจะห่างหายไปจากเขาทีละคนสองคนก็ตาม

         

และยิ่งนับวัน มันไม่ใช่เพียงแค่การขายเสียงเพลง ขายความสุขให้คนฟัง แต่กลับกลายเป็นการขายตัวตน ขายจิตวิญญาณความเป็นคนดนตรีมากขึ้นทุกที ๆ

จนสุดท้ายนักร้องของเคอร์ทิส อาจไม่ใช่จิมมี่... ไม่ใช่ เดอะดรีมส์... ไม่ใช่ใคร... ไม่ใช่แม้กระทั่งตัวของตัวเอง... เพราะตัวตนนั้นมันสูญหายมลายสิ้นไป นับแต่วันที่ให้คุณค่าของชื่อเสียงเงินตราสำคัญเหนือกว่าความอิ่มเอมเปรมใจที่ได้จากการร้อง... เล่น... เต้น... ไปตามจังหวะดนตรี

ปล. หากมีสิ่งใดผิดพลาดคลาดเคลื่อนไปในส่วนของข้อมูลเกี่ยวกับความเป็นมาของดนตรี ท่านผู้อ่านกรุณาช่วยชี้แนะแก้ไขเพื่อความเข้าใจที่ถูกต้องด้วย จะขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง :)

OST Dreamgirls : Move