หลังจากได้ดูหนังเรื่องนี้จบ ฉันได้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า หนังเรื่องนี้ออกฉายตั้งแต่ตัวฉันยังไม่ก่อตัวเป็นวุ้นเลยด้วยซ้ำไป ออกฉายครั้งแรกในปี 1969 ตัวหนังกำกับโดย John Schlesinger (ผลงานของผู้กำกับท่านนี้ เท่าที่พอจะคุ้นหูคุ้นตาฉัน เป็นหนังในทศวรรษ 90 คือ The Next Best Thing ที่มี Madona นำแสดง และ Pacific Height นำแสดงโดย Melanie Griffith กับ Michael Keaton) สร้างมาจากวรรณกรรมอมตะของโลกในชื่อเดียวกัน ซึ่งเขียนโดย James Leo Herlihy ในปี 1965 สำหรับในความคิดของฉัน ตัวหนังโดยภาพรวมก็ยังคงทันสมัยอยู่ทั้งเนื้อหา งานสร้าง และการถ่ายทำ

          ตัวเอกของเรื่อง 2 คนนำแสดงโดย Dustin Hoffman พระเอกร่างเล็กที่กำลังเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของวงการฮอลีวู้ดในช่วงเวลานั้น รับบท Ratso ชายขาพิการอาศัยอยู่ในห้องเช่าโทรม ๆ ในซอกหลืบเล็ก ๆ ของมหานครนิวยอร์ค ยังชีพด้วยการลักเล็กขโมยน้อยและหลอกชาวบ้านกิน
ไปวัน ๆ

          ฉันยอมรับเลยว่าฝีมือการแสดงของ 
   Dustin Hoffman ชนะเลิศมาตั้งแต่หนุ่ม ๆ ทั้งสายตา
   และกิริยาท่าทางต่าง ๆ ทำให้เราเชื่อได้ว่าเขาคือตัว
   ละครตัวนั้นจริง ๆ โดยเฉพาะเวลาดัดเสียงแบน ๆ
   เหมือนคนถูกบีบจมูกเวลาพูดในหนังเรื่องนี้   
       และตัวเอกสำคัญของเรื่องอีกคน ก็คือ
   Joe Buck พ่อหนุ่มคาวบอยสุดหล่อจากดินแดน
   เท็กซัส รับบทโดย Jon Voight นักแสดงหน้าใหม่
   เอี่ยมอ่องในตอนนั้น (ซึ่งหนังเรื่องถัด ๆ มาของ
   Jon Voight ที่ฉันรู้จักคือ The Champion หนังเรื่อง
   แรกที่ทำให้เด็กตัวกระเปี๊ยกอย่างฉันร้องไห้ได้
   และต่อมาไม่นานก็มีหนังไทยเรื่องหนึ่งออกฉาย
   มีเนื้อเรื่องเหมือนกันแทบจะถอดเบ้าพิมพ์ออกมา

จาก The Champion กำกับและนำแสดงโดย พิศาล อัครเศรณี ผู้กำกับจอมซาดิสม์เจ้าประจำ)

          Joe Buck ผู้ชอบแต่งตัวเป็นคาวบอย (เพราะย่าของเขาบอกว่าเขาเป็นคาวบอยที่หล่อที่สุดของเมือง) ทิ้งอาชีพเดิม คือ พนักงานร้านล้างจานในร้านอาหารแห่งหนึ่งของเท็กซัส ออกเดินทางด้วยเงินเพียงน้อยนิด พร้อมวิทยุทรานซิสเตอร์คู่กาย (และใจ เสมือนเป็นเครื่องเสริมกำลังใจ ให้เขาไล่ตามความฝัน) ที่เช่ามาจากร้านค้าแห่งหนึ่ง เขาเดินทางไปกับรถประจำทาง เพื่อมุ่งหน้าไปสู่ “มหานครนิวยอร์ค” เมืองแห่งความหวัง ความร่ำรวย เมืองที่ Joe Buck คิดจะไปขุดทองเอาดาบหน้า ด้วยการขายบริการทางเพศให้กับบรรดาเศรษฐีนีทั้งหลายในนิวยอร์ค

          Joe Buck คนใสซื่อ คิดว่านี่เป็นหนทางแห่งความมั่งคั่งที่ไม่น่าจะยากลำบากนัก เมื่อได้เจอกับความจริง มันกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด ไม่มีใครสนใจในรูปร่างหน้าตาอันแสนจะดึงดูดใจสาวน้อยสาวใหญ่ของหนุ่มคาวบอยคนนี้เท่าไหร่นัก (เป็นคาวบอยหลงยุคไปเสียอย่างนั้น) และกลับกลายเป็นว่า มีตัวเขาแต่จะถูกเอารัดเอาเปรียบเสียมากกว่า
          ไม่เว้นแม้แต่ Ratso เพื่อนคนแรกและคนเดียวที่เขาเจอในไนท์คลับแห่งหนึ่งของนิวยอร์ก Ratso บอกเขาว่าจะเป็นผู้จัดการหรือนายหน้าหาผู้หญิงฐานะดีมาให้เขาได้ขายบริการทางเพศ แต่ในที่สุด Joe Buck ก็มารู้ความจริงภายหลังว่า Ratso ก็แค่พวกสิบแปดมงกุฎหลอกชาวบ้านกินไปวัน ๆ เท่านั้นเอง

          สถานการณ์หลายอย่างดำเนินไป ทำให้ Joe Buck ต้องตกอับอยู่ในนิวยอร์กอย่างโดดเดี่ยว จนชักนำให้เขาไปเจอกับ Ratso จอมแสบอีกครั้ง การเจอกันอีกในคราวนี้ Ratso เอง ก็หาได้เป็นคนใจไม้ไส้ระกำแต่อย่างใด เขาได้ช่วยเหลือให้ที่พักพิงแก่ Joe Buck เป็นที่ซุกหัวนอนในห้องเช่าอันแสนทรุดโทรม รวมถึงอาหารประทังชีวิตที่มีให้กินตามมีตามเกิด อาหารที่ Ratso ขโมยมาจากร้านค้าย่านที่พักพิงของเขาอีกที

          ระยะเวลาสั้น ๆ ท่ามกลางมหานครแห่ง
   ความมั่งคั่ง แต่กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่ล้วนตก
   อยู่ในภาวะเปล่าเปลี่ยวเดี่ยวดาย ถ้าไม่เป็นทาง
   กายก็เป็นทางจิตใจ ชายสองคน หนึ่งคนเป็น
   คาวบอยใสซื่อจากชนบท อีกหนึ่งคนเป็นชาย
   ขาเป๋กำมะลอ มีโอกาสได้ร่วมทุกร่วมสุข
   พิสูจน์จิตใจแลกเปลี่ยนความฝันกันในยามยาก
   ไร้ ทำให้เกิดสายสัมพันธ์ฉันท์มิตร 
   (หรือเปล่า ? ถ้าเรื่องนี้ออกฉายในยุคสมัยนี้
   อาจถูกคนดูหลายคนจัดให้อยู่ในหนังประเภท
เดียวกับ Brokeback Mountain หรือ “เพื่อน.. กูรักมึงหวะ”) ได้อย่างไม่ต้องสงสัย จนด้วยกัน
อดด้วยกัน อิ่มด้วยกัน ไปไหนไปกัน

           ตัวฉันเองไม่รู้ (และไม่สนด้วย) หรอกว่าคนดูคนอื่น หรือนักวิจารณ์หนังทั้งหลายชื่นชอบหนังเรื่องนี้ด้วยเหตุผลอะไร มีวาระอะไรแฝงเร้นในเชิงสัญลักษณ์ ที่ต้องตีความมากน้อยแค่ไหน หรืออย่างไร เพราะฉันยอมรับว่าตัวเองไร้ความสามารถในการดูเพื่อ (พยายาม) ตีความเป็นอย่างยิ่ง ฉันก็เป็นแค่เพียงคนดูหนังธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้นเอง 

          ฉันรู้สึกเพียงแต่ว่า (ถ้ายกเว้นฉากติดเรท
X หรือ เรท R ที่มีในหนัง) นี่คือหนังสะอาด ๆ ใส ๆ
ที่ให้ความรู้สึกถึง “ความน่ารัก” ในมิตรภาพ
ระหว่างเพื่อน โดยเฉพาะบทสนทนาอันชวนให้
ขำขันเล็ก ๆ หลายฉากของตัวละครทั้งสอง น่าจะ
เป็นเสน่ห์ที่ชวนให้เกิดความรู้สึกถึงความน่ารักนั้น
แม้จะพูดกัดจิก เหน็บแนม ประชดประชันกันตลอดเวลา แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เพื่อนมีให้กันตลอดการพูดคุยนั้น

          นับเป็นหนังที่ถ่ายทอดประเด็นมิตรภาพในยามยาก พูดถึงความหมายของคำว่า “เพื่อน” ที่ดีเยี่ยมอีกเรื่องหนึ่งในใจฉัน

ปล. เพลงประกอบที่ใช้ในหนังทั้งตอนต้นเรื่องและท้ายเรื่อง ชื่อ Everybody's Talkin' โดย Harry Nilsson ช่วยทำให้หนังเรื่องนี้น่ารักอีกขึ้นเป็นกอง ชอบเป็นพิเศษตรงเสียงกีตาร์ตอน Intro ของเพลง

07 - Everybody's T...