Death Note คือ สมุดแห่งความตายที่ใครมีไว้ครอบครองแล้ว สามารถสั่งให้ใครตายได้อย่างที่เจ้าของต้องการ เพียงเขียนชื่อและมองหน้าค่าตาของคนที่ต้องการให้ตาย คน ๆ นั้นก็จะตายลงในบัดดลอย่างใจนึก หรืออยากจะกำหนดสภาพ วิธีการ หรือสถานการณ์ในการตายอย่างไร เวลาไหน ก็เพียงแต่เขียนรายละเอียดที่ต้องการลงไป มัจจุราชผู้ปลิดชีพก็จะสนองความตายนั้นได้อย่างที่ผู้เขียนได้เอาไว้



จะว่าไป Death Note ก็เปรียบเสมือน “อำนาจ” ที่สามารถกำหนดชะตาชี้เป็นชี้ตายใครต่อใคร หากอยู่ในมือคนดี มีวุฒิภาวะที่มากพอ ก็จะถูกใช้ให้เป็นประโยชน์ต่อสังคม ต่อมนุษยชาติ แต่หากตกอยู่ในมือคนเลว มันก็นำมาซึ่งหายนะใหญ่หลวงอย่างไม่ต้องสงสัย 

“ไลท์” (หรือ  คิระ ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ เป็นขวัญใจเด็กวัยรุ่นหนุ่มสาวในโลกไซเบอร์)  คือ เด็กหนุ่มนักศึกษาแสนฉลาดปราดเปรื่อง เป็นผู้ถือครอง Death Note สมุดปลิดชะตาคนเล่มนั้น

ด้วยสถานะที่เขาเป็นนักศึกษาวิชากฎหมาย และเป็นลูกชายของนายตำรวจสายสืบมือดีของทางการญี่ปุ่น ทำให้เขามีโอกาสได้รับรู้ข้อมูลด้านอาชญากรรมหลายคดีที่เกิดขึ้นในเชิงลึก เขาพบว่าในหลายกรณีผู้ต้องหาคดีอุกฉกรรจ์ถูกยกฟ้อง เพียงเพราะหลักฐานไม่เพียงพอ หรือพยานหวาดกลัวต่อการขู่เข็ญจนไม่กล้าที่จะให้ปากคำ



ยิ่งไปกว่านั้น “ไลท์ หรือ คิระ” พบว่าผู้ต้องหาหรืออาชญากรเหล่านั้น หลายรายเมื่อพ้นโทษหรือถูกศาลสั่งยกฟ้อง ก็ไม่ได้มีความรู้สึกสำนึกผิด ละอายต่อบาป ต่อความชั่วร้ายที่ได้กระทำไป จนอาจได้เรียกว่าเป็นอาชญากรโดยสันดานก็ว่าได้ เขาจึงรู้สึกนึกคิดว่า บางครั้ง “ตัวบทกฎหมาย” เอง  ก็มีข้อจำกัดบางอย่าง ที่ทำให้ไม่สามารถลงโทษ เอาผิดกับเหล่าอาชญากรโดยสันดานได้อย่างสาสมกับความเลวทรามต่ำช้าที่ก่อขึ้น

การที่วันหนึ่งมีฟ้าประทาน (หรือยมบาลเป็นใจ) มอบ Death Note หรืออำนาจพิเศษให้เขามีโอกาสเป็นยมทูตจัดการปลิดชีพกับเหล่าอาชญากรชั่วร้ายได้ตามอำเภอใจ ยิ่งทำให้เขาหลงระเริงเหลิงใจ ประหนึ่งว่าเขาได้ทำหน้าที่ช่วยชาติ กอบกู้โลก ให้พ้นภัยจากเหล่าคนชั่วร้ายสันดานเลวที่ (เขาคิดว่า) ไม่มีทางกลับตัวกลับใจเป็นคนดีได้



“ไลท์ หรือ คิระ” ปลิดชีพเหล่าอาชญากรไปคนแล้วคนเล่าทั่วญี่ปุ่น จนลุกลามขยายวงไปทั่วโลก ผู้ต้องหาหลายรายที่อยู่ในคุกในเรือนจำมากมาย ตายลงแบบฉับพลันอย่างไม่ทราบสาเหตุ มีจำนวนมากชื่นชมในความเป็นฮีโร่ของ  “คิระ” ผู้มาปราบปรามคนพาลอภิบาลคนดี

แต่ก็มีจำนวนไม่น้อย ซึ่งรวมถึง “ชิโอริ” นักศึกษาวิชากฎหมาย คนรักของ “ไลท์ หรือ คิระ” (ซึ่งชิโอริไม่ล่วงรู้มาก่อนว่า คิระ กับ ไลท์ คือคน ๆ เดียวกัน) ที่ไม่เห็นด้วย และตั้งข้อกังขาว่า การฆ่าคนได้ตามอำเภอใจ โดยไม่ผ่านกระบวนการทางกฎหมายอย่างบริสุทธิ์ยุติธรรมเฉกเช่นนี้ ก็ทำให้ตัว “คิระ” เอง ก็มีสภาพไม่ต่างไปจากอาชญากรคนหนึ่ง ไม่ต่างจากพวกคนเลวชั่วที่เขาปลิดชีพทิ้งราวผักปลา



อย่างไรก็ตาม หน่วยสืบราชการลับหรือ FBI ของทางการตำรวจญี่ปุ่น ไม่ได้เห็นดีเห็นงามไปด้วยการพฤติกรรมตั้งตัวเป็นศาลเตี้ย ศาลเถื่อนนอกกฎหมายที่คอยกำหนดชะตาชีวิตคนโดยไม่ผ่านกระบวนการพิสูจน์ความชอบธรรมของคิระ

จึงได้จัดตั้งทีมขึ้นมาคอยติดตามไล่ล่าหาตัว “คิระ” ผู้ซ่อนตัวอย่างลึกลับหลังความตายทั้งหลายทั้งมวลที่เกิดขึ้น และหัวหน้าทีมผู้เป็นหัวหอกคนสำคัญในการสืบสวนเพื่อตามจับตัวคนร้ายครั้งนี้ก็คือ พ่อของ “ไลท์ หรือ คิระ” นั่นเอง

การตามล่าตัวคนร้ายครั้งนี้จะมืดมนอนธการเป็นอย่างยิ่ง หากไม่มี “แอล” เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับ “ไลท์ หรือ คิระ” ท่าทางดูแปลกประหลาด ดูผิดเพี้ยนจากผู้คนทั่วไป แอลรักการกินขนมนมเนยทุกชนิดเป็นชีวิตจิตใจ กินอยู่ตลอดเวลา “แอล” คือ คู่ปรับหรือคู่ต่อกรที่สมน้ำสมเนื้อของคิระ เขามีไหวพริบปฏิภาณเป็นเยี่ยม จับได้ไล่คิระทุกฝีก้าว เสียแต่ที่แอลมักจะช้ากว่าไปก้าวหนึ่งเสมอ

การเข้ามารับงานนี้ของแอล มิใช่เพื่ออุดมการณ์อันสูงส่งใด ๆ ตัวแอลเองก็ไม่ต่างจากคิระ ไม่ต่างเด็กวัยรุ่นทั่วไปในยุคไซเบอร์ ที่มองการไล่ล่าครั้งนี้เป็นเพียงเกมส์ ๆ หนึ่ง เพื่อตอบสนองความสนุกตื่นเต้น ตอบสนองความท้าทายในวัยหนุ่ม ดังนั้น ในบางแผนการของปฏิบัติไล่ล่าครั้งนี้ แอลถึงขั้นยอมเอาชีวิตผู้คนที่บริสุทธิ์มากมาย เพียงเพื่อแลกให้ได้มาซึ่งคำว่า “ผู้ชนะ” เท่านั้นเอง



ส่วน “ไลท์ หรือ คิระ”  ก็ติดบ่วงเกมส์ ๆ นี้ จนกลายเป็นฆาตรกรฆ่าคนบริสุทธิ์ลงคออย่างเต็มตัว (และเต็มใจ) ความเหี้ยมโหดในใจที่สั่งสมในใจคิระจากการฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ทำให้ความหยาบกระด้างด้านชาเกาะกุมหัวใจเขาจนไม่เหลือไว้ให้ใครอีก ไม่เว้นแม้กระทั่งคนรักของตัวเอง

หนังญี่ปุ่นเรื่องนี้ออกฉายในเมืองไทยตั้งแต่ราว ๆ ปลายปีที่แล้ว (2549) เป็นหนังที่สร้างมาจากหนังสือการ์ตูน ได้รับความนิยมอย่างสูงในหมู่เด็กวัยรุ่นทั่วโลก รวมถึงประเทศไทยด้วย ทำรายได้ดีพอสมควรเมื่อออกฉายในไทย (เมื่อเปรียบเทียบกับหนังญีปุ่นเรื่องอื่น ๆ ที่ฉายในไทย)



ฉันเองเพิ่งจะมามีโอกาสได้ดูหนังเรื่องนี้ก็จนเกือบจะครบหนึ่งปีแล้ว ด้วยความที่ฉันคิดเอาเองว่าเป็นหนังที่สร้างจากหนังการ์ตูนแบบผู้ชาย ๆ เน้นฉากแอ็คชั่นสนั่นจอ ทั่ว ๆ ไป ฉันก็เลยไม่มีความสนใจใคร่อยากดูเป็นพิเศษมากมายนัก

แต่เมื่อได้ลองดู Death Note ในรูปแบบของหนัง ก็พบว่าตัวหนังนำเสนอประเด็นที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งว่า อาชญากรที่เราเห็นกันอยู่มากมายในสังคมปัจจุบันนี้ เขาเหล่านั้นสมควรได้รับโทษรุนแรงแบบให้ถึงขั้นตายไปเลยหรือไม่ หรือควรได้รับโอกาสในการพิสูจน์ตัวเอง เพื่อกลับตัวกลับใจในภายหลัง



รวมถึงกับการดำเนินเรื่องแนวสืบสวนสอบสวนที่สนุกชวนติดตามอยู่ตลอดเวลา แม้ว่าก่อนดูฉันจะมีอาการง่วงเหงาหาวนอนอยู่พอประมาณ แต่กลับรู้สึกได้เลยว่าไม่มีเลยสักฉากที่ทำให้เราเผลอไผลหลับใหลไปได้ ความสนุกของหนังไม่ได้อยู่ตรงที่ใครคือฆาตกร (เพราะคนดูรับรู้อยู่แล้วตั้งแต่ต้นเรื่อง) ไม่ได้อยู่ที่ฉากบู๊ไล่ล่า ไม่ได้อยู่ที่ความตื่นตาของ CG หรือ Special Effects

แต่หนังสนุกตรงที่จะหาวิธีจับตัวผู้ร้ายที่ใช้สมองเป็นอาวุธอย่าง “คิระ” ได้อย่างไร คนล่า กับ คนถูกล่า ผลัดกันรุก ผลัดกันรับ ผลัดกันคุมเกมส์ไล่ล่าครั้งนี้จนคนดูเดาทางแทบไม่ได้

ส่วนใครที่รู้สึกตัวว่าเลยวัยรุ่นมานานมาแล้ว ก็อย่าเพิ่งคิดหนักว่าจะเหมาะกับวัยของท่านหรือไม่ รับรอง (ด้วยวัยของฉัน) ว่าท่านสามารถดูเรื่องนี้ได้อย่างสนุกไม่แพ้วัยรุ่น เพราะวิธีการเล่าเรื่องของหนังไม่ซับซ้อนจนชวนงุนงงสงสัย มีการเล่าย้อนทบทวนสิ่งที่ตัวละครได้กระทำไป ให้เราเข้าใจได้อย่างง่าย ๆ เป็นฉาก ๆ ไป



นอกจากนี้ ยังทำให้คนดูอย่างฉันทำใจลำบาก ไม่รู้ว่าจะลุ้นเอาใจช่วยตัวละครเอกคนไหนดี ระหว่าง “คิระ” กับ “แอล” เพราะน่ารักน่าชังทั้งคู่ เอ๊ย.... !!! ไม่ใช่ (ฮา) เพราะต่างก็มีทั้งด้านมืดและสว่างอยู่ในตัวเองกันคนละแบบ ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับว่าคนดูอย่างเรา ๆ ท่าน ๆ จะชั่งน้ำหนักคัดกรองยอมให้ด้านมืด และ/หรือ ด้านสว่างแบบไหนมาครอบงำพื้นที่ใจจิตใจมากกว่ากันเท่านั้นเอง

ปล. มี  Death Note  ภาคสอง ซึ่งเป็นตอนจบ ไว้หากมีเวลาได้ดูเมื่อไหร่จะมาสาธยายความสนุกกันต่อ

Red Hot Chilli Pep...

OST from Death Note I : “Dani California” By Red Hot Chilli Peppers