วันก่อนกลับจากเมืองกรุง มีโอกาสไปดู 2 Days in Paris ที่ลิโด้ (โรงหนังประจำใจ) หนังนำแสดงโดย Julie Delpy ซึ่งรวมถึงเธอเขียนบท และกำกับหนังอินดี้ทุนต่ำเรื่องนี้ด้วยตัวเอง ถ้าจำไม่ผิด เราว่าเธอเป็นคนเดียวกันกับนางเอกจากเรื่อง Before Sunrise และ Before Sunset (หนังชุดสุโรแมนติกที่ออกฉายในระยะเวลาห่างกันราวสิบปี) หน้าตาท่าทางเธอยังคงสดใสอยู่เหมือนเดิม แม้วัยจะเพิ่มขึ้นไปบ้าง

ตัวหนังพูดถึงเรื่องชีวิตคู่ของหนุ่มสาวในยุคสมัยปัจจุบัน ที่มีอิสระในการเลือกตัดสินใจใช้ชีวิตคู่มากขึ้น  เป็นชีวิตคู่ของสาวช่างภาพชาวฝรั่งเศส กับ หนุ่มนักตกแต่งภายในชาวอเมริกันที่กำลังอยู่ในช่วงเดินทางท่องเที่ยวในแถบยุโรป และสองวันสุดท้ายของการเดินทาง ทั้งสองก็ตกลงกันที่จะมาอยู่ในกรุงปารีส  อันเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของนางเอก แน่นอนว่าในครั้งนี้เป็นการมาเยี่ยมเยียนพ่อแม่ของนางเอกไปด้วยในตัว

ชีวิตรักของคนทั้งสองดำเนินมาได้ 2 ปี รู้จักและรักกันพอควร มีทั้งดีสุด ๆ และเลวร้ายสุดกู่แต่ส่วนใหญ่มักอยู่ในระดับกลาง ๆ (นางเอกของเรื่องบอกเล่ามาเช่นนี้) ประมาณว่าเถียงกันไปเถียงกันมา แต่ก็ยังพอหยวน ๆ กันได้ จนกลายเป็นดูเหมือนว่า ทั้งคู่ก็ไม่แน่ใจว่าต่างรักกันมากน้อยขนาดไหน

เรื่องราวสนุกสนานชวนขำ (สำหรับคนดู) ก็อยู่ตรงที่การมารับรู้สิ่งแปลกแตกต่างจากขนบเดิมที่คุ้นเคยของหนุ่มอเมริกัน (แฟนนางเอก) รวมไปพบเจอถึงนิสัยและพฤติกรรมแปลก ๆ ของคนในครอบครัวนางเอก ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาว (ถึงกระนั้น ตัวว่าที่ลูกเขยเองก็แปลกและแสบไม่แพ้กัน) ที่สำคัญคือการที่ได้รู้ความลับอันชวน "ช็อคกุ" ของแฟนสาวตัวเอง

เรื่องนี้สนุกที่ที่บทสนทนาที่ยียวน กวนกันไป กวนกันมา แอบแฝงการกระเซ้าเหย้าแหย่ได้อย่างแสบ ๆ คัน  ๆ ไปกับการเมืองโลก, สงครามอิรัก, ยิว, อิตเลอร์, จอร์จ บุช, สิทธิสตรี (และสิทธิบุรุษ), กระแสต่อต้านโลกาภิวัฒน์ โดยการไปวางระเบิดพวกร้านฟาสต์ฟู้ดส์ (มุกนี้ส่วนตัวรู้สึกฮาเป็นพิเศษ)และอื่น ๆ อีกมากมาย ส่วนพระเอกของเรื่องที่แสดงเป็นแฟนนางเอก ก็วาทะวาจาแต่ละอย่างที่พรั่งพรูออกมาก็กวนอวัยวะเบื้องล่างสุดของมนุษย์น่าดูชม (เอ… หรือว่า น่าด่า 555)

ดูหนังเรื่องนี้จบทำให้นึกถึงหนังของวู้ดดี้ อัลเลน รุ่นแรก ๆ ที่พูดถึงชีวิตหนุ่มสาวและบทสนทนาชวนหัวประเภทตลกปัญญาชน (อันนี้เค้าว่ากันมา ไม่ได้เรียกเอง) ที่สุดท้ายปัญญาชนก็จนแต้มกับความคิดของตัวเสียเองนั่น

สรุปสุดท้ายคือ หนังน่ารักดี ตลกแบบขลุกขลิก ๆ แบบไม่ฮาก๊ากออกมา บทพูดตอนนี้สุดท้ายของนางเอกก็ทำออกมาได้ดี เป็นธรรมชาติ (ของมนุษย์) ดูสมหญิงจริงใจดี

-------------------------------------------------------------------------------------

ปล.
เพิ่งกลับมาจากเมืองกรุง งานยุ่งมากถึงมากที่สุด มีอะไร ๆ ไม่น้อยที่อยากเขียนถึง รวมถึงบางภาพที่อยากนำเสนอ แต่ต้องเคลียร์งานให้เรียบร้อยเสียก่อน ก่อนที่จะจนกรอบในปลายเดือนนี้ อันเนื่องมาจากต้องใช้สะตุ้งสตางค์ในเคลื่อนย้ายมวลสารตัวเองอีกครั้งเป็นการส่งท้ายปลายปี