ในหนังเรื่อง “สยิว” ผลงานการกำกับในปี 2546 ก่อนหน้าเรื่อง “เฉิ่ม” ของ คงเดช จาตุรันต์รัศมี เล่าถึงเรื่องของ “เต่า” เด็กสาวทอมบอยที่หารายได้ในระหว่างเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ด้วยการเขียนเรื่องเกี่ยวกับประสบการณ์ทางเพศ (โดยอาศัยเพียงจินตนาการของตัวเองทั้งสิ้น) ให้กับนิตยสารแนวปลุกใจเสือป่าที่กำลังอยู่ในยุคเฟื่องฟูในช่วงปี 2535 (ปีที่มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่สำคัญ) บทสรุปของเรื่องทำให้เต่ารับรู้ว่า แท้จริงแล้วในโลกของความจริง เรื่องราวทางเพศต่าง ๆ ที่เคยนึกฝันไว้แล้วเขียนออกมา หรือจากที่เต่าเคยอ่านจากงานของคนอื่น ไม่ได้ตื่นเต้น หวือหวา หรือมหัศจรรย์พันลึกเลยแม้สักน้อย

นิตยสารหรือหนังสือแนวปลุกใจเสือป่าเกิดขึ้นมา ก็เพียงเพื่อขายฝัน ขายจินตนาการ ช่วยผู้คนหลบเร้นจากโลกความจริงในชีวิตประจำวันอันแสนจำเจและน่าเบื่อของคนหาเช้ากินค่ำ ทำหน้าที่ไม่ต่างจากนิยายชีวิตปนรักโรแมนติคสุดเศร้าเคล้าน้ำตา ละครทีวีไทยช่วงหลังข่าว หรือละครวิทยุคณะเกษทิพย์คลื่นเอเอ็ม

และในเรื่อง “เฉิ่ม” ดูเหมือนผู้กำกับได้หยิบยกเอาชีวิตของผู้คนหาเช้ากินค่ำที่เสพย์ความบันเทิงเหล่านั้นมาขยายความอีกที โดยผ่านแว่นขยายที่เคลือบสีชมพูจาง ๆ บนกระจก นำเสนอวิถีชีวิตผ่านภาพยนตร์ในรูปแบบของหนังรักตลกเบาสมอง (โรแมนติก-คอมเมดี้)

ในครึ่งแรกของหนังให้ความสำคัญไปที่สัมพันธ์รักที่ก่อตัวขึ้นระหว่าง “บัติ”คนขับแท็กซี่คนซื่อวัยสี่สิบ (ผู้หลงใหลในบทเพลงเก่า ๆ แนวสุนทราภรณ์และละครวิทยุคลื่นเอเอ็ม) กับ “นวล” ผู้โดยสารแท็กซี่สาวสวย ลูกค้าขาประจำของบัติ

นวลมีอาชีพเป็นหมอนวดมีเงินทองใช้จ่ายเป็นกอบเป็นกำ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขในชีวิตนัก บัติแอบมองเห็นความเหนื่อยปนเศร้าในสายตาของนวลผ่านกระจกส่องหลังในรถทุกครั้งที่เธอก้าวขึ้นมานั่งในรถ ส่วนนวลก็พึงใจในความสุภาพ ใสซื่อของบัติ และให้เกียรติเธอเสมอ แม้เธอจะทำอาชีพที่สังคมไม่ยอมรับ ทั้งคู่เกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกันและกันโดยไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำรักแม้แต่น้อย

ในช่วงครึ่งหลังของเรื่อง เรื่องราวและที่มาที่ไปในชีวิตของบัติถูกขยายความให้คนดูเข้าใจในพฤติกรรมของบัติมากขึ้น ในขณะเดียวกันก็สะท้อนชีวิตคนรากหญ้าในสังคมเมืองให้กระจ่างชัดขึ้น

หลังจากที่บัติเริ่มมั่นใจกับรักครั้งใหม่ที่มีกับนวล ชีวิตของบัติถูกเติมเต็ม ความหวังเรืองรองของชีวิตเริ่มเปล่งแสงอีกครั้ง เขานำเงินสะสมที่มีอยู่ไปลงทุนในธุรกิจขายตรงประเภทหาสมาชิกระบบลูกโซ่ตามคำชักชวนของเพื่อนร่วมงาน เพื่อการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่มั่นคง

ยังไม่ทันที่บัติจะได้รับผลตอบแทนจากการลงทุนครั้งนี้ บริษัทขายตรงนั้นก็มาปิดกิจการหนีหายไปเสียก่อน เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของบัติที่นำเงินกู้มาลงทุนเช่นเดียวกับบัติ ถูกเจ้าหนี้ฆ่าตายคารถแท็กซี่

ความโชคร้ายในครั้งนั้น ไม่อาจทำให้บัติเสื่อมศรัทธาในการทำความดี เขานำเงิน (จำนวนมากพอที่จะนำไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับนวลได้อย่างสบาย) ที่เก็บได้ในรถแท็กซี่ของเขาคืนให้เจ้าของ และหลังจากเหตุการณ์นี้ ชีวิตบัติก็ตกต่ำลงเรื่อย ๆ ประกอบกับในช่วงเวลาที่มีเหตุการณ์ต่าง ๆ ประดังประเดเข้ามาในชีวิตของบัติ จนอุดมคติในชีวิตก็ยึดไว้ไม่อยู่ ชีวิตพลิกผันอีกครั้ง ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้เจอกับนวลอีกเลย ส่วนชีวิตของนวลเองก็แปรเปลี่ยนไปเช่นกันไม่ต่างจากบัติ

ในตอนท้ายของหนัง มีฉากหนึ่งที่เหมือนจะแสดงนัยยะอะไรบางอย่าง ตอนที่นวลนั่งอยู่ในรถแท็กซี่คันหนึ่ง ในวันที่รถติดวินาศสันตะโร (เนื่องจากกำลังมีการจัดประชุมสัมมนาเทคโนโลยีระดับนานาชาติ) วิทยุในรถแท็กซี่เปิดข่าวรายงานเรื่องแนวโน้มความเติบโตของอุตสาหกรรมเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ที่เพิ่มสูงขึ้น ส่งผลให้รายได้ต่อหัวของคนในชาติมากขึ้น นั่นหมายถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนในประเทศดีขึ้น รัฐบาลเห็นด้วยและมีนโยบายส่งเสริมแรงงานเข้าสู่ตลาดในอุตสาหกรรมนี้มากขึ้น

            ท้ายสุด บัตินำพาตัวเองฝ่าฟันมรสุมคลื่นลมชีวิตที่โหมกระหน่ำ พัดพาเขามานั่งซ่อมเครื่องคอมพิวเตอร์อยู่ในร้านจำหน่าย-ซ่อมเครื่องไฟฟ้าแห่งหนึ่งในเมืองหลวงเมืองเดิม นั่นอาจจะเป็นอาชีพใหม่ที่ดูเหมือนพอจะเป็นความหวังอันใหม่ (อีกครั้ง) หรืออย่างน้อย ก็เพื่อประคับคองชีวิตที่บอบช้ำซวนเซของเขาให้ยังพอทรงตัวอยู่ได้ในชีวิตที่เหลืออยู่

เป้าหมายชีวิตของทั้งของบัติและนวลก็ไม่ต่างจากคนต่างจังหวัดหลายคนที่เข้ากรุงมาทำงานหาเงินส่งไปให้ ครอบครัว ญาติพี่น้องที่บ้านเกิด ก็เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น สุขสบายขึ้น สมบูรณ์ขึ้น

แต่ในจำนวนคนเหล่านั้น

จะมีสักกี่คน กี่ชีวิต ที่มุ่งมั่นฟันฝ่าอุปสรรคขวากนามที่ผ่านมาในชีวิต แล้วจบลงที่ความสุขสมหวัง

ดังเช่นเรื่องราวในละครวิทยุที่บัติเปิดฟังทุกวัน และมักจะจินตนาการให้ตัวเองเป็นพระเอกของเรื่อง

จะมีสักกี่คน กี่ชีวิต ที่ไม่ต้องผ่านเรื่องราวเจ็บปวดใจในชีวิต ไม่ต้องเจอคนปลิ้นปล้อนหลอกลวง หาประโยชน์จากคนที่อ่อนแอกว่า ทุกคนในสังคมล้วนยึดมั่นยึดถือในการทำแต่ความดี

ดังเช่นที่บัติเชื่ออย่างฝังใจในคำพูด คติสอนใจที่บัติฟังกรอกหูอยู่ทุกวันจากรายการวิทยุสุดโปรด  ว่า คุณงามความดีเท่านั้นเอาชนะทุกสิ่ง เมื่อทำดีย่อมได้รับแต่ผลดี จะมีแต่เรื่องดี ๆ จะเข้ามาในชีวิตเอง

“ทำดีย่อมได้ดี” ดูจะเป็นข้อเตือนใจที่ตกยุคสมัยไปแล้ว ในสังคมที่ต้องทำมาหากิน แก่งแย่งแข่งขันกันเพื่อไปสู่เป้าหมายให้เร็วที่สุด “ทำอะไรก็ได้ขอให้รวย” หรือ “สู้แล้วรวย” เป็นคติพจน์ประจำตัวที่ดูจะเหมาะสมกับคนในยุคสมัยนี้มากกว่า

            แต่... บัติ นวล หรืออีกหลายคนในประเทศนี้อาจไม่เคยรู้เลยว่า ชีวิตที่โชคชะตามักเล่นตลก ผันพลิกไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้วันจบสิ้นนี้ อาจมีผู้กุมชะตาอยู่เบื้องบนเป็นคนเดียวกับหมายเลขที่เขาและเธอเลือกกากบาท ตอนหย่อนบัตรเลือกตั้งนั่นเอง