ตั้งชื่อเรียกร้องความสนใจไปอย่างนั้นแหละ (คือมักจะชอบทำอะไรที่ตรงข้ามกับตัวเองบ่อย ๆ  เอ.. หรือว่าจิตใต้สำนึกลึก ๆ แล้วเป็นแบบนั้นนะ 555)

She ที่ว่า Hot นี่ไม่ได้บังอาจเอื้อมมอบตำแหน่งสาว Hot ร้อนแรงแห่งปีแข่งกับนิตยสารหัวนอกอย่าง FHM (ที่ชายหลายคนไม่ยอมซื้อ แต่ไปแอบยืนเปิดดูหน้าแผงฯ เป็นประจำ) แต่อย่างใด

ถ้าจะ Hot ก็คงหมายถึงอากาศที่ร้อนเหลือเหงื่อไหล (ไคลย้อย อาฮ้อย ๆ) ทางหาดใหญ่แดนใต้ของประเทศไทยตอนนี้เสียล่ะมากกว่า LIS’s หละ Hot จริง จริ๊ง 555

ถ้าเพื่อน ๆ บล็อกเกอร์เหลือบมองไปดูข้อความวันก่อตั้งบล็อกใต้ logo ของเจ้าของบล็อกด้านบนซ้ายมือ ก็จะต้องร้องอ๋อ มันคือวันเดียวกับวันนี้ เพียงแต่มันล่วงเลยมา (พูดง่าย ๆ ว่าแก่ขึ้นอีก)   1 ปีแล้วเท่านั้นเอง

ไม่นึก ไม่ฝัน ไม่ตั้งใจ ว่าจะเขียนบล็อกต่อเนื่องได้มาเรื่อย ๆ จนครบ 1 ปีแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว มีทั้งขยันบ้าง ขี้เกียจบ้าง ปวดหัวตัวร้อน ไม่สบาย งอน อารมณ์บ่จอย หลายสาเหตุต่าง ๆ นาๆ กันไปตามประสาคนอารมณ์ติสท์ติดวาเป็กซ์

ก็ในเมื่อ... ครบรอบมา 1 ปีของการเขียนบล็อกที่นี่มาถึงแล้ว มานั่งคิด ๆ ดูว่าจะทำอะไรให้พิเศษกว่าวันปกติบ้างดีไหม เพราะชีวิตประจำวันปกติ ก็จืดชืดเรียบราบเป็นผนังฉาบปูนอย่างเหนียวอยู่แล้ว

ก็ในเมื่อ... ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยจัดงานฉลองครบรอบวันเกิด (ของเราเองจริง ๆ )กับใครเขาเลย

จะมีครั้งเดียวก็ตอนที่ มีอยู่ปีนึงไปกิน MK SUKI กับเพื่อน ตอนจ่ายเงินเราก็ใช้บัตรประชาชน เผื่อว่าจะได้ของหวานทานเพิ่มเติมฟรี เพราะตรงกับวันเกิดเราเอง รออยู่สักครู่หนึ่ง พนักงานเสิร์ฟ 2 คนก็เดินถือเค้กปักเทียน ร้องเพลงแฮ๊ปปี้เบิร์ธเดย์ มาตั้งแต่จากหน้าเคาน์เตอร์จนถึงโต๊ะเรา แล้วระหว่างทางโต๊ะอื่น ๆ ที่นั่งกันอยู่แล้วประมาณ 4 -5 โต๊ะก็พลอยร้องเพลงอวยพรวันเกิดตาม ๆ กันไปด้วย ร้องกันจนดังลั่นทั้งร้าน ช่างเป็นวันเกิดที่สุดแสนจะอ๊าย อาย เรางี้แทบจะเอาหน้ามุดโต๊ะไปซะตอนนั้น ส่วนเพื่อนก็นั่งหัวเราะกันงอหาย

วันนี้ก็เลยมาจินตนาการ “งานวันเกิดบล็อก” ของตัวเองดู คิดว่าถ้าตัวเองเป็นสาวไฮโซโก้หรูดูมีตระกูลสักคนในสังคม ก็จะจัดงานวันเกิดโดยกำหนดชื่องานสั้น ๆ ไม่ให้โอเว่อร์ ว่า “Disco Party Birthday Celebration Gala Dinner But Not Over by LIS”

ในงานก็จะกำหนดให้เพื่อน ๆ บล็อกเกอร์ที่มาร่วมในงานแต่งชุดวันเกิด เอ๊ย.. ชุดแฟชั่นแนวดิสโก้ยุค 70 – 80 ทั้งชายและหญิง ร้องเพลงเต้นรำกันให้หวือหวาสุดเหวี่ยงกับเพลงยุคดิสโก้นับ 500 เพลง (เพราะเจ้าของงานชอบ disco มั่ก ๆ) ใต้ลูกบอลไฟดิสโก้ยักษ์ใหญ่ที่สุดในโลก มีการเชิญกินเนสบุ๊คส์มาบันทึกสถิติในวันนั้นด้วย

จบท้ายงานปาร์ตี้วันเกิดด้วยการมอบเงินการกุศล (ที่ปัดเศษทศนิยมเหลือ ๆ แล้ว จากการขายหุ้นในกลุ่มสื่อสารของเราให้กับกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่แห่งเมืองลอดช่อง) เป็นทุนการศึกษาให้กับหนูน้อยผู้ยากไร้ รักดี  แต่หนีพ่อ มาหาป๋า where are you

ท้ายสุดของสุดท้ายงาน เชิญเพื่อน ๆ บล็อกเกอร์ร่วมร้องเพลงอวยพรวันเกิด (บล็อก) ให้เจ้าของงาน ด้วยเพลง “Happy Birthday” ทุกเวอร์ชั่นทั้งหมดเท่าที่มีอยู่ในโลกนี้ จากนั้นก็เป่าเทียน ตัดเค้กวันเกิดแจกจ่ายแขกเหรื่อในงานที่มาเป็นพยานในงานพิธีฉลองสมรส ... เอ่อ... ขอโทษที.. ลืมตัว ๆ หุหุ งานวันเกิดบล็อก

ตกลงวันเกิดบล็อกเรามานั่งเขียนอะไรไร้สาระในบล็อกเนี่ย....  ไปได้เรื่อย ๆ บ้าบอไปกันใหญ่แล้ว 555

เอาเป็นว่า ขอจบแบบดื้อ ๆ ไปเลยแล้วกัน เพราะหาที่ลงไม่ได้แล้ว :D

เนื่องในโอกาสครบรอบวันเกิดบล็อก ถ้าเป็นคนก็แก่ขึ้นอีก 1  ปี ขอจบด้วยวลีเด็ดโดนใจ (ที่ยืมมาจากน้อง ohaeey จาก suki forum)ว่า “จงชราอย่างกล้าหาญ และขึ้นคานอย่างมีศักดิ์ศรี” แต๊น แต๊น แต๊น แต่นนนนน (เสียงเพลงช่วงอินโทร ซิมโฟนี หมายเลข 5 (รึป่าว?) ของบีโธเฟ่น)


อืมม์... เอาแบบจริงจังนิดนึงดีกว่านะ เดี๋ยวจะหาว่าไร้สาระเกินไป

รักและคิดถึงเพื่อน ๆ บล็อกเกอร์ชาว OK NATION ทุกคน ขอบคุณน้ำใจงาม ๆ คอมเม้นต์ดี ๆ เอ็นทรี่เจ๋ง ๆ บางทีมีเรื่องราวขำ ๆ หลายครั้ง ทำเอาเราฮาหน้าคอมฯ จนเกือบตกเก้าอี้ ต่าง ๆ เหล่านี้เปิดโลกทัศน์อันแสนคับแคบของเราให้กว้างขวางขึ้นอย่างมากมาย จนเป็นส่วนหนึ่งที่ดี ๆ ในชีวิตประจำวันไปของเราไปแล้วในตอนนี้ :)

ปล. กว่าจะมา Happy Birthday ให้บล็อกตัวเองก็เกือบจะข้ามไปอีกวันแล้ว ต้องอภัยเหล่าแฟนานุแฟนนับแสนล้านแปดรายทั้งหลายที่รอคอยอย่างใจจดจ่อด้วยนะจ๊ะ (ไม่ค่อยยกหางตัวเองเล๊ย:D)