เรื่องไร้สาระเกี่ยวกับการใช้โทรศัพท์มือถือของเรา จะอ่านก็ได้ ไม่อ่านก็ได้ไม่ว่ากัน เพราะขณะที่เขียนก็รู้สึกว่ากำลังเขียนในสิ่งไร้สาระให้กับคนอ่านอยู่เหมือนกัน แต่อยากเขียนบล็อกหนะ ไม่รู้ทำไม  555

เย็นวันนี้มีเพื่อนคนหนึ่งโทรมาถามสารทุกสุกดิบเรื่องแผ่นดินไหว ที่เราแทบจะไม่รู้เรื่องอะไรกับใครเขาเลย แค่รู้สึกว่าตอนบ่าย 3 ตอนนั่งหน้าคอมฯ โต๊ะสั่นนิด ๆ ผิดปกติเล็กน้อยเท่านั้นเอง

แต่กว่าเราจะรู้ว่าเพื่อนโทรมาก็ร่วมอีกครึ่งชั่วโมง ดูจากเวลาที่ missed call และนี่เป็นข้อเสียอย่างหนึ่งในพฤติกรรมการใช้โทรศัพท์มือถือของเราในช่วงเวลา 5 - 6 ปีมานี้

สำหรับเวลาครึ่งชั่วโมง กว่าที่เราจะโทรกลับนั่น นับว่าใช้เวลาในการโทรกลับน้อยมากแล้วสำหรับเรา บางครั้งก็กินเวลาเป็นวัน เป็นสัปดาห์ หรือเป็นเดือน เราก็ยัง (มานะอุตสาหะ) โทรกลับไปหาสายที่ miessed call นั้น :D

หลายคนเจอกับนิสัยแย่ ๆ (ในอีกหลายความแย่ของตัวเอง) ในการใช้โทรศัพท์มือถือของเราเช่นนี้

เราเคยบอกเหตุผลของการไม่ค่อยรับโทรศัพท์ แล้วก็ไม่ค่อยโทรกลับกับบางคนไปว่า เป็นเพราะ “เราไม่ใช่คนประเภทเสพติดโทรศัพท์ขึ้นสมองแบบ Mobilism  (คำนี้ข้าพเจ้าบัญญัติขึ้นเอง)  ละวางแล้วซึ่งกิเลส ไม่ยึดมั่น ถือมั่นกับวัตถุนินยมใด ๆ ทั้งหลายทั้งปวง  อิทธิพลของแรงโปรโมชั่นโทรฟรี โทรแหลก โทรทั้งปีทั้งชาติ ทั้งหลาย ทั้งปวงของสารพัดยี่ห้อมือถือไม่มีผลต่อการเปลี่ยนพฤติกรรมการโทรของเราแม้สักกระผีกเดียว”




ใช่แล้ว ไอเหตุผลข้างต้นนั่นมันเป็นเหตุผลแบบตลกฝืด ๆ มุกเฝือ ๆ แบบยก (หาง) ตัวเองให้ดูดีมีสกุล เสมือนผู้ผดุงคุณธรรมค้ำจุนโลกไว้ก่อนของเราเอง อย่างที่ผู้อ่านหลายคนแอบคิดอยู่ในใจ แอบหัวเราะ หึ หึ อยู่ในลำคอนั่นแหละ

สาเหตุแท้จริงของนิสัยแย่ ๆ ในการใช้โทรศัพท์มือถือ ณ ปัจจุบันนี้ ก็มีที่มาที่ไปดังต่อไปนี้ คือ

เมื่อก่อน เคยเป็นโรคติดมือถือมาก ถ้าใคร (ที่ต้องการให้รับ) ไม่รับสายเป็นอันหงุดหงิด อารมณ์เสียได้ง่าย ๆ เมื่อรู้สึกว่าสภาพจิตใจย่ำแย่โดยใช่เหตุ เพียงแค่โทรศัพท์มือถือเพียงตัวเดียว

จึงหาวิธี  “หักดิบตัวเอง” โดยการไม่ใช้โทรศัพท์มือถือ จะใช้แค่รับสายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น และจะโทรออกสำหรับเหตุจำเป็นเร่งด่วนจริง ๆ เท่านั้น ค่อยเพิ่มการนับระยะเวลาการอดทน อดใจ จากวัน เป็นสัปดาห์ เป็นเดือน และเป็นจนปี รู้สึกดีใจมากในวันที่ทำได้สำเร็จ

จากนั้น โทรศัพท์มือถือก็ไม่เคยอยู่สายตาเราอีกเลย รวมถึงแทบจะไม่ค่อยนำติดตัวไปตลอดเวลา (ไม่ให้คุณค่ามัน ให้สมกับที่เป็นโทรศัพท์มือถือเท่าไหร่นัก)  นั่นเพราะ

1. บ้านและที่ทำงานของเราคือที่แห่งเดียวกัน ธุระปะปังที่ต้องติดต่อมักอยู่ในเขตหาดใหญ่ จึงใช้โทรศัพท์ติดตั้งประจำบ้านและที่ทำงานเสียเป็นส่วนใหญ่  โทรศัพท์มือถือจึงถูกนำมาใช้งานน้อยครั้งมาก

2. ด้วยความที่เป็นคนชอบลืมของบ่อย ๆ โทรศัพท์มือถือของเราจึงไม่พลาดโอกาสนั้น มันมักจะไปอยู่ตามลิ้นชักโต๊ะทำงาน ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้า หัวเตียง ตู้เย็น ที่วางรองเท้า ตู้เอกสาร สารพัดสถานที่ที่มันสามารถไปอิงแอบแนบซบได้ มือถือของเราไปอยู่มาแล้วทั้งนั้น

3. หากเราจะออกไปธุระข้างนอก เช่น ไปธนาคาร ไปจ่ายค่าใช้จ่ายจุกจิก ไปซื้อของสำหรับใช้ทำงาน ไปรับงาน ส่งงาน ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในเขตหาดใหญ่ ที่ไม่ต้องใช้เวลาในการเดินทางนานนัก อย่างมากก็แค่ครึ่งชั่วโมง หลายครั้งเราจึงไม่ค่อยนำโทรศัพท์มือถือติดตัวไปด้วยทั้งด้วยความตั้งใจ และความขี้ลืมของตัวเอง ยกเว้นบางวัน ถ้าต้องออกไปติดต่อลูกค้านอกเมืองที่ต้องใช้เวลาเดินทางยาวนานกว่าปกติจึงจะคิดว่าควรนำติดตัวไปด้วย

ทั้งหมดเหล่านี้ คือสาเหตุที่ทำให้เรากลายเป็นคนที่ไม่ค่อยรับโทรศัพท์ในสายตา ในความรู้สึกของคนที่โทรเข้ามา ไม่ว่าจะพ่อแม่พี่น้อง ญาติสนิท มิตรสหาย ลูกค้า ฯลฯ และนี่ทำให้พวกเขาเหลานี้หงุดหงิดรำคาญใจ จนต้องบ่น แม้กระทั่งถึงขั้นต่อว่ามาเสมอ ๆ บางคนบอกว่าแล้วเราจะมีโทรศัพท์มือถือไว้หาพระแสงของ้าวไว้ทำไมกันนั่น (ที่ยกตัวอย่างมานี้ ได้ตัดแต่งคำพูดให้รู้สึกสุภาพสำหรับท่านผู้อ่านแล้ว กลัวจะไม่ผ่านเซ็นเซอร์) เราก็ได้แต่ยิ้มกึ่งหัวเราะแล้วเอ่ยคำขอโทษ เพราะยอมรับในนิสัยแย่ ๆ (ถึงขั้นเลวร้าย)ในการใช้โทรศัพท์ของเราเอง

แต่กรณีที่เบอร์ที่โทรเข้ามา missed call ไว้ เป็นเบอร์แปลก ๆ ที่เราไม่คุ้น ระยะหลัง ๆ มานี้ เราก็ไม่ค่อยจะโทรกลับ เพราะบ่อยครั้งมาก ที่เราโทรกลับไปดันเจอคนรับสายบอกว่า “โทรมาทำไม” บ้าง หรือไม่คนที่โทรเข้ามาก็บอกเองว่าโทรผิดบ้าง ซึ่งเราว่าเป็นการสิ้นเปลืองเงินโดยใช่เหตุ แถมบางครั้งเปลืองตัวถูกด่าฟรี เวลาโทรกลับไปเจอตอนคนกำลังอารมณ์ไม่ดีซะอีกนั่น

กรณีที่เราจะแทบจะไม่ลืมมือถือเลย คือกรณีที่ไม่ได้อยู่บ้านเป็นเวลาหลายวัน ต้องเดินทางไปต่างจังหวัด หรืออยู่ในกรุงเทพฯ ซึ่งถือว่าเป็นสถานที่ ๆ เราไม่สามารถลืมมือถือได้เลย  เพราะออกจากบ้านหรือที่พักแล้ว เราไม่สามารถเดินกลับไปเอามือถือที่ลืมไว้ได้ภายใน 5 หรือ 10 นาที ออกจากที่พักแล้วก็ออกมาเลยแทบจะทั้งวัน จะมาเข้า ๆ ออก ๆ เหมือนบ้านเราในหาดใหญ่นั้นยากมาก

แต่ก็มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เราอยู่ในกรุงเทพฯ แล้วก็ดันลืมมือถือจนได้ ออกจากที่พักมาได้ราวชั่วโมงหนึ่ง จนเกือบจะถึงสถานที่นัดหมายปลายทางแล้ว นึกขึ้นได้ขณะนั่งบนรถเมล์ว่าลืมมือถือไว้ เอาละฉัน อยู่ในเมืองกรุงนี่ ไม่มีมือถือ ฉันลำบากแน่ (ยิ่งไร้ญาติขาดมิตร ไม่มีค่อยคนคบอยู่ด้วย) เพราะต้องไปทำธุระที่อื่นต่ออีกทั้งวัน ในที่สุดก็ตัดสินใจวกกลับไปที่พัก กลับไปเอามือถือ ในที่สุดวันนั้น ฉันก็เลยไปสายกว่าที่นัดไว้ร่วมชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่ปกติจะตรงเวลาตามนัดหมายเสมอ

ทั้งหมดนั้น ก็เหตุเพราะความไม่ยึดติดในโทรศัพท์มือถือ หรือน่าจะเป็นเพราะความเป็นขี้หลงขี้ลืมของเรานั่นเองเสียมากกว่า

นี่คือ หนึ่งในนิสัยแย่ ๆ ที่กำลังเร่งปรับปรุงเป็นการด่วน จะแก้ไขด้วยการคิดถึงมือถือให้มากขึ้นกว่าเดิม ไม่ทอดทิ้งหรือลืมมันง่าย ๆ อีก แล้ว หรือไม่หากถึงที่สุดจริง ๆ ก็ว่าหาโซ่มาคล้องคอหรือผูกไว้กับเอวแบบคนผู้เฒ่าผู้แก่ที่ใส่แว่นตาแบบนั้นไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ภาพและเพลงจากอินเตอร์เน็ต