วันนี้ไม่ได้มาแนะนำหนังที่ดูแล้ว หรือแม้แต่หนังที่ไม่เคยดู เพียงแต่เช้านี้ในระหว่างปฏิบัติภารกิจกวาดล้าง (งานบ้าน) ประจำสัปดาห์ ได้ฟังเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง Leaving Las Vegas ผ่านทางเครื่องเล่นวิทยุพกพา ที่เรามักคล้องคอใส่หูฟังเป็นประจำ ไม่ว่ากำลังเก็บกวาด ล้าง ซัก เช็ดถูกอะไรอยู่ก็ตาม [นอกเหนือไปจากการวิ่งจ๊อกกิ้ง ที่ปกติเรามักใส่หูฟังเครื่องเอ็มพี 3 เป็นประจำอยู่แล้ว {เป็นการสร้างโลกส่วนตัวครอบไว้บนกิจกรรมออกกำลังกายประเภทที่ใช้ความเป็นส่วนตัวสูงอีกชั้นหนึ่ง (ให้ตายเถอะ ดูราวกับเป็นปัจเจกชนที่มีโลกส่วนตัวอันซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหลือเกิ๊นนน พับเผื่อยสิ !!!) }]



เป็นเพลงที่ชื่อว่า My One and Only Love โดย Sting เป็นเพลงสไตล์แจ๊ซ เนิบ ๆ ช้า ๆ หวานมากทีเดียวไม่วาจะเป็นท่วงทำนองหรือเนื้อร้อง (ที่หวานเจี๊ยบยิ่งนัก) เมื่อรู้ว่าคนร้องคือ Sting ก็แทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเขาจะเคยร้องเพลงแนวนี้ไว้ด้วย เท่าที่พอจะรู้จัก Sting อยู่บ้าง เรามักจะได้ยินเพลง Every Breath You Take เพลงสไตล์ร็อคที่เขาร้องไว้เมื่ออยู่กับวง Police เพลงดังในยุค 80 ที่ยังอมตะมาจนถึงทุกวันนี้

คงเคยมีหลายครั้งที่พอเราได้ยินเสียงเพลงสักเพลงหนึ่งที่เคยฟัง ก็มักพาลทำให้นึกถึงผู้คนหลากหลายที่เคยแวดล้อมตัว ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ๆ ภาพแห่งความทรงจำหลาย ๆ อย่างผุดพรายขึ้นมาในหลาย ๆ แง่มุม

แต่สำหรับกรณีของเพลง My One and Only Love เป็นเพลงที่เราเคยฟังเป็นครั้งแรกในวันนี้ และเพิ่งจะรู้จักว่าเป็นเพลงประกอบหนัง Leaving Las Vegas (หนังที่นิโคลัส เคจ เล่นไว้สมัยที่ยังไม่เป็นพระเอกนักบู๊)

ชื่อของหนังเรื่องนี้ ทำให้เรานึกไปถึงเพื่อนคนหนึ่งที่สนิทกันตอนที่กลับมาทำงานในหาดใหญ่ครั้งแรก คุยกันได้ทุกเรื่องจริง ๆ (แม้แต่เรื่องของผู้ชาย ๆ) อาจเพราะด้วยหน้าที่การงาน ที่ทำเรามักต้องเดินทางไปทำกิจกรรมในส่วนการตลาดของบริษัทในแทบทุกจังหวัดของภาคใต้บ่อย ๆ เลยทำให้สนิทกันง่ายขึ้น รวมถึงเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนต่างเราต่างก็รู้จักกันเป็นลูกโซ่วงกลมวนมาบรรจบกัน

เรื่องที่คุยกันบ่อยระหว่างเรากับเพื่อนคนนี้นอกจากเรื่องงาน ก็คงเป็นเรื่องหนังที่ดู เราต่างไม่ใช่นักดูหนังระดับเก่งฉกาจอะไรมากนัก แต่ต่างก็พอคุยกันได้เรื่อย ๆ มีหยิบยืม แลกเปลี่ยนหนังกันดูบ้างหลายคราว

จำได้ว่าวันหนึ่งตอนที่ยังทำงานที่เดียวกัน เรากับเพื่อนคนนี้เดินไปที่ห้องสมุดของบริษัท เพื่อยืมหนัง (เป็นวิดีโอเทป สมัยนั้นยังไม่มีหนังแผ่น) ไปดู เราเองก็หยิบเรื่อง Leaving Las Vegas มาเพื่อจะเอากลับไปดูที่บ้าน เพราะนึกว่าคงจะเป็นหนังรักโรแมนติคดูแล้วคงรื่นรมย์สบายใจดี เพื่อนคนนี้มันบอกว่า อย่าดูเลย หนังเครียดจะตาย เรื่องของชายขี้เหล้าสิ้นหวังในชีวิต กับหญิงโสเภณีขี้ยา ต่างมาเจอกัน รักกัน แล้วเดินไปยังหุบเหวแห่งชีวิตที่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

นับแต่วันนั้น จนกระทั่งถึงบัดนี้ เราก็ไม่เคยหยิบหนังเรื่องนี้มาดูเลย ไม่ว่าจะไปเจอมันวางอยู่ในซอกหลืบไหนของร้านเช่าหรือขายซีดีก็ตาม มีเพียงแค่ชื่อและหน้าปก มักทำให้เรานึกถึงเพื่อนคนนี้ทุกครั้งที่ผ่านหูหรือสายตาของเรา

เรากับเพื่อนคนนี้ร่วมงานกันได้ราวปีกว่า ๆ เพื่อนคนนี้ก็ได้ลาออกไปด้วยเหตุผลของคำว่า “วัฒนธรรมองค์กร” ที่บอกกับไว้เรา (ซึ่งถือเป็นคำใหม่สำหรับเราในตอนนั้น) เพื่อนคนนี้มีฝีมือทางวาดรูปอยู่พอสมควร (เคยวาดการ์ตูนให้เรารูปหนึ่งตามคำขอ เป็นภาพของ “ป๊อด โมเดิร์นด็อก” กำลังเล่นคอนเสิร์ต เสียดายที่เราหาภาพนั้นไม่เจอแล้ว)

หลังจากนั้นเพื่อนคนนี้ก็ไปทำงานกับบริษัททำโปสการ์ดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ทำได้อยู่ระยะหนึ่งก็ระหกเหินเดินทางไปทำงานกับบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งของประเทศที่ “โคราช” อยู่ 2 – 3 ปี จากนั้นก็ถูกย้ายไปเป็นผู้จัดการอยู่สาขาที่ “พนมเปญ” ประเทศกัมพูชา อีก 2 ปี เรายังติดต่อกันอยู่บ้างเป็นครั้งคราว สังสรรค์กันทุกปีใหม่ร่วมกันประสาศิษย์เก่าร่วมบริษัทเดียวกัน บางครั้งเพื่อนคนนี้ก็เอาข้าวสารมาฝากให้หลายถุง

จนกระทั่งเพื่อนคนนี้ถูกย้ายอีกครั้ง ให้ไปประจำการสาขาที่ “ฮานอย” เวียดนาม ซึ่งครั้งนี้สมใจกับที่เพื่อนคนนี้เฝ้าหวังมานานว่าจะไปทำงานที่นั่น ด้วยเหตุผลเกี่ยวกับกิตติศัพท์ที่ร่ำลือมานานของสาวเวียดนาม (ซึ่งมักชอบเล่าให้เราฟังบ่อย ๆ ด้วยความสดชื่นรื่นรมย์เสมอ 55) และจากบัดนั้นที่ถูกย้ายไปเวียดนาม เราก็แทบไม่ได้ข่าวคราวจากเพื่อนคนนี้อีกเลย ซึ่งเราและเพื่อนร่วมงามศิษย์เก่าร่วมบริษัทอีกคน คาดเดาอย่างไม่ผิดนักว่า คงติดใจตกหลุมรักสาวเวียดนามจนยากจะกู่กลับตามรอยพี่ชาย (ซึ่งมีภรรยาเป็นสาวเวียดนาม และตั้งรกรากอยู่ที่นั่น) ของเขาไปอีกคนแล้ว

เรื่องราวที่เขียนมาทั้งหมดนี้ ไม่ได้คิดจะนำเสนอสาระอะไรมากมาย เพียงแต่แค่คิดคำนึงถึงเพื่อน คิดถึงคนหลาย ๆ คนที่เคยเดินผ่านเข้ามา เคยมีประสบการณ์และความทรงจำดี ๆ ร่วมกันใน ณ ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเท่านั้นเอง ซึ่งไม่แน่ว่าอาจเขียนเรื่องราวทำนองนี้ออกมาอีกในระยะนี้ ตามตัวเลขของจำนวนปีที่อาศัยอยู่บนโลกที่เพิ่มมากขึ้นนั่นเอง