หลายครั้งที่นั่งบนรถแท็กซี่เมืองกรุง ฉันมักเพลิดเพลินไปกับการฟังรายการวิทยุอันหลากหลายแตกต่างกันไปตามอารมณ์ แล้วแต่ความชื่นชอบของรถแท็กซี่แต่ละคัน บางครั้งเปิดเพลงลูกทุ่ง หมอลำ เพลงป็อบวัยรุ่น (ที่มีบ้างนาน ๆ ครั้ง) แต่ส่วนใหญ่ก็มักเป็น จส.100 ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติของคนที่ต้องประกอบอาชีพบนท้องถนนตลอดเวลา

เย็นย่ำของวันหนึ่งเมื่อปีที่แล้ว ฉันขึ้นรถแท็กซี่แถวรัชดา เพื่อเดินทางกลับที่พักด้วยอาการเหนื่อยล้าเต็มทนจากสภาพการเดินทางในเมืองกรุง ที่แม้ว่าจะมากี่ครั้ง ๆ ฉันก็ยังไม่คุ้นชินกับมันได้เสียที

แน่นอนว่า ตัวฉันเองยังไม่เคยเจอแท็กซี่คันไหนที่ไม่เปิดวิทยุรถยนต์ แต่วันนั้นนับเป็นอีกครั้งที่รายการวิทยุที่เปิดในแท็กซี่คันที่นั่งนั้นตรึงสมาธิให้ฉันฟังอย่างตั้งใจในระหว่างเส้นทาง

รายการวิทยุที่เปิดเป็นรายการถ่ายทอดสด พูดคุยสนทนาระหว่างพิธีกรผู้จัดรายการกับผู้ฟังจากทางบ้านที่โทรศัพท์เข้ารายการ ฉันจำชื่อผู้จัดรายการที่ฟังนั้นได้ดี “ชินวัตร  หาบุญภาค” ผู้ซึ่งเป็นแกนนำม็อบจตุจักร ม็อบล้อมตึกเนชั่น เมื่อปี 49 เป็นคนที่ผู้ฟัง (หลายคน) จากทางบ้านเรียกกัน (ยกใหญ่) ว่า “ท่านชินวัตร” (ฉันนึกในใจว่าดีนะที่ยังไม่บ้าจี้ถึงขนาดไปเรียกกันว่า “ฯพณฯ ท่านชินวัตร”)

มีคำถามหนึ่งที่ผู้ฟังทางบ้านรายหนึ่งคุยขึ้น (แบบระบายความอัดอั้นตันใจ) มาว่า เขาไม่เข้าใจว่า ทำไมจึงมีกลุ่มคนที่ไม่เห็นด้วยการทำ FTA (สิทธิประโยชน์ทางการค้าภายใต้เขตการค้าเสรี) โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับประเทศจีน ทั้ง ๆ ที่ทำแล้วจะทำให้เราได้ประโยชน์ส่งสินค้าออกไปขายประเทศจีนได้ง่ายและมากขึ้น

“ท่านชินวัตร” ผู้จัดรายการก็คุยตอบไปในทำนองว่า ก็นั่นนะสิ ไอพวกต่อต้านนี่โง่เง่าถ่วงความเจริญของประเทศชะมัด พวกนี้ไม่เข้าใจหรอกว่า ทำ FTA แล้วไทยเราจะได้เปรียบกว่าประเทศจีนขนาดไหน คิดดูสิ ประชากรของจีนมีมากมายขนาดไหน เราสามารถเอาสินค้าไปขายคนจีนตั้ง 1,000 ล้านคน  ในขณะที่ประเทศจีนเอาสินค้ามาขายคนไทยได้แค่  60 ล้านคนเอง  ไทยเราได้เปรียบจีนเป็น 10 กว่าเท่า ดูจากตัวเลขสิ เราได้เปรียบจีนเห็น ๆ เพราะมีคนพวกนี้ที่มาต่อต้านแบบนี้แหละ ประเทศไทยถึงไม่เจริญก้าวหน้าไปไหนเสียที ว่าแล้วจากนั้นทั้งผู้ฟังทางบ้านกับผู้จัดรายการก็หัวเราะกันร่วนถึงความโง่เง่านั้น เสียงกระจายออกทางวิทยุบนรถแท็กซี่ที่ฉันนั่งอยู่

                            

ฟังจบฉันก็แอบอมยิ้ม คิดขำ ๆ เล่น ๆ อยู่ในใจอยู่บนรถ เออ... จริงด้วยแฮะ พวกต่อต้าน FTA นี่ช่างไม่ฉลาดเอาซะเล๊ย ก็แค่ตอนไม่เซ็น FTA สินค้าราคาถูกจากจีนก็ทะลักมาขายในไทยจนจะเกินครึ่งประเทศอยู่แล้ว ยิ่งพอเซ็น FTA จีนคงคงมาขายคนไทยได้ครบ 60 ล้านคนหมดประเทศพอดีเลย แล้วคนจีนทั้งประเทศ 1,000 ล้านคนก็คงมาซื้อสินค้าไทยเราเหมือนกัน กำไรเห็น ๆ โอ้.... ช่างสะดวกง่ายดายอะไรอย่างนี้ คนคิดตรรกะนี้ได้ สมควรได้ดิบได้ดี (เหมือนพวกบุกพังบ้านป๋า) ได้ตำแหน่งตอบแทนเป็นผู้ช่วย รมว.พาณิชย์นะเนี่ย

และนี่คือหนึ่งในตรรกะลวก ๆ ที่นำมาโน้มนำชักจูงผู้คนในสังคมให้เชื่อและเลือกข้างของตน ในสังคมที่เรามักมองอะไรแค่ฉาบฉวย ใช้เพียงตัวเลข ตัวเงิน มาเป็นบรรทัดฐานวัดความถูกผิดดีเลว มองแค่ว่าประเทศจีนเขามีประชากรเป็น 1,000 ล้าน เป็นตลาดใหญ่ ที่ชวนให้ตาลุกตาวาว แต่ไม่เคยคิดว่าแล้วตัวเรา (ประเทศไทย) มีศักยภาพพร้อมแค่ไหน มีปัจจัยเอื้ออย่างไร มีอุปสรรคอะไรบ้าง ที่จะเข้าไปตลาดนั้น

นั่นกลายเป็นว่าสังคมไทยในปัจจุบัน ไม่ว่าในมิติของเศรษฐกิจ สังคม หรือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเมือง ผู้คนมองหรือคิดได้แค่ว่า ยิ่งจำนวนมากยิ่งดี ยิ่งจำนวนน้อยยิ่งไม่ดี ยิ่งไม่ควรมีที่ยืนในสังคมด้วยซ้ำไป

เราจึงได้เห็นผู้นำในบ้านเมืองเป็นตัวอย่าง ที่มักอ้างแต่ตัวเลขที่กุมอยู่ในมือ โดยไม่คำนึงว่าได้มาอย่างไร และนำมันมาทำลายล้างฝ่ายตรงข้ามในทุก ๆ ทางราวกับปิศาจที่ตะกละตะกลามในอำนาจ

การที่ฉันไม่เห็นด้วยกับการอ้างตัวเลข ไม่ได้หมายความว่าฉันปฏิเสธทุนนิยม เพราะตราบที่โลกยังหมุน เราก็ต้องปรับตัว ปรับสภาพให้สมดุล เพื่อให้อยู่รอดในกระแสแห่งทุนที่เชี่ยวกรากในขณะนี้ ซึ่งมันยากที่เราจะผลักกระแสนั้นออกจากเราได้ทั้งหมด ดังเช่นประเทศจีน หรือรัสเซีย หรือหลาย ๆ ประเทศที่ (เคย) ปกครองในระบอบคอมมิวนิสต์ ในที่สุดก็ต้องปรับเปลี่ยนและเปิดรับกระแสทุนนิยม เพื่อปากท้องและความอยู่รอดของประชากรในประเทศ

แต่หากทุนนิยมนั้นมันชั่วช้าสามานย์ เป็นทุนนิยมมาจากการใช้ตรรกะแบบศรีธนญชัย เพื่อเอาเปรียบคนที่ด้อยกว่า ทุนนิยมที่คอยจะกัดแทะเอาผลประโยชน์จากคนที่เพียงเพราะเขารู้น้อยกว่า ฉันก็ไม่รู้ว่าจะยึดเอาทุนนิยมแบบนี้มาเป็นสาระ มาเป็นเกียรติแก่ชีวิตไปเพื่ออะไร

ปล. ฉันรู้สึกว่าการนั่งแท็กซี่ในวันนั้นนับว่าไม่เสียเงินเปล่า เพราะทำให้ฉันได้มาเขียนบล็อกได้ยาวเฟื้อยในช่วงเวลานี้ที่คิดไม่ออกว่าจะเขียนเรื่องอะไรดี (ฮา)