ช่วงนี้ทั้งเวลา สถานที่และปัจจัยอื่น ๆ อีกต่าง ๆ นานา ทำให้ไม่สะดวกในการเขียนบล็อกนัก ทั้งที่มีเรื่องวนเวียนในหัวสมองซีกซ้ายมากมาย แต่ก็นั่นแหละ ไป ๆ มา ๆ อาจจะไม่ได้เขียนเข้าจนได้ ก็ด้วยเพราะเวลาที่ยืดยาวออกไปจากความไม่สะดวกดังว่า กลับแปรผกผันไปกับความตั้งใจในการเขียน (ที่ลดน้อยถอยลง)

เอาเป็นว่า เพื่อไม่ให้ช่วงรอยต่อระหว่างเอ็นทรี่เกิดช่องว่างที่ทิ้งห่างร้างไกลเกินไปนัก วันนี้เลยใช้วิธี "อู้แบบเนียน ๆ" (อีกสักครั้ง) ด้วยการนำเรื่องราวเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่อ The Da Vinci Code ที่เคยเขียนไว้เล่น ๆ ตอนเขียนไดอารี่ออนไลน์เมื่อครั้งเกือบ 2 ปีก่อนโน้นมาลงแบ่งปันให้อ่านกันไปพลาง ๆ หวังว่าคงไม่ว่ากะไรกัน

The Da Vinci Code (เขียนเมื่อ 26 พ.ค. 49) รู้สึกว่าช่วงนี้ฉันห่างหายจากโรงหนังไปนาน เลยอยากไปดูหนังเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศจากการงานบ้าง แต่เท่าที่เห็น หนังที่เข้าฉายส่วนใหญ่ในตอนนี้ดูเหมือนไม่มีตัวเลือกที่ดึงดูดมากพอให้ฉันเดินเข้าโรงหนังนัก จะมีก็เพียง “ทอม แฮงค์” ดารานำของ The Davinci Code เรื่องนี้ซะมากกว่า ที่เป็นตัวกระตุ้นความสนใจให้อยากดูหนังเรื่องนี้ได้ในระดับหนึ่ง เพราะเป็นดาราในดวงใจ เป็นขวัญใจ ที่ฉันติดตามดูผลงานมาหลายเรื่อง แต่ที่มากระตุ้นต่อมอยากดูให้เพิ่มมากขึ้นอีก ก็ตอนที่มีข่าวคราวการต่อต้านหนังเรื่องนี้โดยเหล่าคริสต์ศาสนิกชนในหลายประเทศ ว่าหนังเรื่องนี้บิดเบือนประวัติศาสตร์ และเป็นตัวบ่อนทำลายศรัทธาในคริสต์ศาสนา แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจไม่ไปดู เมื่อมีข่าวว่าในเมืองไทยจะตัดหนังตอน 10 นาทีสุดท้าย ซึ่งเป็นจุดคลี่คลายปมปริศนาทั้งหมดในเรื่อง เพราะถ้าเป็นแบบนั้นดูไปก็เสียอรรถรส เสียอารมณ์ เสียเวลา เสียดายเงิน (ออกแนวประหยัดมัธยัสถ์) เปล่า ๆ แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจกลับมาดูอีกครั้ง (นิสัยคล้าย ๆ คนว่างงานแถวทำเนียบตอนนี้บางคน) เพราะอีกวันมีข่าวมาว่าจะฉายแบบเต็ม ๆ ไม่มีการตัดหนังดังกล่าวแล้ว สุดท้ายก็เลยได้อินเทรนด์เกาะกระแสไปจนได้ สำหรับเนื้อหาของหนังเรื่องนี้คงจะเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปแล้วว่า เป็นเรื่องของความลับเกี่ยวกับผู้หญิงของพระเยซูที่ถูกปกปิดมานาน และการคลี่คลายปมปริศนาต่าง ๆ ทำกันอย่างไร จบอย่างไรก็คงรู้กันดีอีกเช่นกัน เพราะคนที่ได้อ่านหนังสือมาแล้วไปดูหนังมีมากมาย อีกอย่างหนึ่งข่าวคราวที่ออกตามสื่อต่าง ๆ ของหนังเรื่องนี้ก็มีการเปิดเผยเนื้อหาและปมของเรื่องกันให้รู้กันเยอะพอสมควรแล้ว คงไม่จำเป็นต้องสาธยายเรื่องราวในหนังกันอีก ด้วยความที่ฉันเป็นพุทธศาสนิกชน (ที่ไม่ค่อยเคร่งครัดนัก)  และ ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อน จึงทำให้สับสนเกี่ยวกับข้อมูลในหนังพอสมควร พูดตรง ๆ คือตามไม่ค่อยจะทันนั่นเอง เพราะรายละเอียดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ความเป็นมา และชื่อเสียงเรียงนามของคนที่เกี่ยวข้องอยู่ในเหตุการณ์ที่หยิบยกมาคลี่คลายปริศนามีเยอะมาก เพราะตาคุณตาของนางเอกที่ตายไป ซ่อนรหัสปริศนาไว้เยอะแยะ จนจดจำแทบไม่หวาดไม่ไหว และนั่นก็คือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หนังต้องย่นย่อเนื้อหาในนิยาย เพื่อความกระชับภายในเวลา 2 ชั่วโมงกว่า จึงทำให้หนังดูจะรีบ ๆ ร้อน ๆ ขาด ๆ ห้วน ๆ ไป ถ้าคนดูที่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้มาก่อน หรือเป็นชาวคริสต์ หรือเคยรู้ประวัติเกี่ยวกับศาสนาคริสต์ น่าจะทำความเข้าใจ และตามหนังได้ทันมากกว่า น้ำหนักของหนังโดยส่วนใหญ่จะตกไปอยู่ที่ ความสนุกสนานตื่นเต้นของหนังในแนวสืบสวนสอบสวน ที่ให้คนดูสนุกไปกับการค่อย ๆ แกะรหัสลับที่ถูกทิ้งไว้ให้เป็นปริศนาออกทีละเปลาะ จนพบความลับดำมืดอันน่าตื่นตระหนก มีการเชื่อมโยงเหตุผลต่าง ๆ เข้าหากันจนชวนให้คิดว่าอาจเป็นความจริงได้  และยังผสมผสานฉากการไล่ล่าระหว่างฝ่ายตำรวจ กับ ฝ่ายพระเอก-นางเอก สไตล์หนังแอ็คชั่นไว้ในหนังด้วย ส่วนความท้าทายในเนื้อหาของหนัง ในเรื่องความเชื่อเกี่ยวกับศาสนา ถึงขั้นทำลายล้างศรัทธานั้น คงไม่มีผลต่อความคิดคนดูมากนัก เพราะตัวหนังถูกแต่งแต้มเติมสีด้วยรสชาติอันตื่นเต้นเร้าใจสไตล์หนังฮอลีวู้ดเสียมากมายก่ายกอง ไม่แม้เว้นแม้แต่บทบาทฝีมือการแสดงของ “ทอม แฮงค์” ก็ถูกกลบเสียสนิท ไม่ได้ฉายแววให้แลเห็นดูโดดเด่นเหมือนหนังเรื่องอื่น ๆ ของเขาก่อนหน้านี้ ที่สำคัญ ฉันกลับแปลกใจในตัวนางเอกมากกว่าว่า เธอช่างเป็นนักตีความสัญลักษณ์ ที่ขับรถเข้าเกียร์ถอยหลังพาพระเอกหนีการไล่ล่าของตำรวจได้สวิงสวาย ราวกับนับขับรถแข่งมืออาชีพอย่างไรอย่างนั้น คนดูส่วนใหญ่คงไม่มีสมาธิมานั่งจับผิดหาเหตุผลความเป็นจริง หรือความเป็นไปได้ในเรื่องของการบิดเบือนประวัติศาสตร์กันนัก เพราะถูกความเร้าใจของหนังที่เคลือบฉาบไว้มาเบี่ยงเบนความสนใจไปมากทีเดียว ไม่ว่าข้อมูลต่าง ๆ ในหนังหรือนิยาย ที่ถูกนำมาเชื่อมโยงเข้าหากันจนเกิดประเด็นชวนวิพากษ์ จะจริง จะเท็จ หรือบิดเบือนไป หรือไม่ อย่างไร ในหนังตอนท้ายเรื่องก็ได้ให้ทางออก หรือคำตอบกลาย ๆ ไว้ในคำพูดของพระเอกว่า “การที่พระเยซูจะเป็นเทพหรือคนธรรมดานั้น ไม่ได้สำคัญไปกว่าแรงศรัทธาต่อสิ่งนั้น ที่ทำให้คุณอยากมีชีวิตอยู่รอดบนโลกนี้ต่อไป”  ซึ่งก็คล้ายคลึงกับคำพูดของบาทหลวงคนหนึ่ง ที่พูดในตอนท้ายการ “ถึงลูกถึงคน” ในวันที่มีการถกกันในประเด็นที่ว่าหนังเรื่อง The Davinci Code นี้ มีผลทำลายความเชื่อถือในคริสต์ศาสนาหรือไม่ ว่า “อันที่จริงนั้น เราควรมุ่งความสนใจในคริสต์ศาสนาไปที่แก่นแกนหรือกระพี้มากกว่ากัน?”

ปล. ช่วงนี้ชอบเพลงนี้ของ วงสักสี หรือ tattoo color มากมาย ฟังมาเป็นเดือนแล้วเพิ่งจะรู้ว่าชื่อเพลง "ขาหมู" เกี่ยวกับยังไงลองฟังเนื้อดู ชอบที่เนื้อเพลงฟังดูประชดประชันเสียดสี ในเรื่องความคิดเกี่ยวกับความ (พยายาม) เป็นตัวตนของผู้คนรอบตัวในสังคมเราดี และรู้สึกเหมือนตัวเองโดนหลอกด่าโดยไม่รู้ตัว 555

เพลง ขาหมู โดยวง Tattoo Color

เกลียดละคร แต่ก็ดูมันทุกตอน
เกลียดคนใจร้อน แต่ก็ชอบมวย
เกลียดคนรวยนัก ชอบดูถูกฉัน
แต่เมื่อคืนพึ่งฝันว่าถูกหวย
เกลียดใครจะได้เจอมันทุกวัน
เกลียดคนผิดนัด แต่ฉันก็เคย
เกลียดจังตอน hang ปวดหัวตอนเช้า
ตกเย็นกินเกล้าไม่หยุดเลย

* ชีวิตคนสับสนวุ่ยวาย
เพราะหัวใจมันคล้ายมีบางอย่าง
ถึงฉันเกลียดแต่ฉันก็ต้องการ ไม่ว่าใครๆ

** เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องเสียใจ
แต่ยังค้น ยังคอยจะหามันเรื่อยไป
เจ็บไม่จำ ทั้งๆที่รู้ สุดท้ายที่รออยู่คืออะไร
โอ โว้ โอว … (โอ โว้ โอ้ว … )
เกลียดความรักที่ทำให้เราต้องร้องไห้
แต่ยามเหงาถ้าไม่มีเขาก็ไม่ได้
อยู่คนเดียวมันยังไม่พอ ต้องขอใครสักคน เข้ามาทำให้ใจเจ็บช้ำ
ไม่เข้าใจ …

เกลียดการพนันแต่ก็เคยเป็นเจ้ามือ
รำคาญมือถือ แต่ฉันก็มี
เกลียดจังความอ้วน ใครๆก็รู้ แต่ยังสั่งขาหมูกินอยู่ดี
เกลียดการมองคนที่หน้าตา แต่พอเจอดาราขอลายเซ็น
เกลียดคนยั้วเยี้ย อึดอัดทุกครั้ง แต่พออยู่ในผับฉันก็ต้องเต้น