เรื่องราวของหนังทั้งหมดใช้วิธีการเล่าเรื่อง โดยร้อยเรียงโดยผ่านการบอกเล่าจากตัวละครที่ (น่าจะ) ค่อนข้างสำคัญอีกคนหนึ่งคือ “เคียวโกะ” (สาวน้อยผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นนักเขียนนวนิยาย แต่ด้วยปัจจัยอันไม่เอื้ออำนวยทั้งจากตัวเอง และโชคชะตา ฝันของเธอจึงเป็นได้เพียงหนึ่งในผู้ร่วมทีมในฐานะ นักเขียนคอลัมน์ในสำนักพิมพ์นิตยสารเล็ก ๆ ประจำท้องถิ่นดังกล่าว)

ด้วยความที่ “เคียวโกะ” ถูกกำหนดบทบาทให้เป็นเพียงในฐานะผู้เล่าเรื่อง (ในหนัง) บทบาทของเธอจึงถูกลดทอนความสำคัญให้เป็นอันดับรองลงไปจาก ตัวพระเอก พ่อพระเอก และการตามหาร้านอุด้ง

ตัวหนังเองแม้จะให้น้ำหนักไปให้กับความสนุกสนาน ตลกขบขัน เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็แบ่งโทนอารมณ์ของหนังเป็น 2  ส่วน ครึ่งแรกของหนังเน้นไปเรื่องความตื่นตา สนุกสนาน ส่วนครึ่งหลังของหนังเน้นความรู้สึกด้านอารมณ์ของตัวละครเอกของเรื่อง ปะปนไปด้วยมุกตลกที่แทรกเข้ามาประปราย เพื่อให้ยังคงโทนความเป็น Comedy ของหนังให้ต่อเนื่องทั้งเรื่อง แต่ก็เป็นมุกตลกที่เข้ากับสถานการณ์ของครึ่งหลังของกลมกลืนไปกับด้านอ่อนไหวของตัวละครอย่างมีกาลเทศะ ไม่ทำให้รู้สึกแปลกปลอมในความรู้สึกระหว่างดู

ตัวหนังเองยังมีจุดบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ 2 -3 อย่าง ที่ผู้เขียนรู้สึก เช่น

อย่างแรกคือ การเปิดประเด็นขึ้นมาเฉย ๆ แต่ไม่ได้ถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่อง นั่นคือ เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่าง “เคียวโกะ” กับ พระเอกคือ “โคสุเกะ” ที่แรกเริ่มเมื่อรู้จักกันนั้น ในหนังนำเสนอให้ดูเหมือนทั้งคู่ต่างพอใจในกันและกันจนอาจพัฒนาความสัมพันธ์ไปเป็นเรื่องราวของความรัก ที่น่าจะนำมาเสริมเป็นประเด็นรองในหนังให้มีสีสัน เพิ่มมิติของหนังได้มากขึ้น

แต่หนังก็กลับปล่อยประเด็นนี้ทิ้งเอาไว้เฉย ๆ  จนทำให้อาจดูขัดความรู้สึกคนดูอยู่บ้าง ในแง่ที่ไม่อาจทำให้เชื่อหรือมีอารมณ์ร่วมไปกับความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าของเคียวโกะที่อาสาช่วยโคสุเกะหัดทำเส้นอุด้งในตอนท้าย ๆ  ของเรื่องได้อย่างสนิทใจนัก

นอกจากนี้ยัง จู่ ๆ ก็ฉากของกลุ่มผู้บริหารของนิตยสารรายยักษ์ในโตเกียว ที่เฝ้ามองกระแสการคลั่งไคล้อุด้งที่แพร่กระจายไปทั่วประเทศ รวมถึงจับจ้องมองดูเส้นกราฟสูงชันที่บ่งบอกการเติบโตยอดการขายนิตยสารรายเล็ก ๆ (ที่พระเอกทำงานอยู่) ด้วยความอิจฉาตาร้อน ซึ่งหนังก็เปิดฉากนี้ขึ้นมาเฉย ๆ โดยไม่ได้มีผลอะไรส่งไปยังเรื่องราวในหนังมากนัก

กรณีการเปิดฉากขึ้นมาลอย ๆ เหมือนพยายามจงใจจับยัดลงไปตัวหนังแบบดูไม่ค่อยมีเหตุผลนี้ รวมไปถึงฉากในจินตนาการของนางเอก เกี่ยวกับการต่อสู้ปราบเหล่าวายร้ายของซุปเปอร์ฮีโร่นามว่า “อุด้งแมน” ซึ่งหากดูแต่ฉากนี้เดี่ยวๆ ก็ยอมรับว่าทำออกมาได้ดูเป็นไอเดียบรรเจิดที่สร้างสรรค์ดี เหมือนได้ดูงานโฆษณาในรูปแบบหนัง Sci-Fi ชิ้นดีชิ้นหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น แต่เราก็กลับรู้สึกว่า ฉากนี้ดูออกจะกระชากอารมณ์คนดูหลุดออกมาจากตัวหนังมากไปเสียหน่อย จนเหมือนคนดูหลุดออกไปยังหนังอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยสัมพันธ์กับตัวหนังนัก

แต่ท้ายที่สุด ก็ยังคงรู้สึกว่าในภาพรวมของหนังนั้นทำออกมาได้ค่อนข้างดี ในแง่ที่สามารถดึงอารมณ์คนดูให้ร่วมสนุกสนานไปการปฏิบัติการค้นหาร้านอุด้งของเหล่านักฝัน ตื่นตาไปกับความหลงใหลคลั่งไคล้ในกระแสอุด้งฟีเวอร์ รวมไปถึงซาบซึ้งตรึงใจไปกับความอ่อนไหว ความรู้สึกด้านลึกในใจของตัวละครที่สัมพันธ์กันระหว่างพ่อกับลูก ได้อย่างต่อเนื่องไปตลอดทั้งเรื่องที่มีความยาวพอสมควรร่วมกว่า 2 ชั่วโมง