ขออภัยท่านผู้ที่ยังติดตามอ่าน คือว่าอยากอัพบล็อก แต่กำลังติดดู vcd ซีรี่ส์เรื่องหนึ่งอยู่ (บวกความขี้เกียจของตัวเอง) เลยขอเนียน ๆ อีกครั้งด้วยเรื่องราวของหนังที่เคยเขียนไว้เมื่อราวกว่า 2 ปีที่แล้ว (22 ก.พ.49)

------------------------------------------------------------------------------------------

วันที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ตรงกับวันวาเลนไทน์ คิดว่าเป็นโอกาสเหมาะที่จะหาหนังรัก ๆ เบา ๆ มาดูสักเรื่อง หลังจากที่ยัดเยียดหนังเครียดใส่สมองมาเยอะแล้ว ดูจากหน้าปกคาดว่า (อีกแล้ว) จะเป็นหนังรักหวานซึ้งจนเศร้าเคล้าน้ำตากันไปข้าง (อันนี้เป็นรสนิยมส่วนตัว) คงเป็นเรื่องรักระหว่างพระหนุ่มกับสาวน้อยวัยละอ่อนที่มีอุปสรรคขัดขวางให้ต้องฝ่าฟัน

หนังสัญชาติเกาหลีเรื่องนี้เป็นหนังเบา ๆ   ที่มิใช่เบาสมอง ดูจบแล้วเบาหัวใจ แต่กลับเบาด้วยรูปแบบการนำเสนอตามประสา หนังอาร์ท หนังคัลท์ หนังแนว หนังปีนบันได หรือจะเรียกอะไรก็ตามแต่ อันประกอบไปด้วย

1. บทพูด บทเจรจาอันน้อยนิด

2. เน้นการถ่ายภาพในมุมที่แปลกตา แต่สวย

3. แฝงสัญลักษณ์ ชวนให้คนดูตีความมากมาย

4. การดำเนินเรื่องที่เนิบช้า ไหลเรื่อย (จนเกือบเฉื่อย และอาจทำให้เกือบหลับในบางเรื่อง)

เมื่อได้ดูหนังไปเรื่อย ๆ จนจบจึงพบว่า เกิดความผิดคาด (ที่ไม่ใช่ ความผิดพลาด) ขึ้นอีกครั้งกับตัวเอง หนังเบาด้วยรูปแบบที่ว่ามาข้างต้น แต่รับรองว่าไม่ชวนให้เกิดความง่วงเหงาหาวนอนแต่ประการใด กลับชวนให้คิดและติดตามไปกับหนังด้วยตลอด ส่วนที่หนักของหนังคือแก่นแกนซึ่งว่าด้วย การต่อสู้เอาชนะ ที่ไม่ใช่เรื่องของ “ธรรมะชนะอธรรม” กลับเป็นเรื่องของ “การใช้ธรรมะเอาชนะตัวเอง” และแม้ว่าจะเป็นหนังที่มีแกนหลักว่าด้วยเรื่องของหลักธรรม และตัวละครในเรื่องก็เป็นพระถึง 2 รูป ขอเตือนไว้ก่อนว่าในหนังมีฉากติดเรทเกี่ยวกับเรื่องเพศ อันเหมาะสำหรับผู้ใหญ่ “ที่มีและใช้”วิจารณญาณในการชมเท่านั้น

ในหนังเต็มไปด้วยภาพเชิงสัญลักษณ์มากมายให้ตีความ ซึ่งขึ้นกับวุฒิภาวะและประสบการณ์ของคนดู และด้วยความอ่อนเยาว์ใน (ทั้งวัย :D และ ) ประสบการณ์ชีวิตของผู้เขียน รายละเอียดที่ซ่อนไว้ในหนังให้เราขบคิดและเก็บเกี่ยวจึงเป็นไปตามที่เห็นและเป็นอยู่

หนังเริ่มเรื่องเปิดฉากในตอนฤดูใบไม้ผลิ เณรน้อยกับพระผู้ใหญ่อาศัยเพียง 2 รูปบนแพที่จอดนิ่งกลางแม่น้ำ (ที่ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่าวัด หรือ กุฏิ อย่างใดดีกว่ากัน) ชีวิตประจำวันของทั้งสองคือ ทำวัตร สวดมนต์ตามกิจของสงฆ์ รวมไปถึงการออกหาสมุนไพรตามป่าเขาเพื่อนำมาใช้ทำยารักษาโรค ส่วนเณรน้อยเมื่อมีโอกาสก็เที่ยวเล่นซนในป่าตามประสาเด็ก บางคราวก็ซนเกินพอดีโดยการนำสัตว์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็น ปลา กบ และงู จับมัดเชือกแล้วถ่วงด้วยก้อนหิน พระผู้ใหญ่จึงดัดนิสัยชอบรังแกสัตว์ของเณรด้วยการแอบนำก้อนหินมาผูกถ่วงหลังตัวเณร แล้วบังคับให้ไปแก้เชือกที่ผูกสัตว์ต่าง ๆ ไว้ “ถ้าสัตว์ที่เจ้าถ่วงหินไว้เหล่านั้นตาย ความหนักก็จะตกในใจเจ้าเอง” พระผู้ใหญ่กล่าว

               

ฤดูร้อนของปีหนึ่ง ปีที่เณรน้อยเติบใหญ่เป็นพระหนุ่ม มีสาวน้อยคนหนึ่งเดินทางมาพร้อมแม่ เพื่อมารักษาอาการป่วยไข้ของเธอเอง แม่ฝากฝังลูกสาวไว้กับพระผู้ใหญ่ (ผู้มีชื่อเสียงในด้านการรักษาโรคภัยด้วยสมุนไพร) เพื่อรักษาให้หายขาด พระหนุ่มกับหญิงสาวมีโอกาสอยู่ใกล้ชิดกันตามลำพังบ่อยครั้ง ด้วยแรงดึงดูดต่างขั้ว ต่างเพศของทั้งสอง ทำให้เกิดความรักใคร่เสน่หาทั้งทางใจและกายอย่างรวดเร็วตามวัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ พระผู้ใหญ่รับรู้เรื่องดังกล่าวจึงออกปากให้สาวน้อยกลับบ้านไปเสีย พระหนุ่มผู้ซึ่งเคยสัมผัสสิ่งที่ตนเรียกว่าความรักเป็นครั้งแรก ตัดสินใจลาจากพระผู้ใหญ่เพื่อตามไปอยู่กับสาวคนรักของตน “ตัณหาทำให้อยากครอบครอง จากนั้นก็จะนำไปสู่การฆ่า” พระผู้ใหญ่กล่าวก่อนจากลา

ฤดูใบไม้ร่วงในปีที่อดีตพระหนุ่มอยู่ในวัยสามสิบ เขากลับมาที่แพวัดหลังเดิม กลับมาในคราวนี้เพื่ออาศัยเป็นแหล่งหลบลี้หนีคดีฆาตกรรมชู้รักของภรรยาของตัวเอง และหวังจะเป็นที่สงบสติอารมณ์แค้นเคือง ความอยากครอบครองของตัวเองลงได้ ไม่ว่าจะทำอย่างไร วิธีไหน ตะกอนแห่งความโกรธแค้นชิงชังยังคงลอยฟุ้งวนเวียนอยู่ในใจชายหนุ่มไม่จางหาย พระผู้ใหญ่ได้แต่เตือนสติว่า “บางครั้งเราก็ต้องปล่อยสิ่งที่เราชอบไป เพราะสิ่งที่เราชอบ คนอื่นก็ชอบได้เหมือนกัน” คนทำผิดบาปหนีไม่พ้นวังวนของสิ่งที่ตนทำไว้ฉันใด ชายหนุ่มก็ได้รับโทษกรรมที่ทำไว้ฉันนั้น เขาต้องโทษเข้าคุกไปตามกฎหมาย

   

ในฤดูหนาวของปีหนึ่ง ชายหนุ่มออกจากคุก กลับมาแพวัดหลังเดิมอีกครั้ง ในครั้งนี้เขากลับมาเป็นพระอีกครั้ง อยู่เพียงโดดเดี่ยวลำพัง วันหนึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งอุ้มเด็กน้อยมาในยามวิกาล เพื่อหวังจะทิ้งไว้ให้เขาเลี้ยงดู แต่เธอกลับต้องมาจบชีวิตลงไม่ไกลจากแพวัดของเขา และเหตุการณ์นี้เองทำให้เขายิ่งรู้แจ้งสัจธรรมแห่งก้อนหินกับกิเลสในใจคน

หนังปิดฉากลงในฤดูใบไม้ผลิ ดูราวกับว่าเกิดเหตุการณ์บางอย่างเวียนซ้ำกลับมาอีกครั้ง ดั่งวัฏฏะแห่งการเวียนว่ายตายเกิด ในหลักธรรมทางพุทธศาสนา

เป็นไปได้ไหมว่า... ด้วยก้อนหินที่มีอยู่ในใจเราก็หนักหนาพออยู่แล้ว การเอาก้อนหินของเราไปผูกถ่วงคนอื่นไว้ ยิ่งนำพาไปสู่ทุกข์หนักที่ทบทวียิ่งขึ้นในใจเรา และเป็นไปได้อีกไหมว่า... ชีวิตที่ไม่ได้ผ่านบททดสอบอันสาหัส ไม่อาจทำให้เราประจักษ์แจ้งถึงความหนาหนักแห่งกิเลสที่เกาะเกี่ยวในใจเรา เหมือนที่เราคงไม่อาจเชื่อ หรือยอมรับคำเตือน คำสอนจากใครได้ จนกว่าเราจะเจอด้วยตัวเอง