เมื่อคืนนี้ เราเองได้คอยติดตามข่าวคราวความเคลื่อนไหวเรื่องการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ในสภาวะที่มีโอกาสสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดเหตุการณ์รุนแรง อันเกิดจากการเข้าสลายการชุมนุมจากฝ่ายรัฐบาล

เราเปิดดูทีวีไล่ไปหลาย ๆ ช่องทีวีของไทย ทั้งฟรีทีวี และเคเบิ้ลทีวี สำหรับฟรีทีวีที่ติดตามการชุมนุมของพันธมิตรครั้งนี้มากที่สุดในความเห็นของเราคือ ไทยทีวี (หรือ TPBS) ซึ่งมีการตรวจสอบติดตามสถานการณ์ รายงานสถานการณ์สด ๆ มาตั้งแต่เที่ยงวันของเมื่อวาน นำเสนอความคิด ความเห็น และทางออกทั้งจาก ฝ่ายเห็นด้วย ฝ่ายไม่เห็นด้วย และฝ่ายที่เป็นกลาง

แต่กระนั้น ไทยทีวี ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ค่อนข้างรุนแรงจากนักวิชาการท่านหนึ่งจากคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ชื่อ วรพล พรหมิกบุตร (ซึ่งเราเองไม่ค่อยรู้จักนักวิชาการท่านนี้นัก เพียงแต่คุ้นหูว่าเคยได้ยินชื่อผ่านสื่อมาบ้างเล็กน้อย)  ได้ให้สัมภาษณ์กับทีวีช่อง NBT ว่า ประชาชนไม่ควรเปิดดูช่องไทยทีวี ที่นำเสนอข่าวการชุมนุมครั้งนี้ ทำนองว่า ถ้าทำได้ให้เปลี่ยนไปดูข่าวจากช่องอื่นๆ เป็นสถานีโทรทัศน์ที่อันตรายต่อชาติต่อประชาชนเป็นอย่างยิ่ง

จนผู้พิธีกรผู้ประกาศข่าวหญิงในการดังกล่าวต้องพูดแสดงความเห็นเล็กน้อยก่อนจะจบการสัมภาษณ์ว่า คงไม่น่าจะถึงขนาดนั้น (หมายถึงห้ามไม่ให้ประชาชนไม่เปิดดูช่องไทยทีวี) หากพูดไปแบบนั้นจะยิ่งเป็นการตอกย้ำความแตกแยกให้เกิดมากขึ้นไปอีก

ปล. ฟังเสียงสัมภาษณ์ของ อ.วรพล พรหมิกบุตรได้ตามลิงค์นี้ (ขอบคุณบล็อกเกอร์ Bacon ที่เอื้อเฟื้อส่งลิงค์มาให้ค่ะ)

http://www.oknation.net/blog/countonme/video/24881

แก้ไขเพิ่มเติม 2 มิ.ย. 51 เวลา 11.01 น.

-------------------------------------------------------------------

จากเหตุการณ์การสัมภาษณ์ของนักวิชาการท่านนั้น ในรายการข่าวช่วงหัวค่ำเมื่อคืนนี้ ทางช่อง NBT ดังกล่าว ทำให้เรานึกถึง เนื้อหาตอนหนึ่งของหนังสือเล่มที่เราอ่านรวดเดียวจบ เพื่อฆ่าเวลากว่า 16 ชั่วโมง ระหว่างที่เราโดยสารรถไฟขบวนขากลับจากกรุงเทพฯ มุ่งสู่ปลายทางที่หาดใหญ่ เมื่อราวต้นเดือนเมษายนของปีนี้

(หนังสือที่ว่าชื่อ “นักคิดคนสำคัญของโลก” เนื้อหาส่วนใหญ่เป็นประวัติและแนวคิดโดยคร่าว ๆ ของนักคิด นักปราชญ์คนสำคัญของโลก ไม่ว่าจะเป็น เพลโต, แอริสโตเติล, อับราฮัม ลินคอห์น, มหาตมะ คานธี,  พระพุทธเจ้า, พระเยซู หรือศาสดามูฮัมหมัด เป็นต้น เหมาะสำหรับนักเรียน นักศึกษา หรือผู้เริ่มต้นสนใจเรื่องราวเกี่ยวกับรัฐศาสตร์ การเมือง หรือปรัชญา เป็นการคัดสรร รวบรวม และเรียบเรียงเนื้อหาโดย ศ.ดร.สมบัติ จันทรวงศ์ และ ศ.ดร.ชัยอนันต์ สมุทวณิช)

เราเองเป็นประชาชนผู้มีความรู้แค่หางอึ่ง คงไม่อยู่ในฐานะที่แสดงความเห็นได้อย่างช่ำชอง เชี่ยวชาญดังนักวิชาการผู้ทรงภูมิความรู้

เราคงทำได้แค่เพียงขอนำเสนอเนื้อหาที่น่าสนใจตอนหนึ่งของหนังสือเล่มนั้น ซึ่งกล่าวถึงแนวคิดเรื่อง “เสรีภาพ” ของ จอห์น สจ๊วต มิลล์ ซึ่งงานเขียนชิ้นหนึ่งของเขาตีพิมพ์ออกมาในปี ค.ศ. 1859 เป็นหนังสือที่ชื่อว่า “ว่าด้วยเสรีภาพ (On Liberty)”  ส่วนหนึ่งของงานเขียนชิ้นนี้ มิลล์กล่าว่า

เสรีภาพในการแสดงออกของบุคคลนั้น เป็นสิ่งที่มีความจำเป็น ไม่ว่ารัฐบาลที่ปกครองอยู่ จะเป็นรัฐบาลที่ซื่อสัตย์ และได้รับการสนับสนุนจากรประชาชน หรือว่าจะเป็นรัฐบาลที่ชั่วร้ายก็ตามที มิลล์ยืนยันในหลักการที่ว่า เสียงส่วนน้อยในสังคม แม้ว่าเป็นเสียง ๆ เดียว ก็ต้องได้รับการปกป้องสิทธิที่จะแสดงออกซึ่งความเห็นของตนเอง โดยไม่แตกต่างอะไรจากสิทธิของคนส่วนใหญ่ในสังคม

เหตุผลของมิลล์มีอยู่ว่า การใช้อำนาจปิดกั้นการแสดงความเห็นเป็นสิ่งผิด ทั้งนี้โดยไม่ต้องคำนึงว่าความเห็นนั้น ๆ จะเป็นจริงหรือไม่ ทั้งนี้ก็เพราะ หากความเห็นนั้นเป็นจริง การห้ามการแสดงออกซึ่งความเห็นนั้น ๆ ก็เท่ากับเป็นการขัดโอกาสของเราเอง ไม่ให้ได้ล่วงรู้ความจริง และแม้แต่เมื่อความเห็นนั้น ๆ เป็นความเห็นที่ไม่จริง เราก็หมดโอกาสที่จะได้เข้าใจสิ่งที่จริงแท้อย่างสมบูรณ์ เพราะความเข้าใจดังกล่าวจะเกิดขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อบุคคลได้เห็นการขัดแย้งกันระหว่าง “สิ่งที่จริง” และ “สิ่งที่เท็จ อย่างแจ่มชัดเท่านั้น

และถ้าหากว่าความเห็น ซึ่งเป็นที่ยอมรับกันโดยแพร่หลายนั้น ตามความจริงแล้ว มีทั้งส่วนที่จริงและส่วนที่เท็จปะปนกันอย่างที่มักจะเป็นอยู่ การจำกัดเสรีภาพในทางความคิดและการแสดงออกซึ่งความคิดเห็นของบุคคล ก็จะเป็นการปิดโอกาสไม่ให้เราได้ล่วงรู้ความจริงทั้งหมดอีกเหมือนกัน กล่าวคือ สังคมนั้นเองจะเสียประโยชน์จากการจำกัดเสรีภาพของบุคคล

-------------------------------------------------------------------

สิ่งที่นำเสนอทั้งหมดทั้งมวลในบล็อกของเราวันนี้ ถูกผิด คิดเห็นต่างกันอย่างไร ขอให้ทุกคนที่ได้อ่านได้ใช้สติปัญญาของแต่ละท่านคิดตริตรองกันเอาเองอย่างรอบคอบ...