เมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้วได้มีโอกาสเข้าเมืองกรุงอีกครั้ง จำรายละเอียดไม่ค่อยได้แล้วว่าไปที่ไหน ไปทำอะไรมาบ้าง (แค่สัปดาห์เดียวความจำก็เลอะเลือนเอาง่าย ๆ ตามวัยที่เพิ่มมากขึ้น) จำได้แต่เพียงว่าตัวเองได้กิน กิน และกินเยอะมาก ๆ แบบที่เดี๋ยวนี้เขาเรียกกันว่าวิญญาณปอบคงเข้าสิง (จากที่ในชีวิตประจำวันได้แต่กินข้าวคลุกน้ำปลา (ไม่ใส่สี) เหยาะแม็กกี้เพิ่มอีกนิดเป็นอาจิณ)

วันนี้ในโอกาสที่ไม่อัพบล็อกมานาน (เพราะคิดหาเรื่องราวมาอัพบล็อกไม่ได้เสียที) เลยขอทำตัวเป็นไกด์พากินไปตามที่สถานที่ต่าง ๆ ประสาสาวบ้านนอกเข้ากรุง ที่อะไรก็ดูจะตื่นตาตื่นเต้นไปเสียหมด

และโดยปกติตัวเองเวลาไปทานอะไร ที่ไหน หากมีโอกาสถือกล้องถ่ายรูปติดตัวไปด้วย มักจะถ่ายรูปอาหารที่รับประทานเก็บสะสมเผื่อเอาไว้สำหรับใช้ประกอบงานที่ทำอยู่เสมอ ๆ วันนี้จึงมาพากันไปกินกันให้อิ่มทิพย์ผ่านภาพถ่าย โดยช่างภาพมือสมัครเล่นตลอดกาลนาม lost in space คนนี้

ช่วงเที่ยงวันหยุดวันหนึ่ง หลังเสร็จสิ้นจากการแวะไปเยี่ยมชมการชุมนุมของกลุ่มพันธมิตรเพื่อประชาธิปไตยที่สะพานมัฆวานรังสรรค์เรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกไปทางด้านหลังเวที

(ชมภาพเก็บตกเวทีพันธมิตรได้ตามลิงค์นี้ http://www.oknation.net/blog/lostinspace/gallery/22063)

เดินดุ่ม ๆ เลียบไปตามวัดมกุฎฯ แบบไม่รู้เหนือรู้ใต้ ก็เดินไปบ่นไป จนไปเจอถนนประชาธิปไตย (สาบานได้ว่าไม่เคยรู้จักถนนเส้นนี้มาก่อน) เพื่อจะไปหาร้านขายอาหารให้อิ่มหนำสำราญท้องสำหรับมื้อเที่ยง

เราก็เดินเลียบฟุตบาทบนถนนเส้นนั้นไปเรื่อย ๆ จนไปเกินร้านข้าวมันไก่ไหหลำร้านหนึ่ง เจ้าของร้าน (ที่เป็นคนสับไก่เอง) ก็เรียกเชิญชวนให้เข้าไปกิน (แต่ไม่ฟรี)

เราเห็นว่าข้าวของเครื่องใช้ในร้านดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยดี ก็เลยเดินเข้าไปในร้านตามคำเชิญของเจ้าของร้าน จำชื่อร้านไม่ได้แล้ว น่าจะชื่อ วรรณพร หรือ วรรณสิริ อะไรสักอย่าง ถ้าใครได้มีโอกาสไปแถวนั้นก็คงจะหาได้ไม่ยากเย็นนัก

สำหรับรสชาติของข้าวมันไก่เจ้านี้ ต้องขอบอกว่าไม่ทำให้ผิดหวังเลย ข้าวมันหุงหอมกรุ่น และที่สำคัญไม่มันเยิ้ม น้ำจิ้มรสอร่อยไปสไตล์ไหหลำ (อธิบายไม่ถูก ต้องไปหาทานเอาเอง)



จากร้านข้าวมันไก่ตรงถนนประชาธิปไตย เราก็ขึ้นรถเมล์เพื่อไปห้างเอสพลานาด รัชดาภิเษก จุดหมายเพื่อไปทานไอศกรีมที่ร้านแห่งหนึ่งในห้างดังกล่าว ซึ่งเคยมีบล็อกเกอร์ในโอเคชั่นคนหนึ่งได้ทำเอ็นทรี่แนะนำร้านเอาไว้เมื่อราว 2 เดือนที่แล้ว ต้องขออภัยที่จำชื่อบล็อกเกอร์คนนั้นไม่ได้ และนี่คือประโยชน์ของการเล่นบล็อก เพราะทำให้การเข้ากรุงของเราไม่เปล่าดายเกินไปนัก (พูดง่าย ๆ คือ หาแหล่งของกินของอร่อยได้ง่ายขึ้น)

แต่ท้องยังอิ่มอยู่หลังจากซัด เอ๊ย ทานข้าวมันไก่ไป 2 จานติด ๆ กัน ก็เลยต้องรอให้ท้องย่อยเสียก่อน ด้วยการดูหนังสักเรื่อง วันนั้นเลือกดู Indiana Jones ภาคล่าสุดในโรงหนังของห้างดังกล่าว

เมื่อหนังท้องตึง หนังตาก็หย่อนเป็นธรรมดา เกือบครึ่งแรกของหนังเราดูไปหลับไป 2 ตื่น จะมาสนุกตื่นเต้นไปกับหนังก็ตอนครึ่งเรื่องของหนังที่เต็มไปด้วยฉากผจญภัยไล่ล่าเท่านั้นหละที่ทำให้เราไม่อาจหลับตาอยู่ในภวังค์ได้อีก (ขอบอกว่าภาคนี้ของ Indiana Jones ลดทอนความสนุกลงไปกว่าภาคก่อน ๆ เยอะ ไม่แน่ใจว่าด้วยข้อมูลที่พระเอกใช้ในการตามสืบค้นที่ซับซ้อนมากเกินไปหรือเปล่าจึงทำให้รู้สึกสนุกน้อยลง เอ.. หรือข้าพเจ้ากำลังมึน ๆ หว่า)

ดูหนังจบในเวลามื้อเย็นพอดิบพอดี จึงต้องมีอาหารคาวรองท้องมื้อเย็นเสียหน่อย ก่อนจะทานของหวานไอศครีมที่รอคอย ก็เลยทานอาหารญี่ปุ่นไปเสีย 1 ชุด หมูกระทะร้อน ปลาซาบะ ข้าว และน้ำซุป สุดอร่อยด้วยความหิวจัด ตั้งหน้าตั้งตากิน ๆๆ ก็เลยทำให้ลืมถ่ายภาพเก็บเอาไว้ 555



อิ่มมื้อเย็น และแล้วก็ตรงรี่ไปร้านไอศกรีมชื่อ Gelatoni (ร้านที่เพื่อนบล็อกเกอร์ในโอเคฯ แนะนำ) อยู่ตรงชั้น 1 ใกล้ Star Buck เรายืนเลือกไอศกรีมที่วางโชว์ในกระจกตรงหน้าร้าน (กลืนนำลายเอื๊อก ๆ) สั่งแค่ 2 สคู๊ป รักพี่เสียดายน้อง อยากจะกินให้ครบทุกรสเลย น่าทานจริง เสียดายไม่กล้าถ่ายรูปหน้าร้านมาให้ กลัวว่าเค้าจะห้ามถ่าย

เราสั่ง บลูเบอรี่ โยเกิร์ต 1 สคู๊ป และ พีนัท บัตเตอร์ 1 สคู๊ป อร่อยมาก (ใครมีร้านไอศกรีมอร่อย ๆ โพสต์มาแจ้งในบล็อกได้นะคะ ดิฉันจะตามไปกินแน่นอน ชอบค่ะขอบอก)

                
               (ภาพไอศครีมอาจจะดูเยิ้ม ๆ ไปหน่อย เพราะมัวแต่เล็งโฟกัสถ่ายรูป แหะ แหะ)

และนี่คือภาพบรรยากาศในร้าน ที่ได้แอบถ่ายมาอย่างรวดเร็วประหนึ่งปาปารัซซี่มืออาชีพ :D



เมื่อได้มาพลิกดูบัตรสมาชิกของร้าน Gelatoni ที่ได้มา ถึงได้รู้ว่าเขามีสาขามากมายหลายที่ เป็นร้านไอศกรีมในเครือของแบล็อกแคนย่อนนั่นเอง แถมยังมีสาขาใกล้ที่พักเราอยู่แล้วด้วยอีกต่างหาก (พุทโธ่... เราหรือก็อุตส่าห์ดั้นด้นไปหาเสียไกล ให้หอบแฮ่ก ๆ



ณ รุ่งอรุณของวันใหม่ วันเดินทางกลับปักษ์ใต้บ้านเฮา ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปสนามบินให้ทัน และเช้านั้นเจอสภาวะรถติด แท็กซี่ไม่ว่างสักคัก เอาละวา ทำไงดี ก็เลยบึ่งมอเตอร์ไซค์ (ให้ผมเสียทรง) ไปสุวรรณภูมิซะเลย เผื่อเหลือเผื่อขาดไว้ก่อน

นั่งไปถึงทางขึ้นมอเตอร์เวย์ น้องมอเตอร์ไซค์บอกกลัวเราจะไปไม่ทัน เลยให้เราลงกลางทาง แล้วเรียกแท็กซี่จากจุดนั้นขึ้นมอเตอร์เวย์ตรงเข้าสุวรรณภูมิ จากที่คิดว่าจะไม่ทันก็เลยกลายเป็นว่าไปถึงก่อนเวลากว่าชั่วโมงครึ่ง สนามบินก็ดูจะโล่ง ๆ ว่าง ๆ ดูวังเวงยังไงไม่รู้

เช็คอินแล้ว ท้องก็เริ่มหิว ยังไม่ได้หาอะไรใส่ท้องในมื้อเช้า จะให้เดินไปคาเฟตของสนามบินก็ดูว่า ระยะทางจะไกลเกินไป (เคยเดินไปแล้ว เล่นอาหอบกิน) ก็เลยหาร้านอาหารที่เราคุ้นเคยที่สุด (คือเวลาคิดอะไรไม่ออก ว่าจะไปร้านไหนก็ไป S&P ไว้ก่อน play safe เรื่องรสชาติ และราคาที่เราพอกะเก็งได้)



อาหารเช้าวันนั้นจึงเป็น ชามะนาว และขนมปังฝรั่งเศสชุบไข่ และแฮม (ไม่แน่ใจชื่ออาหาร)  ดูจากภาพอาหารแม้ว่าจะดูเรียบ ๆ น้อย ๆ แต่หากว่าสาระจากรสชาติ โภชนาการนั้นครบครัน อร่อยกลมกล่อม โดยเฉพาะเวลาทานโดยราด น้ำผึ้ง (หรือไซรัป ไม่รู้ว่าคืออะไรกันแน่ ได้แต่กินเป็นอย่างเดียวค่ะ) ที่เสิร์ฟใส่มาในถ้วยเล็ก ๆ แสนน่ารัก



จากนั้นก็ถึงเวลาอำลาจากเมืองกรุง กลับไปกินข้าวพะแนง แกงไก่ ไข่พะโล้อย่างที่คุ้นเคยในทุกวัน เพื่อที่จะกลับมาใหม่อีกครั้ง พร้อมธุระปะปังทั้งของตัวเองและที่ใคร ๆ ฝากกันมาเสมอ ๆ ด้วยความยินดียิ่งของเราเอง

เราชอบการเดินทางนะ และเริ่มติดใจมันซะแล้ว (จากที่เคยเฉย ๆ มาก่อนหน้านี้) เพราะสิ่งที่สัมผัสได้ทางใจอย่างหนึ่งของการเดินทาง คือ ทำให้เรารู้สึกว่า ในการเดินทางทุกครั้ง จะทำให้เรารักและคิดถึงบ้านที่เราจากมามากขึ้น ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่ออกเดินทาง



หวังเอาไว้ว่าในคราวต่อไป เราจะมีโอกาสได้ออกท่องโลกในระยะทางที่ไกลขึ้น ๆ (เท่าที่แรงกำลังของตัวเองจะทำได้) ด้วยตัวคนเดียวอย่างที่หวังและฝันเอาไว้

แต่ตอนนี้ที่แน่ ๆ คือ ต้องขอเวลาไปทำมาหาเช้ากินค่ำ ให้พอมีเงินทองจับจ่ายใช้สอย (โดยไม่เบียดเบียนใคร)  สำหรับออกเดินทางให้ได้เสียก่อน คิดไว้ (นานแล้ว) ว่า ชีวิตนี้คงไม่เสาะหาอะไรมาประดับประดาเสริมบารมีตัวเองให้พะรุงพะรังหนักนามากมาย แล้วเจอกันใหม่ในเอ็นทรี่หน้าค่ะ

ปล. สรุปจบท้ายจากเรื่องกินกลายเป็นเรื่องการเดินทางไปซะงั้น จบได้เห่ยดีแท้ 555

AIRFLOW : BY KAORI KOBAYASHI
ALBUM : GLOW

ขอเปิดเพลงให้เข้ากับเทศกาล Hua Hin Jazz Festival (ที่ไม่เคยได้ไปกับเขาเสียที) สักหน่อย แต่ดูศิลปินที่มาเล่นในปีนี้ก็ไม่น่าดึงดูดให้สาวกคอแจ๊ซไปนัก และดูเหมือนงานจะดูกร่อย ๆ ลงทุกปี

ซื้อซีดีงานเพลงของ KAORI KOBAYASHI นักแซ็กโซโฟนแจ๊ซสาวชาวญี่ปุ่น มาตั้งแต่กลางปีที่แล้ว เพิ่งจะมีโอกาสได้เปิดฟังอย่างจริงจัง บ่อยครั้งในรถยนต์ ระหว่างเดินทางไปธุระเรื่องงานในระยะเวลานี้ สรุปโดยรวมทั้งหมดของอัลบั้มนี้ เป็นซีดีที่เหมาะสำหรับฟังระหว่างขับรถได้อย่างเพลิดเพลินเจริญใจวัยโก๋ยิ่งนัก