รุ่งขึ้นวันต่อมาฉันได้ลองไปยืนฟังเสียงจากทะเลจากชายฝั่ง ว่าจะเป็นกระแสเสียงเดียวกับที่ “นายพันเก้า” พระเอกของหนังเรื่องนี้ได้ยิน หรือเปล่า

          จากคำบอกเล่าที่ “นายพันเก้า” ได้ฟังจากชายชราคนหนึ่งว่า หลังจากที่ชีวิตครอบครัวเขาล่มสลาย ชีวิตตัวเองก็เหมือนไร้สิ้นความหมาย เขาจมจ่ออยู่กับความสิ้นหวังอยู่นานวัน ไม่เคยไปไหนเกินกว่าอาณาบริเวณไร่นาของตัวเอง จนวันหนึ่ง เขายืนอยู่ริมชายหาด ได้ยินเสียงเพรียกร้องจากทะเล “ชีวิตเป็นสิ่งดีงาม” จึงทำให้ชายชราผู้สิ้นหวังคนนี้ ตัดสินใจออกเดินทางไปกับเรือเดินสมุทรลำใหญ่ “Verginian”

          เรือกลไฟที่บรรทุกเอาความหวัง ความฝันอันเต็มเปี่ยมของผู้โดยสารมากมายหลากหลายชนชั้น ในช่วงขึ้นศตวรรษใหม่ ศตวรรษที่ 19 ช่วงเวลาที่เป็นผลต่อเนื่องมาจากความโชติช่วงของยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรม ออกเดินทางไปกลับจากยุโรปสู่ สหรัฐอเมริกา ดินแดนแห่งเสรีภาพและความหวัง

          “นายพันเก้า” ได้ฟังและเก็บงำเรื่องเล่าจากชายชราผู้นี้ไว้ในใจอยู่เนิ่นนาน และยังคงใช้ชีวิตอยู่บนเรือ “Verginian” เรือที่เป็นจุดกำเนิดชีวิตของเขา และกำเนิดตำนาน “นายพันเก้า” ที่ผู้คนต่างร่ำลือถึงต่อไป

           “นายพันเก้า” หรือ “Danny T.D. Lemon” อีกชื่อหนึ่งที่ผู้เปรียบเสมือนบุพการีของเขา นั่นคือ Danny ชายผิวสี ร่างใหญ่ ใจดี กรรมกรช่างเครื่องใต้ท้องเรือ Verginian เป็นผู้ตั้งให้ หลังจากที่ Danny ไปพบเด็กน้อยที่ถูกทิ้งไว้ในลังผลไม้ T.D. Lemon  “เด็กน้อยพันเก้า” ถูกเลี้ยงให้เติบโตอยู่ใต้ท้องเรือจน 8 ขวบ Danny ที่นายพันเก้ารักและผูกพันดั่งพ่อ  และเป็นทั้งครูที่สอนให้เขาอ่านหนังสือได้ ก็มาตายจากไป

          อัจฉริยภาพในการเล่นเปียโนของ “เด็กชายพันเก้า”เป็นที่ประจักษ์ เมื่อเขาแหกกฎของเรือขึ้นไปนั่งเล่นเปียโน ในบาร์ของชนชั้นผู้มีอันจะกินโดยพละการ ในขณะที่อายุยังไม่ถึง 10 ขวบ นับจากนั้นเป็นต้นมาเขาเติบโตเป็นชายหนุ่มนักเปียโนที่เล่นได้อย่างเก่งกาจจนเป็นที่ร่ำลือออกไปนอกเรือ ถึงอัจฉริยะการเล่นของเขา

          ชีวิตของเขาไม่เคย (และไม่คิด) ลงจากเรือนับตั้งแต่วันที่เขาเป็นเด็กทารกที่ถูกทิ้งไว้ในเรือเดินสมุทรลำใหญ่ แต่เขาสามารถรับรู้เรื่องราวภายนอกเรือ เรื่องราวบนฝั่ง สามารถถ่ายทอดให้ผู้คนที่พูดคุยด้วยราวกับเขาเคยไปสถานที่นั้น ๆ มาด้วยตัวเอง โดยผ่านการอ่านหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่า

           “จินตนาการอันล้ำเลิศ” ของนายพันเก้า น่าจะเป็นคำตอบได้ดีสำหรับคำถามที่ผู้คนมากมายแปลกใจว่า เขาเล่นเปียโนได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้นอย่างไร เขาถ่ายเรื่องราวเกี่ยวกับ สถานที่ ผู้คนบนฝั่งได้อย่างละเอียดลออเช่นนั้นอย่างไร ในเมื่อทั้งชีวิตเขาไม่เคยไปไหนไกลเกินกว่าเรือลำนี้เลย

          วันหนึ่ง ขณะเล่นเปียโนบนเรือเพื่ออัดแผ่นเสียงเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่ความรู้สึกหอมหวานในชีวิตเกิดขึ้นกับเขา นั่นคือ ความรู้สึกที่เรียกว่า ความรัก เขาหลงรักหญิงสาวคนหนึ่ง ถึงกับทำให้เขามองเธออย่างไม่ละสายตานับแต่แรกพบ และนั่น เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ในอีกไม่กี่ปีต่อมา เขาตัดสินใจที่จะละทิ้งชีวิต 30 กว่าปีบนเรือ เพื่อขึ้นฝั่งไปพบเจอในสิ่งที่ใครต่อใครร่ำลือผ่านหูให้เขาฟังมาตลอดว่า จะทำให้ชีวิตเขาดีล้ำเลิศประเสริฐกว่าที่เป็นอยู่ หรืออย่างน้อยเขาก็จะได้ใช้ชีวิตมีครอบครัวอย่างมนุษย์ธรรมดาสามัญทั่วไปเป็นกัน และที่สำคัญ เพื่อจะได้พบพานหญิงคนรักคนและคนเดียวของเขาอีกครั้ง

          บทสรุปความรู้สึกของฉันหลังชมภาพยนตร์เรื่องนี้จนจบ คือ มนุษย์แต่ละคนล้วนวาง หรือถูกวางเงื่อนไขในชีวิตที่แตกต่างกัน เสียงเพรียกที่ได้ยินจากท้องทะเลของชายชรา ของนายพันเก้า หรือของฉันคงแตกต่างกัน เราจึงเลือกจะมีโลกของเรา โลกที่เหมาะสมลงตัวกับชีวิตตัวเองกันไปคนละแบบ โลกใบที่ไม่อาจวัดด้วยคำว่า ดีกว่า เหนือกว่า เลวกว่า แย่กว่าสำหรับใครอื่น

--------------------------------------------